Sinds zijn debuut in 1974 in The Amazing Spider-Man#129 is The Punisher een belangrijk onderdeel van het Marvel-universum geworden. Naast de strips heeft Frank Castle zich in de loop der jaren een weg gebaand door verschillende tekenfilms, tv-shows, videogames en meerdere live-actiefilms, waarbij het personage live werd gespeeld door vier verschillende acteurs.
Dolph Lundgren speelde voor het eerst de rol in Punisher's campy filmdebuut uit 1989. Thomas Jane probeerde het personage uit 2004 in The Punisher en keerde later terug als Frank in de fanfilm Dirty Laundry uit 2012. Jon Bernthal belichaamt nu de brutale burgerwacht in meerdere Marvel Studios-projecten. Maar vóór Bernthals ambtstermijn was er de vaak over het hoofd gezien Punisher: War Zone, een film uit 2008 met wijlen Ray Stevenson als de titulaire antiheld.
Ondanks dat het de minst opbrengende Marvel-film ooit is, is War Zone een beetje een cultklassieker geworden, met een meedogenloos over-the-top grindhouse-aanpassing die de gewelddadige absurditeit van het bronmateriaal volledig omarmt. Terwijl Punisher van Jon Bernthal overkomt als een bekwame, berekenende tacticus, lijkt die van Stevenson meer op de Tasmaanse Duivel als hij tot de tanden bewapend was. De film duurt bijna een half uur voordat Frank zelfs maar iets zegt, maar concentreert zich in plaats daarvan op het spoor van lichamen dat hij achterlaat.
Het vat perfect het moedwillige geweld samen dat te zien is in Punisher-strips. In feite was het de trouw van de film aan de bloedvergieten van de strips die mogelijk heeft bijgedragen aan de aanvankelijke mislukking ervan.
Punisher: War Zone ondervond aanzienlijke studio-interferentie
De film was een joint venture tussen Lionsgate en Marvel Entertainment (later Marvel Studios), waarbij Lionsgate de financiële steun leverde. Regisseur Lexi Alexander heeft publiekelijk verklaard dat deze partnerschapsstructuur tijdens de productie aanzienlijke hindernissen opleverde. “Marvel was een gelijkwaardige partner”, merkte Alexander op haar persoonlijke blog op. “Maar helaas als er creatieve beslissingsconflicten waren, liet Marvel Lionsgate de beslissende rol spelen. Ik heb er altijd spijt van gehad dat ik op deze manier een Marvel-film heb gemaakt, omdat 99% van hun aantekeningen veel beter waren dan die van de studio's en ik meer op hen afgestemd was.
Alexander verklaarde dat ze haar interpretatie van The Punisher had gemodelleerd naar de stripreeks Marvel Max, een afdruk die speciaal is ontworpen voor volwassen lezers. Ze gebruikte de strips in wezen als een visueel storyboard, waarbij ze een aantal van de meest grafische scènes van de film rechtstreeks uit specifieke panelen in het bronmateriaal afleidde.
Alexander stelde voor om originele stripkunst te tonen om het publiek en de critici een voorproefje te geven om de nodige context voor de toon van de film te bieden, maar het idee werd afgewezen. “In één recensie, die zo grappig is dat ik hem nu op mijn filmrol heb geciteerd, zei de criticus dat ik naar de gevangenis moest worden gestuurd vanwege mijn gewelddadige verbeeldingskracht”, herinnerde ze zich. “Het is hilarisch omdat de afbeeldingen waarnaar hij verwees rechtstreeks uit het stripboek kwamen.
De Punisher van Ray Stevenson kon niet bestaan in de MCU, en daarom is hij perfect
Toen Alexander zich aan het voorbereiden was op War Zone, bezocht ze verschillende Punisher-fanforums en prikborden om te zien wat hen teleurstelde over eerdere aanpassingen, en de meest voorkomende klacht die ze zag was dat het personage zich nog nooit zo brutaal en ruw had gevoeld in live action als in de strips. Dus nam ze dat advies ter harte en voerde het met schoppen uit, waardoor ze een versie van Frank Castle creëerde die alleen kon bestaan binnen de absurdistische, stripgetrouwe wereld die ze opbouwde.
Hoewel elke versie van The Punisher in een enigszins verhoogde realiteit leeft, gaat de vertolking van Stevenson verder dan dat. Het is moeilijk voor te stellen dat Thomas Jane een gat dwars door het hoofd van een slechterik slaat, of dat Jon Bernthal de leider van een bende met parkour-thema met een granaatwerper uit de lucht schiet. Maar Frank Castle in War Zone doet beide terloops op zo’n nonchalante manier dat het hem bijna routinematig lijkt. Deze versie van The Punisher is zo schandalig dat hij alleen kan bestaan in de stripboeken of in het soort onbeschaamde bloedfeest dat bijna onmogelijk in de MCU past. Frank van Ray Stevenson zou geen tijd verspillen aan het ruilen van weerhaken met Spider-Man als er nog steeds schurken zijn die nog niet zijn gedood.
War Zone had er veel tegen. Naast alle studio-inmenging had Alexander te maken met een fluctuerend budget en een gezinsvriendelijke releaseperiode voor de feestdagen voor haar hard-R-stripboekfilm. Het feit dat Iron Man slechts een paar maanden voor War Zone in première ging, en met veel meer studio-ondersteuning en tamtam, leidde ertoe dat de film van Alexander vrijwel begraven lag. Als gevolg hiervan bracht de film volgens Box Office Mojo slechts $ 10 miljoen op van een budget van $ 35 miljoen. Maar hoewel het misschien een commerciële mislukking was, valt het nog steeds op tussen de live-action Punisher-portretten en is het met gemak de meest woeste van het peloton.
Lexi Alexander wilde de Punisher-strips vertalen naar een filmische ervaring die het realisme verwierp en de absurde, chaotische aard van het personage omarmde. Net als het bronmateriaal wordt de film gekenmerkt door zijn opzichtige beelden, diepgeworteld bloedvergieten en schokkende, vaak verontrustende toon. Of kijkers of critici deze bedoeling destijds herkenden, het was precies het doel van de film. Hoewel *Punisher: War Zone* het moeilijk had aan de kassa, leverde het een portret van Frank Castle op dat zowel in het verleden als in het heden uniek is.
