Filmy z oceną R, Sydney Sweeney

W 2027 roku „Sekret pokojówki” potwierdzi, że Sydney Sweeney jest królową filmów z kategorią R, jeśli przewyższy imponujące wyniki kasowe oryginału – a jest duża szansa, że ​​tak się stanie. I nie jest to przypadek: w ciągu swojej 17-letniej kariery nakręciła do tej pory 13 filmów z kategorią R, reprezentujących wiele gatunków, a niektóre z nich okazały się najlepszymi, jakie stworzyła.

Podczas gdy większość współczesnych „A-listerów” ma tendencję do odchodzenia od bardziej dorosłej części spektrum ocen i komfortu kasowego PG-13 i superbohaterów oraz bezpiecznego adresu IP, Sweeney w dalszym ciągu wywiesza flagę z oceną R. Nawet po tym, jak zmusiła swój Marvel do ukłonu w nieszczęsnej Madame Web. Stała się powszechnie znana, podczas gdy połowa mieszkańców gospodarstw domowych na świecie nie jest nawet na tyle stara, aby oglądać niektóre z jej najbardziej imponujących występów.

Sweeney łączy w sobie opowiadanie historii dla dorosłych, energię erotyczną i wyraziste thrillery, oddając klimat jej przełomowej roli w „Euforii”, która z trudem zdobyła ocenę TV-MA, oraz w równie dorosłym „Białym lotosie”. A ona ma nie tylko kontynuację „Pokojówki”, ale także erotyczną fantazję „Hollow!”, „Barbarella” Edgara Wrighta i „Dozorca” Davida Brucknera, które pojawią się w ciągu najbliższych kilku lat, a wszystkie prawdopodobnie zarobią R.

Ściśle mówiąc, jej CV z oceną R powinno zawierać więcej wpisów, ale oficjalnie Nocturne (2020), Clementine (2019), Along Came the Devil (2018) i film o stworach Dead Ant (2017) pominęły standardową klasyfikację teatralną, ale prawdopodobnie wszystkie otrzymały ocenę R. Nawet bez nich nakręciła ich wiele, więc oto wszystkie oficjalne filmy z oceną R w karierze Sydney Sweeney, uszeregowane od najgorszego do najlepszego. Zaczynając od tego, którego na pewno nigdy nie widziałeś. I być może nie bez powodu.

Na długo przed pojawieniem się w najważniejszych wydawnictwach studyjnych Sweeney zadebiutowała w wieku zaledwie 11 lat w niskobudżetowym filmie zombie schlockZMD: Zombies of Mass Destruction w reżyserii Kevina Hamedaniego. Jest to godne uwagi tylko dlatego, że obejmuje jej pierwszy występ na ekranie – i to krótki, w którym występowała w roli dziecięcej ofiary o imieniu Lisa – i choć powiedziała Jimmy’emu Fallonowi, że była wtedy niezwykle podekscytowana, Sweeney przyznała również, że nawet tego nie widziała. To błędna parodia polityczna, która jest zarówno nieśmieszna, jak i zaskakująco wysoko oceniana na Rotten Tomatoes (60%, jest przereklamowana).

Choć John Carpenter to legenda kina grozy, jego ostatni film był cieniem jego najlepszego dzieła. Wydany w 2010 roku i przynajmniej częściowo odpowiedzialny za wycofanie się Carpentera z kręcenia filmów, Oddział to osadzona w latach 60. opowieść o duchach, której akcja rozgrywa się na nawiedzonym oddziale psychiatrycznym, gdzie zmartwionego pacjenta Amber Heard terroryzuje mściwy duch innego zamordowanego pacjenta.

Fabuła – z naprawdę mądrym zwrotem akcji, która została raczej podważona przez Tożsamość Jamesa Mangolda, która zrobiła to samo 7 lat wcześniej – nie jest zła i jest kilka dobrych wstrząsów, ale wszystko jest bardzo odwzorowane na liczbach i nie zależy od jakości jej części składowych. Sweeney gra młodą wersję tragicznego zabójcy i pojawia się tylko na krótko w jednej ze swoich pierwszych ról. Dobre dla finalistów, ale złe dla fanów horrorów.

W „Echo Valley” Sweeney występuje u boku Julianne Moore w roli swojej zmartwionej (tu pojawia się pewien trend) córki, która pojawia się na progu jej domu cała ubrudzona cudzą krwią, gdy dopada ją przeszłość. Poniżej znajduje się okazjonalnie brutalny thriller z doskonałą obsadą (w tym Domhnallem Gleesonem, Fioną Shaw i Kylem MacLachlanem), który tak naprawdę nie zasługuje na ocenę R za coś więcej niż kolorowy język i zażywanie narkotyków.

To jeden z mniej zapadających w pamięć filmów Apple TV, ale z pewną przyjemnością obserwuje się matkę Moore’a, która zastanawia się, jak daleko się posunie, aby chronić swoją córkę. Sweeney oferuje dobrą, chaotyczną energię i dobrze ukrywa podwójną naturę swojej postaci, ale film po prostu nie zapada w pamięć.

