Het aanvankelijk op Willow gerichte deel van *Buffy the Vampire Slayer* blijft bij het publiek algemeen een hekel hebben. Gezien de totale oplage van 144 afleveringen van de serie, bevat *Buffy the Vampire Slayer* verrassend weinig echt slechte of overbodige afleveringen. Het merendeel van deze misstappen vond plaats tijdens de vroege seizoenen, een periode waarin *Buffy* nog steeds zijn identiteit en toon aan het vaststellen was, waarbij hij vasthield aan een episodisch 'monster-van-de-week'-formaat voordat hij vanaf het einde van het tweede seizoen overging naar een meer geserialiseerde verhaalstructuur.
Ondanks de imperfecties toonde het debuutseizoen van twaalf afleveringen aan dat *Buffy the Vampire Slayer* het potentieel voor uitmuntendheid bezat; de seizoensfinale vat effectief Buffy's interne conflict samen over haar lot en verplichtingen als de Slayer, een thema dat in de daaropvolgende seizoenen uitgroeit tot een centrale pijler van haar karakterontwikkeling. Niet alle hoofdpersonages kregen tijdens dit eerste jaar echter een even sterke behandeling. Het eerste op Xander gerichte plot van de serie, gevonden in aflevering 4, 'Teacher's Pet', is bijvoorbeeld een chaotisch en ongemakkelijk verhaal (in letterlijke zin), waarin de voortdurend ongelukkige Xander wordt gevolgd terwijl hij gevoelens ontwikkelt voor zijn leraar, die blijkt te zijn een enorme, roofzuchtige bidsprinkhaan.
Willows eerste spotlight-verhaal, "I, Robot... You, Jane", legt een soortgelijke nadruk op de romantische verwikkelingen van de toekomstige heks. Slechts vier afleveringen na Xanders debacle met insectenthema, heeft Willow interactie met een oude demon die per ongeluk het internet is binnengekomen en uiteindelijk verliefd is geworden op zijn online persona, Malcolm. Deze aflevering heeft de laagste beoordeling van het seizoen op IMDb met 6,6, en staat slechts 0,1 punt achter op "Teacher's Pet".
Het behoort ook tot de minst gewaardeerde afleveringen van *Buffy* op IMDb in het algemeen, en wordt in lage scores alleen overtroffen door de beruchte seksuele ontmoeting van Buffy en Riley in seizoen 4, aflevering 18, 'Where The Wild Things Are', en de eigenaardige Neanderthaler-verhaallijn over bier in seizoen 4, aflevering 5, 'Beer Bad'. Beide afleveringen behouden een score van 6,3.
"I, Robot... You, Jane" van Buffy The Vampire Slayer was destijds slecht en is nu nog erger
"I, Robot... You, Jane" is een van de meest schokkende afleveringen van Buffy the Vampire Slayer, een inconsistente puinhoop die Willows karakter een slechte dienst bewijst. Voor iemand die zo briljant, computervaardig en onlangs demonisch onderlegd is als Willow, is het moeilijk te geloven dat ze zich zo gemakkelijk zou laten leiden door een vreemde in een chatroom. Natuurlijk is niemand perfect, en een deel van Willows vroege karakterisering houdt in dat ze zich minderwaardig voelt ten opzichte van Buffy en smacht naar Xander. Toch gaat deze aflevering te ver.
De demon Moloch kan verleidelijk zijn, omdat de enigszins zinloze koude openheid van de aflevering probeert en uiteindelijk niet tot stand komt - de aflevering onderzoekt nooit echt wat voor soort magische factor hem zo wenselijk maakt, afgezien van het feit dat hij iedereen vertelt dat hij van ze houdt, vooral als hij eenmaal online vastzit - maar Willow heeft geen enkele autonomie. Het helpt niet dat de aflevering eindigt met een nieuw gevormde robotachtige Moloch die het tegen Buffy opneemt in wat neerkomt op een van de minst indrukwekkende actiescènes van de show, waardoor het verhaal verandert van iets met feitelijk (zij het oppervlakkig) inzicht in een meanderende blindganger.
Dat is jammer, want het uitgangspunt van 'I, Robot... You, Jane' was verrassend vooruitstrevend: een aflevering over de gevaren van online daten en catfishing voordat de term in 2010 werd gepopulariseerd door de documentaire van Nev en Ariel Schulman, toepasselijk getiteld Catfish. Helaas gaat dit inzicht verloren onder ongelooflijk oubollige dialogen - wie kan de beruchte regel 'Als je niet bent opgepikt, leef je niet' vergeten? Het is alsof je naar een hedendaagse LinkedIn-post luistert – en een vreemde karakterisering.
Gelukkig zorgen het debuut van Jenny Calendar, haar plagerige gesprek met Giles en de sombere komische afsluiting van de aflevering – waarin het trio Sunnydale High op onheilspellende wijze het verdriet voorspelt dat hun toekomstige liefdeslevens te wachten staat – een bescheiden lift naar een verder saai en onbeduidend uitje. Monster-van-de-week-afleveringen kunnen schitteren als ze goed worden uitgevoerd, maar deze miste het doel.
Willow stuitert snel terug nadat haar eerste centrale aflevering het doel miste
Hoewel haar eerste spotlight-aflevering ongelijkmatig was, ontwikkelde Willow zich snel tot een van Buffy's meest meeslepende, gelaagde en cruciale figuren. De serie speelt later in op de twijfels die ze openbaart in “I, Robot… You, Jane” en gedurende seizoen 1, door deze kwetsbaarheden te verweven in haar groei en aankomende verhaallijnen in plaats van ze herhaaldelijk uit te buiten als een goedkope manier om haar in openlijk voorspelbare demonenontmoetingen te duwen.
Gedurende het grootste deel van de show worden de acties van Willow gevoed door diepgewortelde onzekerheden; ze is bang dat Buffy en Xander haar in de steek zullen laten, waardoor ze vervangbaar wordt. Die angsten stuwen haar reis van technisch onderlegde student naar machtige heks. Zolang ze over kennis en kracht beschikt, blijft ze waardevol, en zullen degenen die voor haar zorgen minder snel weglopen. In veel opzichten straalt Willow – misschien meer dan Buffy of Giles – een rauwe menselijkheid uit, gekenmerkt door gebreken en diepgang die maar weinig andere Buffy the Vampire Slayer (of bredere Buffyverse) personages ooit bereiken.
