Vorig jaar oogstte *Sentimental Value* lof vanwege de ontroerende emotionele diepgang, terwijl het de gebroken band weergeeft tussen een regisseur en zijn volwassen dochter, die ook actrice is. Nu maakt *The Beloved* zijn Noord-Amerikaanse debuut op het Toronto International Film Festival en biedt een even meeslepend verhaal over de afstandelijke relatie van een filmmaker met zijn volwassen dochter, zelf ook een actrice. De film dient als een boeiende studie over de aanhoudende problemen bij het onder ogen zien van de fouten van een ouder, en illustreert hoe schuldgevoelens niet automatisch leiden tot verantwoordelijkheid.
The Beloved* draait om Esteban Martinez (Javier Bardem), een gevierde Spaanse regisseur die terugkeert naar zijn geboorteland om een nieuw project te filmen. Terwijl de productie nadert, nodigt Esteban zijn vervreemde dochter Emilia (Victoria Luengo) uit om de hoofdrol op zich te nemen, ondanks de aanhoudende conflicten in hun band en het feit dat ze hem sinds haar dertiende niet meer heeft gezien. Ze accepteert het voorstel met aarzeling, maar ontdekt dat de emotionele littekens uit hun verleden rauw en ongenezen blijven.
The Beloved* onderzoekt getrouw de complexiteit van een gespannen vader-dochterdynamiek
De film van Roberto Sorogoyen begint met een meeslepende, uitgebreide dialoog tussen Esteban en Emilia, waarin beiden lastige beleefdheden en struikelende taal gebruiken voordat ze het idee van samenwerken bespreken. Door steeds strakkere close-ups te gebruiken die de subtiele stijging van de spanning verhogen, zorgt Sorogoyen voor een meeslepende introductie, een prestatie die bijzonder indrukwekkend is gezien het feit dat de scène voornamelijk bestaat uit twee acteurs die tijdens een maaltijd alledaagse onderwerpen bespreken.
Terwijl de titelkaart verschijnt en de film-in-de-film begint, gaat *The Beloved* met stille precisie om met de spanning in een gebroken vader-dochterband. Bardems Esteban draagt zichtbaar schuldgevoelens omdat hij uit het leven van zijn dochter is verdwenen, en beschouwt haar deelname aan zijn project als een vorm van verzoening, ook al beweert hij dat ze uitsluitend vanwege haar talent is uitgekozen. Maar ondanks zijn schuldgevoel aarzelt Esteban om zijn fouten uit het verleden volledig toe te geven. Hij wordt defensief als zijn dochter zijn nostalgische kijk op hun filmuitjes uit hun kindertijd in twijfel trekt, die feitelijk werden ontsierd door zijn bedwelmde en chaotische gedrag.
Het diep persoonlijke en naturalistische gevoel van de film komt grotendeels voort uit de weergave van een vader-dochterconflict die verrassend beschaafd blijft.
Emilia van haar kant ontmoet haar vader niet met de vijandigheid die je zou verwachten. In plaats daarvan houdt ze haar frustratie in en gaat ze akkoord met zijn plan om van haar een filmster te maken, ondanks haar aanhoudende twijfels.
Door het vader-dochter-geschil als relatief vriendschappelijk te omschrijven, realiseert *The Beloved* een zeer organische en intieme filmische ervaring. Noch regisseur Sorgoyen, noch zijn cast nemen hun toevlucht tot overdreven melodrama bij het uitbeelden van familieconflicten; in plaats daarvan illustreren ze de onderliggende spanning op een manier die voor veel kijkers ongemakkelijk vertrouwd aanvoelt.
Naarmate het maken van Estebans film vordert, escaleert Sorogoyen de wrijving tussen de regisseur en zijn dochter gestaag. Ze is diep verontrust, zij het op een ingetogen manier, door de onthulling dat Esteban twee jonge nakomelingen heeft, voor wie hij een toegewijde ouder lijkt te zijn. Het zien hoe haar vader de verzorging bood die haar aan deze twee vreemden werd ontzegd, veroorzaakt diepe pijn, een gevoel dat nog wordt verergerd door de lof van de cast en crew voor de filmische genialiteit van Esteban. Terwijl de buitenwereld en Esteban zelf zijn succes misschien door een specifieke lens bekijken, ziet een dochter die opgroeide alleen met haar moeder een huis, de situatie in een heel ander licht.
Javier Bardem en Victoria Luengo brengen op meesterlijke wijze de genuanceerde eisen van hun rollen over
De centrale dynamiek van de film – de subtiele spanning tussen vader en dochter – zou zijn potentie missen zonder acteurs die bekwaam genoeg zijn om delicate nuances van spanning, spijt en genegenheid uit te voeren. Bardem en Luengo bezitten precies dit vermogen. Bardem maakt een meeslepend ingewikkelde versie van Esteban, een man die vergeving verlangt maar weigert de schade die hij zijn eerste kind heeft toegebracht volledig aan te pakken. Door de val te vermijden om Esteban onmiddellijk verfoeilijk te maken, verzekert Bardem onverwachte sympathie van het publiek door een authentieke weergave van een man die worstelt met zijn fouten uit het verleden zonder volledig klaar te zijn om ze op te lossen.
Luengo is even uitmuntend in haar vertolking van Emilia. Ze onthoudt zich van het overdrijven van de woede, het verdriet of de teleurstelling van haar personage, maar laat het publiek deze gevoelens – en andere – puur en alleen door haar non-verbale uitingen ervaren.
Na een zenuwslopend moment op de set van Estebans film verliest The Beloved uiteindelijk het momentum in zijn slotact. De speelduur bedraagt meer dan 130 minuten, een lengte die duidelijk wordt, vooral omdat het verhaal weinig tot geen bevredigende oplossing biedt. Toch wordt het eerdere deel gekenmerkt door diepgaand karakterwerk en authenticiteit, waardoor The Beloved een opvallende inzending is geworden op de TIFF van dit jaar.
The Beloved ging in première op het Toronto International Film Festival 2026.
