Het samenvoegen van de sfeer van The Twilight Zone met het labyrintische verhaal van Lost klinkt misschien als een gok, maar een HBO-serie kwam er verbazingwekkend dicht bij. Na de grote triomf van seizoen 1 van Game of Thrones voelde het televisielandschap even grenzeloos, wat elk netwerk en streamingplatform ertoe aanzette de magie van HBO’s moloch na te jagen. In die koortsachtige strijd begonnen zelfs de meest voorzichtige leidinggevenden gedurfde, ongebruikelijke projecten goed te keuren die alles wat eerder op de reguliere tv werd geprobeerd in termen van diepgang en ingewikkeldheid overschaduwden.
Het was een gouden periode, gesteund door de wijdverbreide bijval van Lost’speak-seizoenen iets meer dan tien jaar daarvoor. Lost liet zien dat het publiek ingewikkelde, tijdbuigende plots en gedurfde sciencefictionideeën zou omarmen, terwijl Game of Thrones liet zien dat kijkers ook bereid waren een meedogenloos grimmige toon, grafisch geweld en een enorme cast te verdragen.
Als gevolg hiervan werd het publiek getrakteerd op titels als Netflix’s tijdreiswonder Dark, alom geprezen als een van de meest gelaagde, hartverscheurende en bevredigende sciencefictionseries ooit geproduceerd. Tegelijkertijd begon de toekomstige mede-maker van Fallout, Jonathan Nolan, een HBO-project te ontwikkelen dat het speculatieve uitgangspunt van The Twilight Zone leende en het doordrenkte met het soort ingewikkelde verhalen die mogelijk werden gemaakt door de erfenis van Lost. Het resultaat was Westworld, een uitgebreide sciencefiction-reboot waarin een groot aantal ambitieuze ideeën werd aangepakt.
Westworld vermengde de geestverruimende wendingen van The Twilight Zone met de ingewikkelde sciencefictionmythologie van Lost
De eerste *Westworld*-film, die in 1973 debuteerde, presenteerde een tamelijk directe dystopische sci-fi-thriller waarin een futuristisch pretpark centraal stond, waar robotcowboys slecht functioneren en bezoekers beginnen aan te vallen. Dit vermakelijke maar oppervlakkige waarschuwende verhaal, later bespot door *The Simpsons*, weerspiegelde veel van dezelfde plotpunten die te vinden zijn in de daaropvolgende, zeer bekende hit van maker Michael Crichton, "Jurassic Park".
Ter vergelijking: de serie *Westworld* uit 2016 bood een aanzienlijk ingewikkelder verhaal. Het programma besloeg twee verschillende tijdlijnen en concentreerde zich op dezelfde futuristische attractie uit het Wilde Westen, gevuld met bewuste, hyperrealistische robotachtige ‘Hosts’, naast een ver toekomstig tijdperk binnen het universum van de show waar kunstmatige intelligentie een groot deel van de wereldbevolking regeert. Om de complexiteit nog groter te maken, had *Westworld* een grote verrassing in petto.
Gezien het feit dat de dubbele tijdlijnen van de show tientallen jaren van elkaar gescheiden waren, vond *Westworld* het leuk om te onthullen hoe een ogenschijnlijk gewoon figuur uit de huidige verhaallijn zou uitgroeien tot een onvoorzien personage in de latere tijdlijn. Deze onthulling was bijna net zo indrukwekkend als de beruchte *Twilight Zone*-twist die als inspiratie diende voor *The Good Place*, maar toch stopte de serie niet bij die ene schok.
De vier seizoenenrun van Westworld heeft één ongelukkig element gemeen met Lost
De kern van het verhaal van Westworld was dat de ‘Hosts’, hoewel routinematig mishandeld, menselijke emoties, geavanceerde cognitieve vaardigheden en diep genuanceerde persoonlijkheden met zich meebrachten, waardoor ze menselijk werden – of zelfs meer – dan de mensen die ze manipuleerden. Daarom had het geen verrassing mogen zijn dat figuren waarvan werd aangenomen dat ze mensen van vlees en bloed waren, in werkelijkheid Gastheren waren.
Die wending was een meesterlijke zet in de eerste afleveringen, maar het combineren ervan met de twee tijdlijnen van de show en een apparaat geleend van Battlestar Galactica – waar iedereen een Cylon kon zijn – bleek te veel. In seizoen vier verloor de overkoepelende boog van de show zijn positie. Net als Lost genoot Westworld tijdens de eerste twee seizoenen veel lovende kritieken vanwege de ingewikkelde, tijdbesparende verhaallijn.
Net als bij Lost beloofde de serie een opeenvolging van toenemende onthullingen. Maar op een manier die vergelijkbaar is met de zwakkere afleveringen van The Twilight Zone en de verdeeldheid zaaiende laatste seizoenen van Lost, werd Westworld overdreven cerebraal, en de finale slaagde er niet in de vele losse eindjes aan elkaar te knopen of de slepende plotgaten aan te pakken.
