Laika Studios heeft een reputatie opgebouwd voor het maken van visueel verbluffende stop-motionfilms, met opvallende titels variërend van de hit *Coraline* uit 2009 tot latere favorieten als *ParaNorman*, *The Boxtrolls* en *Kubo and the Two Strings*. Deze veelgeprezen releases, waarvan er vele nu worden beschouwd als hedendaagse animatieklassiekers, hebben de identiteit van de studio als leider op het gebied van zowel verhalende diepgang als beeldend kunstenaarschap versterkt. De verwachtingen voor hun nieuwste release, *Wildwood*, waren dan ook enorm. De lat lag bijzonder hoog, aangezien de film al meer dan tien jaar in ontwikkeling is en het einde markeert van een zevenjarige productiepauze voor Laika.
Uiteindelijk heeft de nieuwe film laten zien dat hij veel meer is dan alleen een waardig vervolg op *Coraline* (hoewel hij daar zeker wel voor in aanmerking komt). *Wildwood* boeit van begin tot eind, met stop-motionanimatie van ongeëvenaarde kwaliteit en volledig gerealiseerde, genuanceerde karakters die voorspelbare clichés vermijden. Het verhaal biedt een perfecte balans, voelt geworteld in de fundamentele structuur en biedt tegelijkertijd verrassing en uniciteit in de meest kritische elementen.
Coraline ontmoet de notenkraker in dit filmische meesterwerk
In tegenstelling tot de veelheid aan animatiefilms die momenteel in de bioscoop te zien zijn, eist *Wildwood* je volledige aandacht; het is geen stukje inhoud dat op de achtergrond kan worden afgespeeld tijdens het surfen op internet. Bij meerdere gelegenheden werd ik zo getroffen door de pure schoonheid van de animatie dat ik even werd afgeleid van de plot zelf. In plaats van alleen maar te voldoen aan de verwachtingen die door de geschiedenis van de studio zijn gesteld, dient *Wildwood* als bewijs dat Laika haar artistieke vaardigheden verder heeft verfijnd gedurende de jaren dat ze niet in de schijnwerpers stond.
Dit doet niets af aan de kracht van het verhaal; sterker nog, het versterkt het. Ik benaderde *Wildwood* met enige aarzeling over het uitgangspunt – in het bijzonder een baby die werd weggevoerd door een moord op kraaien omdat zijn oudere zus hem meenam terwijl hij daar niet mocht zijn – maar het plot verraste me volledig met zijn diepgang en emotionele resonantie. Hoewel dit zeker geldt voor de band tussen de hoofdpersoon, Prue (Peyton Elizabeth Lee), en haar kleine broertje, Mac (Arthur Knight), is die dynamiek eigenlijk een van de secundaire relaties in de film.
Wildwood* slaagt erin tegelijkertijd verbluffend en angstaanjagend, opbeurend en verwoestend te zijn, terwijl hij ook hoop met wanhoop balanceert.
De meest memorabele optredens komen van de minst verwachte personages. Prue, die de hoofdrol speelt in de film, is net zo dynamisch, intens en boeiend als je zou voorspellen, wat zeker een hoogtepunt is. Het was echter een aangename verrassing om te ontdekken dat haar quasi-vriend (althans aanvankelijk), Curtis (Jacob Tremblay), even overtuigend op het scherm was. Je zou kunnen stellen dat zijn karakterboog tussen de twee een krachtiger impact heeft aan het einde van de film.
Noch Prue noch Curtis illustreren echter het beste de toewijding van *Wildwood* om ingewikkelde karakters te creëren die de verwachtingen van de kijker overtreffen. Dat onderscheid behoort toe aan de belangrijkste slechterik van de film, Alexandra (Carey Mulligan). Trailers hadden al laten doorschemeren dat Alexandra een ietwat genuanceerde antagonist was. Ze is inderdaad de ijzige en meedogenloze gouvernante-weduwe die haar roedel loyale coyotes met ijzeren greep leidt, maar ze is ook een rouwende moeder die haar zoon verloor toen hij nog maar twaalf jaar oud was.
Hoewel het afbeelden van een rouwende moeder die door verdriet tot de rand wordt gedreven en gruwelijke daden begaat geen nieuw uitgangspunt is, onderscheidt *Wildwood* zich door zijn unieke weergave van deze angst en de daaropvolgende vervorming van Alexandra’s karakter. De film biedt een intiem onderzoek naar hoe deze metamorfose zich geleidelijk ontvouwde. Bovendien is er een verrassend teder, zij het kort, voorbeeld waarin Alexandra diepgaande – en aantoonbaar onverdiende – empathie ontvangt, wat het onderscheidende perspectief benadrukt dat *Wildwood* aan dit verhaal geeft.
Had Laika ernaar gestreefd zijn blijvende status als een van de beste animatiestudio's aan te tonen, dan heeft *Wildwood* dat doel ruimschoots bereikt...
De diepe empathie van de film voor zelfs de meest verachtelijke figuren staat niet gelijk aan het inhouden van het geweld. In feite bevat het verrassende afleveringen van rauwe brutaliteit die kijkers overrompelen. Deze dualiteit is misschien wel de meest impactvolle kwaliteit van de film: *Wildwood* is tegelijkertijd verbluffend en angstaanjagend, geruststellend en verwoestend, optimistisch en overweldigend. Zowel de verhalenvertelling als de beeldende kunst weigeren een van deze elementen in gevaar te brengen om de andere te dienen.
Als de film een tekortkoming vertoont, kan het zijn dat niet alle personages en plotpunten even nauwgezet worden verzorgd. Prue's ouders komen bijvoorbeeld soms over als onderontwikkelde bijzaken, hoewel deze perceptie zou kunnen voortkomen uit Prue's tienerperspectief, dat de neiging heeft haar ouders op een vlakkere, simplistische manier te bekijken.
Uiteindelijk verbleken alle kleine kritiekpunten naast de triomf van de film. Als Laika wilde aantonen dat het een topanimatiestudio blijft, heeft Wildwood dat doel overtroffen – en ik wed dat het prijzenseizoen van 2027 dit zal bevestigen.
Wildwood gaat op vrijdag 23 oktober door het hele land open.