Nie pojawia się zbyt często, ale odlotowy film „Pod srebrnym jeziorem” jest prawdopodobnie najbardziej nietypowym filmem SydneySweeneya. W rzeczywistości może to być najdziwniejszy projekt dla wszystkich, ponieważ reżyser DavidRobertMitchell stworzył obraz, który sprawia wrażenie, jakby ktoś połknął „Alicja w Krainie Czarów”, potknął się o ogromną dawkę LSD, ponownie przeczytał książkę, a następnie próbował ją zrekonstruować z pamięci – na tle wypaczonego, współczesnego Los Angeles.

Akcja filmu rozgrywa się jako notoryczny gorączkowy sen o surrealizmie, w którym Sweeney pojawia się na krótko jako eskorta, podczas gdy bohater AndrewGarfielda wyrusza na misję rozszyfrowania serii zaginięć, morderstw i mrocznej subkultury pełnej tajemniczych symboli. Nie ma wątpliwości, że film jest odważny, efektowny wizualnie i pełen talentu, jednak żaden z tych elementów, ani mocna obsada, nie są w stanie wynieść thrillera neo-noir do rangi czegoś naprawdę satysfakcjonującego.

Co nieco wymowne, thriller kryminalny Americana jest pamiętany głównie dlatego, że został przyćmiony przez kampanię dżinsów Sweeneya American Eagle, niż jako film sam w sobie. Klon Tarantino z eklektycznym zespołem (w tym Paulem Walterem Hauserem, Halseyem, Simonem Rexem i Ericiem Danem) zarobił zaledwie 500 tys. dolarów z budżetu wynoszącego 9 milionów dolarów, a właściwie zasługiwał na więcej.

Sweeney gra Penny Jo Poplin, jąkającą się kelnerkę z małego miasteczka o rozgwieżdżonych oczach, która pragnie przeprowadzić się do Nashville i zostać piosenkarką country, zanim zostaje wciągnięta w coraz bardziej brutalne kaprysy wokół skradzionej koszuli ducha indiańskich Indian. Twórczość Tarantino ma świadomy wpływ na postacie i zwroty akcji i nie jest tak zgrabna, jak mogłoby się wydawać, ale mimo to daje sporo frajdy, a Sweeney doskonale radzi sobie z tą szaloną akcją.

Podglądacze Michaela Mohana byli świadomą próbą powrotu do świetności thrillerów erotycznych z lat 90., w której Sweeney grał u boku Justice Smith jako młoda para, która ma obsesję na punkcie szpiegowania sąsiadów po drugiej stronie ulicy. Popadnięcie Sweeneya w niezdrową fiksację i wynikającą z tego plątaninę oszustwa i manipulacji mogło z łatwością przydarzyć się Rebecce De Mornay w 1992 roku. Jest bardzo jasne, że świetnie się bawiła.

W miarę jak fabuła się zagęszcza, The Voyeursrather traci przyczepność do rzeczywistości, a główny fetysz przesuwa się z Sweeneya obserwującego nieznajomych na bicie publiczności w twarz absurdalnym melodramatem. Sweeney jest dobrą kotwicą coraz bardziej głupich treści i trzeba jej przyznać, że nigdy tego nie lekceważy, ale jeśli szukasz czegoś więcej niż tylko seksownego dramatu z opery mydlanej, tutaj tego nie dostaniesz. Na szczęście dla wielu osób jest to nadal doskonały sposób na poczucie winy.

Wyreżyserowany przez Michaela Mohana film Immaculate niczym podły horror spotyka się ze zmutowanym dzieckiem Dana Browna, co jest szczególnie istotne ze względu na jego tematykę. Sweeney gra siostrę Cecelię, młodą zakonnicę, która przeprowadza się do odległego włoskiego klasztoru, odkrywa, że ​​jest w ciąży pomimo bycia dziewicą – stąd tytuł – i odkrywa złowrogą tajemnicę, która zmienia wszystko z subtelnie wytrącającego z równowagi chillera w pełnokrwiste szaleństwo.

Występ Sweeney jest prawdopodobnie najlepszą rzeczą w tym horrorze: wymaga od niej więcej wysiłku fizycznego niż większość innych jej ról, a poza tym musi przejść przez ciężką próbę emocjonalną, aby sprostać tej ciężkiej próbie. Ostatni akt jest głęboko wytrącony z równowagi, a w Immaculate panuje klasyczny klimat nunsploitation, ale tekst jest trochę niechlujny, co powstrzymuje go od wyższej pozycji w rankingu Sweeneya.

