In zijn eerdere speelfilms DéficitandChicuarotes pakte Gael García Bernal klassenstratificatie, economische ongelijkheid en moderne Mexicaanse maatschappelijke kwesties aan met een zelfverzekerde mix van tragedie en humor. In zijn nieuwste regiewerk, Hombre al agua, onderzoekt de acteur die regisseur is geworden concepten door middel van een verhaal dat, hoewel af en toe ronddwalend, uiteindelijk een krachtige strijdkreet oplevert en een scherpe aanklacht tegen de manier waarop de rijken de behoeftigen ten prooi vallen.
Hombre al aguatracks gaat in Noord-Amerika in première op het Toronto International Film Festival 2026 en speelt Camilo (García Bernal), een onopvallende badmeester die de Mexicaanse ondernemer Abel (Jorge Salinas) van de verdrinkingsdood redt. Abel is buitengewoon dankbaar en biedt Camilo een baan aan in Mexico, waar de in Cuba geboren man snel opklimt naar een leidinggevende functie binnen Abels zeehondenproductiebedrijf.
Tegelijkertijd trouwt Camilo met Abels dochter Juana (Esmeralda Pimentel) en verwelkomen ze een kind, waarna ze zich vestigen op een uitgestrekt landgoed. Toch ontstaan er scheuren in wat een idyllisch bestaan lijkt te zijn wanneer Abels aanstaande minnaar Silvina (Natalia Oreiro) en de Braziliaanse actrice Fabiana (Débora Nascimento) bij het huishouden komen logeren.
Hombre al Agua illustreert dat de nieuwe rijken niet kunnen ontsnappen aan hun bescheiden wortels
Op een gegeven moment in Hombre al agua zegt een personage: ‘Je bent wat je anderen laat geloven, totdat ze het doorhebben.’ Deze enkele regel vat veel samen van wat García Bernal hoopt over te brengen in zijn film, die zich ontvouwt in een wereld die tot de rand gevuld is met gevoelloze, egocentrische individuen. Het lijkt alsof Camilo de enige persoon in het ensemble is met een greintje empathie, terwijl de anderen beleefdheden en geveinsde vriendelijkheid gebruiken om te krijgen wat ze willen.
Er is niet veel aandacht voor nodig om te herkennen wat García Bernal zegt over de objectivering van de armen door de rijken. Ondanks dat hij een goedbetaalde baan heeft, met een mooie erfgename trouwt en in een luxueus huis woont, kan Camilo zijn schamele begin nooit van zich afschudden. Abel, Juana en talloze anderen behandelen hem nog steeds als de arme Cubaanse badmeester, die er is om gebruikt te worden en van wie hij afhankelijk is. Hoe hard Camilo ook probeert de rol van een rijke directeur te spelen, er heerst het zekere, tragische gevoel dat hij altijd als inferieur zal worden beschouwd.
García Bernal houdt de innerlijke ervaring van zijn hoofdpersoon met dergelijke mishandelingen grotendeels geheim. Camilo lijkt de hele film ongelukkig en bedroefd, maar blijft, bij gebrek aan iemand aan wie hij zijn gevoelens kan overbrengen, een enigszins emotioneel afstandelijk hoofdpersonage om te volgen. De natuurlijke sympathie van García Bernal als acteur draagt veel van het gewicht van een personage dat, misschien door zijn ontwerp, zo eenvoudig en vervangbaar mogelijk lijkt. De meeste mensen zijn Camilos, in plaats van Abels en Juanas. Daarom kiest García Bernal, in plaats van hem tot een zeer eigenzinnig personage te maken, voor een meer onbeschreven blad van een protagonist, iemand op wie toeschouwers hun ervaringen met welvaartsongelijkheid kunnen projecteren.
