Jeśli „God Bless You, Mr. Kopu” Alexa Liu będzie jakąkolwiek wskazówką, może to być nowy, ekscytujący rozdział w kinie polinezyjskim. W niedawnym wywiadzie dla „The HoloFiles” Liu poproszony o opisanie swojego filmu w trzech słowach użył słów „Nowa fala Pacyfiku” – terminu, którego, jak twierdzi, zaczęła używać grupa filmowców w kraju do opisania rodzącego się ruchu. To trafny opis filmu głęboko zakorzenionego w tożsamości Pacyfiku, który nie daje się ograniczyć gatunkowo ani konwencją.
Liu, będący w połowie Tongańczykiem, w połowie Palangiem, twórca filmowy, czerpie z własnych doświadczeń związanych z niejednoznacznością kulturową i zmianą kodów, aby zbadać, co się dzieje, gdy wpływy zewnętrzne zaczynają zmieniać poczucie własnej wartości. Akcja filmu rozgrywa się w 1993 roku, podczas recesji, która pozbawiła pracy wielu mieszkańców wysp Pacyfiku. „Niech cię Bóg błogosławi, pan Kopu” wykorzystuje uwodzicielski obraz amerykańskiego sukcesu zarówno jako źródło komedii, jak i narzędzie do badania wymazania kulturowego.
Światowa premiera odbyła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto w 2026 r., Niech Bóg cię błogosławi, pan Kopufollows śledzi Mafu Kopu (Dimitrius Schuster-Koloamatangi), pechowego Tongańczyka mieszkającego w Nowej Zelandii, którego życie nie potoczyło się tak, jak miał nadzieję. Bezrobotny i praktycznie bez środków do życia Mafu widzi potencjalną ratunek, gdy poznaje Marco (Simon Rex), charyzmatycznego amerykańskiego sprzedawcę środków czystości, który używa hipnozy, by okradać ludzi.
Niech cię Bóg błogosławi, pan Kopu jest zafascynowany dwoma wspaniałymi występami głównych ról
Niech cię Bóg błogosławi, panie Kopu. Fascynuje się globalizacją amerykańskiego snu, sprowadzaniem go do Nowej Zelandii i nękaniem jej ludności, w tym Mafu, uwodzicielską naturą kapitalizmu. Decyzja Liu, by uczynić Marco amerykańskim sprzedawcą, szczególnie skutecznie potwierdza tę tezę. Podobnie jak same Stany Zjednoczone, jest fajny, elegancki i na swój sposób czarujący. Ale pod tym wszystkim kryje się coś znacznie bardziej podstępnego.
Simon Rex jest doskonale obsadzony w tej roli. Wnosząc tę samą niewymagającą wysiłku charyzmę, która sprawiła, że jego występ w „Red Rocketso” był niezapomniany, Rex nadaje Marco zgrabny, enigmatyczny charakter, który czyni go jednocześnie pociągającym i niepokojącym. To postać, od której po prostu nie można oderwać oczu.
U jego boku Schuster-Koloamatangi nadaje filmowi emocjonalne centrum. Mafu zaczyna się jako bezbronny, naiwny, potulny i zdesperowany, a aktor pod czujnym okiem Marco dokładnie opisuje swoją stopniową przemianę. Na początku zabawne jest obserwowanie, jak Mafu coraz bardziej czuje się komfortowo ze swoim nowo zdobytym bogactwem i statusem, ale żart staje się coraz bardziej niewygodny, gdy staje się jasne, co poświęca, aby to wszystko utrzymać.
Niech cię Bóg błogosławi, Mr Kopu łączy gatunki, aby skomentować kanibalistyczną naturę kapitalizmu
Największą siłą Liu w jego debiucie fabularnym jest chęć, aby film nieustannie unosił się pod nogami widzów. Niech cię Bóg błogosławi, pan Kopuse bezproblemowo łączy wiele gatunków, w tym thriller kryminalny, komedię kumpelską, romans i satyrę społeczną, porywając widzów w podróż przez najróżniejsze wahania.
Większa część pierwszej połowy opiera się na chemii pomiędzy Schuster-Koloamatangi i Rexem, a naiwność Mafu zabawnie odbija się na zarozumiałości Marco. Jednak w miarę jak Mafu coraz głębiej angażuje się w plan Marco, komedia ustępuje miejsca czemuś znacznie bardziej niepokojącego. Fakt, że wiele ich ofiar to Polinezyjki, czyni zbrodnie duetu odzwierciedleniem coraz bardziej podzielonej tożsamości Mafu i jego niepokojącej chęci lekceważenia dobra swojego ludu. Jedna z postaci nawet bezpośrednio rzuca mu wyzwanie w związku ze zdradą swojej społeczności, stając po stronie Amerykanina, ale pieniądze okazują się na tyle potężne, że chwilowo zagłuszają jego sumienie.
Komentarz Liu może czasami wydawać się zbyt dosadny, ale film czerpie ogromne korzyści ze szczerości gry Schuster-Koloamatangi. Mafu nie dokonuje po prostu złych wyborów. Przeciwstawia się swojej tożsamości, a wszyscy w jego życiu mówią mu, kim powinien być i co powinien robić.
Niech cię Bóg błogosławi, pan Kopus sugeruje, że Alexa Liu czeka niezwykle obiecująca kariera…
Portret Margot w wykonaniu Grace Palmer wprowadza fascynującą warstwę do narracji jako romantyczna partnerka Mafu. Specyficzne spotkanie w restauracji pomiędzy Margot i Mafu wyróżnia się dziwaczną i fascynującą dynamiką, a postać zyskuje nieoczekiwane znaczenie w miarę rozwoju historii.
Jeśli chodzi o nieprzewidziane, trzeci akt *Niech Bóg cię błogosławi, panie Kopu* dostarcza znaczącego objawienia, które zasadniczo zmienia interpretację wcześniejszych wydarzeń. Reżyser wyraźnie zastanowił się nad mechaniką doskonałego zwrotu akcji, uznając, że celem nie jest jedynie szokowanie widzów, ale dostarczenie wystarczających wskazówek, które pozostawią ich sfrustrowanych, ponieważ nie przewidzieli wyniku.
Pod tym względem wykonanie jest niezaprzeczalnie mocne. Zwrot akcji wydaje się raczej zaskakujący niż arbitralny, ukazując poziom pewności siebie rzadki u debiutanta filmowego. Jednak implikacje są nieco złożone; drastycznie zmieniając narrację, odkrycie może podważyć kilka koncepcji kulturowych i tematycznych, które Liu kultywował przez większą część filmu.
Na szczęście Liu rozwiązuje problem filmu w sposób satysfakcjonujący i pełen szczerości. Wątki narracyjne splatają się ze sobą skutecznie, a jego główne przesłanie tematyczne ostatecznie pozostaje trwałe. *God Bless You, Mr Kopu* wskazuje, że Alex Liu, pionier tak zwanej Nowej Fali Pacyfiku, posiada pewność siebie, ambicję i mistrzostwo tonalne wykraczające daleko poza jego lata, co gwarantuje przed nim wysoce obiecującą karierę.
Niech cię Bóg błogosławi, panie Kopu zadebiutował na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto w 2026 roku.
