De eerste reacties op The Social Reckoning beginnen naar boven te komen.
Deze nieuwe functie dient als een op zichzelf staand vervolg op de kritische favoriet uit 2010, The Social Network, die acht Academy Award-knikken opleverde en drie standbeelden mee naar huis nam, waaronder de overwinning van Aaron Sorkin voor Beste bewerkte scenario. Sorkin keert terug om het script voor The Social Reckoning te schrijven en stapt in de stoel van de regisseur in de plaats van David Fincher. Terwijl het origineel zich concentreerde op de oprichting van Facebook, concentreert deze aflevering zich op het lek van 2021, waarbij Jeremy Strong de rol van Mark Zuckerberg op zich neemt in de plaats van Jesse Eisenberg.
Een selecte groep filmcritici heeft The Social Reckoning vertoond en geeft hun eerste gedachten. Matt Neglia merkt op dat "het materiaal het gevoel heeft dat het vijf jaar te laat komt" en voegt eraan toe dat "het, zoals gebruikelijk bij Sorkin, in een goed tempo beweegt, met een snelheid van anderhalve kilometer door feiten en cijfers ploegt, terwijl het kleurrijke dialogen levert die je af en toe aan het lachen maken, maar vooral omdat je weet dat er geen wereld is waarin echte mensen, online of in het echte leven, ooit zo zouden praten.
Tom Chatalbash is van mening dat de film nog niet te laat was en prijst het acteerwerk van Strong, Jeremy Allen White, Mikey Madison, Bill Burr en Betty Gilpin: "The Social Reckoning is een actuele en meeslepende aanvulling op The Social Network, dat meer DNA deelt met Sorkin's The Newsroom dan zijn voorganger. Madison en Allen White zijn stilletjes magnetisch, Burr en Gilpin lijken geboren en getogen om Sorkin-dialogen te leveren en Strong is een meedogenloze kracht als Zuckerberg, met gemak voorbij pure imitatie glijden.
Joey Magidson erkent dat het vervolg er niet in slaagt de artistieke top van zijn voorganger te bereiken, maar hij blijft volhouden dat het een meeslepend en belangrijk werk blijft: "The Social Reckoning, hoewel niet het meesterwerk dat The Social Network was, hield me toch volledig bezig. Een langzame en gestage opbouw leidt tot een climax die mijn bloed passend deed koken. Nauwelijks subtiel, het werkt goed als aanvulling op Aaron Sorkins eerdere blik op Facebook.
De betekenis van het verhaal wordt verder benadrukt door Manuel São Bento, die beweert dat het ‘voor mij op hetzelfde voetstuk staat als THE SOCIAL NETWORK’, maar ‘dit doet er meer toe! Aaron Sorkin verandert de Facebook Files in een woedende film over een bedrijf dat precies wist wat het deed. 'Nog meer uitbundige lof beschrijft The Social Reckoning als' een van de meest meeslepende films die ik dit jaar heb gezien en ik ben er nog steeds boos over.
Voor Paul Klein is het ontbreken van Finchers regie-inslag een groot minpunt, het acteerwerk voelt vlak aan en de film lijkt zijn kernargument te verliezen: "Er schuilt een ironie in het feit dat The Social Reckoning zich schuldig maakt aan datgene waar het kritiek op heeft. Mist zeker de Fincher-magie en een deel van het acteerwerk is slecht. Al met al een schouderophalen van een film. Zoals... oké.
Voordat Luke Hearfield de film bekeek, twijfelde hij, maar hij was uiteindelijk tevreden met het commentaar van de film en het schrijven van Sorkin, ook al merkte hij tekortkomingen op in de richting en de conclusie:
Als iemand die hier als een complete scepticus op inging, ben ik blij om te kunnen zeggen dat Aaron Sorkin heeft bewezen dat ik ongelijk had." Ik ben blij te kunnen melden dat *The Social Reckoning* niet alleen een sterk vervolg is, maar ook zijn aanwezigheid volledig rechtvaardigt door een bijtende kritiek te leveren op de chaotische toestand van de samenleving in zowel reële als virtuele domeinen. Als ragebait niet jouw ding is, zul je merken dat deze film het ontstaan ervan is, waardoor je zelfs nadat de aftiteling is afgelopen, kookt. Mikey Madison levert een robuuste prestatie, terwijl de vertolking van Jeremy Strong onmiskenbaar robotachtig is – en dat bedoel ik in positieve zin. Jeremy Allen White biedt een ingetogen weergave van Jeff Horwitz. Hoewel de finale richting sentimentaliteit neigt, blijft het script van Sorkin het echte hoogtepunt van zijn regie, en ik verliet het theater diep onder de indruk.
Er komt nog meer...