Hombre Al Agua meandert door een losjes gestructureerd verhaal
Met weinig plot vervolgt Hombre al agua enigszins doelloos zijn losjes gestructureerde verhaal. Er is geen conflict of antagonist, althans in de traditionele zin, waardoor een groot deel van de film de stilletjes escalerende frustratie van Camilo weergeeft, terwijl hij wordt omringd door een collectief van individuen zonder respect voor anderen. Zijn gesprekken met Silvina, de zwangere minnares van Abels, lijken te kunnen leiden tot een of andere vorm van narratief momentum of vonk, maar García Bernal laat deze relatie dienen als een afleidingsmanoeuvre, in plaats van als een inhoudelijk element van zijn verhaal.
Meer inhoud komt van Camilo's interacties met zijn vrouw Juana, een deskundige polsstokhoogspringer die vastbesloten is een film over haar leven te laten maken. Om dit te doen verwelkomt ze Fabiana, een Braziliaanse method-actrice, in hun huis, en degradeert Camilo samen met hun kleine baby naar een smerig pension. Net als Silvina lijkt Fabiana alsof ze het verhaal in een versnelling zal zetten vanwege haar potentieel destabiliserende aanwezigheid in het huishouden, maar lijkt ook halfbakken als onderdeel van het bredere verhaal.
Gelukkig blijkt de relatie van Juana en Camilo fascinerender, vooral omdat de nadruk van eerstgenoemde op het creëren van een waarheidsgetrouwe filmische aanpassing van haar leven op humoristische wijze in tegenspraak is met haar volharding dat de film Camilo niet zal kleineren. Zonder veel inzicht in zijn innerlijke werking is het moeilijk om je volledig te verdiepen in Camilo’s krijgsproblemen en je in te leven in zijn benarde situatie. Hoewel het contrast tussen Juana’s verbazingwekkend onbewuste zelfingenomenheid en Camilo’s voortdurend verbijsterde houding zorgt voor een lichte, consistente grinnik.
Gael García Bernal biedt een les die iedereen moet horen
Terwijl het verhaal aanvankelijk door Camilo’s romantische verwikkelingen en een dun geschetst subplot over een arbeidsstaking in Abels pakhuis struikelt, vindt *Hombre al agua* zijn ritme in het slotbedrijf, waardoor het thematische gewicht ervan kan resoneren. Het grootste deel van de looptijd volgt García Bernal een personage dat ernaar streeft zijn vroegere zelf te overstijgen, maar de regisseur breidt deze focus uiteindelijk uit om kritiek te leveren op de talloze persona's die individuen aannemen om de sociale ladder te beklimmen.
De filmmaker aarzelt niet om de hogere klasse af te schilderen als koude bewaarders van een gebroken samenleving. Zelfs degenen die morele doelen bepleiten, verbergen vaak bijbedoelingen, waarbij zij vrijgevigheid betrachten in plaats van deze daadwerkelijk in de praktijk te brengen. Hoewel de slotreeks misschien harder had toegeslagen met een meer emotioneel vluchtige voorsprong, belandt deze nog steeds op een krachtige, aanhoudende toon die tot ver na de aftiteling aanhoudt. García Bernal bouwt niet zomaar een film, maar een strijdkreet die het publiek aanspoort te ontsnappen uit de kooien die door de rijken (en door henzelf) zijn gecreëerd en een leven na te streven dat is gegrondvest op authentieke waarden en tevredenheid.
Hoewel *Hombre al agua* de rauwe, onverschrokken scherpte mist die je wel in de eerdere regiewerken van García Bernal tegenkomt, doet de veelgeprezen Mexicaanse acteur en filmmaker met zijn derde speelfilm een waardige poging tot een aparte aanpak. Hoewel de film meanderend, overdreven diffuus en in de steek gelaten door enkele zwakke openingen aanvoelt, schittert hij uiteindelijk als een kunstwerk dat effectiever functioneert als een noodzakelijke les dan als puur entertainment.
Hombre al agua* werd gepresenteerd op het Toronto International Film Festival 2026.
