De eerste zeven vermeldingen van de chronologie van de DCU werpen gezamenlijk licht op waarom Wonder Woman nog geen officieel debuut in de serie moet maken. Omdat de franchise nog in de kinderschoenen staat, willen fans natuurlijk graag iconische figuren als Batman en Wonder Woman zien deelnemen aan het verhaal, in de hoop op nieuwe interpretaties van de meest gevierde striphelden ooit gemaakt.
Deze situatie komt voort uit de onconventionele strategie van de DCU voor het opbouwen van een filmuniversum, waarbij opzettelijk wordt vermeden om meteen met elk bekend personage te lanceren. In plaats daarvan stelt de studio de introductie van een aantal grote helden uit, waardoor minder bekende persoonlijkheden – zoals de Green Lanterns – voorlopig de kans krijgen om in de schijnwerpers te staan.
Hoewel deze aanpak een gevoel van intriges in de vroege fase van de DCU injecteert – omdat de timing en de manier waarop grote namen arriveren onzeker blijven – duwt het ook de komst van grote spelers, zoals Wonder Woman, enkele jaren in de toekomst. De richting die de eerste releases uitzetten, maakt duidelijk waarom er nog steeds alleen maar over een Wonder Woman-film wordt gesproken, en waarom die vertraging daadwerkelijk ten goede kan komen aan de manier waarop haar verhaal zich op het scherm ontvouwt.
Het initiële aanbod van het DC Universe heeft tot nu toe vooral de nadruk gelegd op de sciencefictionelementen van de franchise.
Hoewel de DCU een basis heeft gelegd voor de meer fantastische elementen van de DC-mythologie, geeft de huidige richting van de franchise in dit stadium voorrang aan sciencefictionthema's boven fantasie.
Deze sci-fi-nadruk is echter in bepaalde inzendingen meer uitgesproken dan in andere. *Superman* onderzoekt zwarte gaten, zakafmetingen en Clarks intergalactische erfgoed, terwijl *Supergirl* de reikwijdte uitbreidt naar een breder interstellair verhaal. Op dezelfde manier concentreert *Lanterns* zich op de Groene Lantaarns en hun taken als kosmische beschermers, waardoor de focus van het genre in deze titels vrij duidelijk wordt.
Zelfs DCU-projecten die afwijken van deze duidelijkere sciencefictionverhalen behouden een technologische of wetenschappelijke esthetiek. De eerste beelden van Clayface’s lichaamshorror leunen bijvoorbeeld sterk op klassieke sciencefictionterreur als *The Fly*, aangezien het uitgangspunt van een chemisch agens dat iemands genetische structuur verandert inherent geworteld is in sciencefiction.
Op dezelfde manier neigt *Creature Commando* naar sciencefictiongebied met zijn ensemble met iconische monsters zoals het wezen van Frankenstein en The Bride naast Doctor Phosphorus. Bovendien is *Peacemaker* seizoen 2, dat zich verdiept in alternatieve realiteiten die toegankelijk zijn via technologie, moeilijk te categoriseren als iets anders dan een sciencefictionverhaal.
Over het geheel genomen bevestigt deze algemene richting voor de franchise verder waarom Wonder Woman nog niet is toegetreden tot de DCU. De meest effectieve manier om haar te introduceren zou zijn door de fantastische elementen van de serie uit te breiden, waardoor het universum een toon kan aannemen die op comfortabele wijze haar mythische hoekje van DC’s kennis kan huisvesten.
De intrede van Wonder Woman in de DCU vraagt om extra opbouw om een perfecte lancering te realiseren
Keuzes zoals het opnemen van Wonder Woman’s tegenstander Circe in *Creature Commandos* en het expliciet onthullen van de aanwezigheid van magie binnen de DCU hebben een cruciale rol gespeeld bij het leggen van de basis voor de uiteindelijke komst van deze legendarische heldin.
Gezien het feit dat het DCU-debuut van Wonder Woman niet aanstaande lijkt, is het verstandig dat de franchise doelbewust te werk gaat, haar achtergrondverhaal vormgeeft en ervoor zorgt dat haar uiteindelijke optreden maximale opwinding genereert, in plaats van haastig een van de grootste iconen uit de stripboekengeschiedenis op het scherm te duwen.
Net zoals de DCU lijkt te doen met Batman, wordt WonderWomans eerste optreden zorgvuldig opgezet door verbindende personages en releases toe te voegen die de magische en mythologische aspecten van de filmische wereld uitbreiden, waardoor we haar kunnen verwelkomen in een universum dat al is gebouwd om de opwinding van haar aankomst te maximaliseren.
Hoe meer het DC Universum zijn canon verder uitwerkt, hoe minder van de plot van de WonderWoman-film hoeft te worden gewijd aan het voortbouwen op een reeds gevestigde filmwereld – een aanpak die het toekomstige langetermijnverhaal van DianaPrince in het nieuwe DC-filmuniversum ten goede komt.