W Edenie Sweeney po raz kolejny spotkała się z szeregiem znanych współpracowników, od reżysera Rona Howarda po innych członków obsady: Jude Law, Ana de Armas, Vanessa Kirby i Daniel Brühl. Mimo gwiazdorskiego obsady film spotkał się z zaskakująco chłodnymi reakcjami. Fabuła nawiązuje do ponurej opowieści kryminalnej o grupie europejskich idealistów z lat trzydziestych XX wieku, którzy porzucają główny nurt społeczeństwa, aby założyć odosobnioną utopijną społeczność na niezamieszkanej wyspie Galapagos – założenie to nieuchronnie przywołuje ton Władcy much.

Talent Howarda do dostrzegania fascynujących momentów wizualnych pozostaje nienaruszony, a sama narracja jest mocna, zwłaszcza gdy sprowadza się do walki psychologicznej i desperackiego przetrwania. Kolej Sweeneya w roli Margaret Wittmer jest bardziej zniuansowana; choć widzowie mogą się spodziewać, że wcieli się w zuchwałą femme fatale Eloise (w rzeczywistości ta rola należy do deArmas), mimo wszystko gra ona solidnie. Film nie jest specjalnie podnoszący na duchu, ale oferuje wystarczająco dużo zwrotów akcji i napięcia, aby wciągnąć entuzjastów thrillerów.

Dorosłe – albo, bądźmy bardziej szczerzy – sprośne komedie romantyczne nie są już tak popularne jak kiedyś, ponieważ widzowie odeszli od nieuzasadnionej nagości i – o dziwo – rzeczywistej aktywności seksualnej, ale „Każdy oprócz ciebie” był częścią odrodzenia mikrokultury wraz z „No Hard Feelings” Jessiki Lawrence i jakimś cudem nie było świętego rozliczenia. W „Anyone But You” Will Gluck użył broni wschodzącej gwiazdy Sweeneya i Glena Powellów oraz ich nieprzyjemnego wyglądu, aby zapewnić riff z oceną R na podstawie „Wiele hałasu o nic” Szekspira.

Komedia działa dzięki chemii między centralną parą, a jest w niej wystarczająco dużo ostrych przekomarzań i bezczelności, aby uzasadnić ocenę R. Nie jest to film najbardziej twórczo transformujący, ale komedie romantyczne nie muszą takie być, aby odnieść sukces, a jest w nim wystarczająco dużo uroku, aby zatrzeć prawie wszystkie pęknięcia.

„Big Time Adolescente” Jasona Orleya to dla większości osób zaskakujący słaby punkt w życiorysie Sweeneya, ale stanowi świetny dodatek do gatunku dorastania i chociaż jej rola jest w dużej mierze drugoplanowa, odgrywa swoją rolę. Wielki ekskluzywny film dla Hulu przypomina współczesny riff z „Day Off” Ferrisa Buellera, jeśli Ferrisa grał Pete Davidson, Cameron Frye był od niego o siedem lat młodszy, a jego hedonistyczne pokusy zmieniły Cama w nastoletniego handlarza narkotyków.

Davidson w dużej mierze opiera się na swoim swobodnym uroku „złego chłopca” z SNL jako Zeke, starszy przyjaciel podatnego na wpływy Mo Griffina Glucka, a Sweeney gra jego cierpliwą dziewczynę, która mści się na nim. Jest ciepła i odpowiednio pociągająca dla Mo, a to naprawdę urocza perełka komedii, która zasługuje na drugie spojrzenie.

Jeśli jesteś fanem Sydney Sweeney, prawdopodobnie już wiesz, że „Pokojówka” jest adaptacją hitowego thrillera psychologicznego Freidy McFadden i ma już kontynuację, której premiera planowana jest na rok 2027. Wiesz już również, że był to ogromny hit, który przyniósł ponad 400 milionów dolarów w kasie na całym świecie i stanowi mocny argument za pełnym gardłem powrotem thrillerów erotycznych z kategorią R.

Rola Sweeneya w roli zmartwionej (bingo!) młodej kobiety Millie, która podejmuje pracę jako pokojówka na stałe i zostaje wplątana w świat mrocznych i toksycznych tajemnic, jest wspaniała, a jej przemiana pod koniec „Pokojówki” jest cudownie fascynująca. Można by go lekceważąco nazwać fikcją lotniskową, ale thriller Paula Feiga trafił w sedno, wśród publiczności spragnionej hollywoodzkiej czystości, a płynne napięcie jest zadziwiająco precyzyjne.

Sweeney wyreżyserował cztery filmy biograficzne, poczynając od często pomijanej wersji „The Bling Ring” z Austinem Butlerem, reality show HBO „Reality”, „Eden” i biografii ikony boksu Christy Martin w reżyserii Davida Michôda. Choć w momencie premiery szum wokół nagród związanych z filmem ucichł, pozostaje on uderzającym przykładem wszechstronności Sweeneya i jego talentu do pełnego zanurzenia się w roli.

Christy nie zyskała powszechnego uznania, jednak wydaje się, że cierpiała z powodu dyskomfortu, jaki niektórzy odczuwali podczas jej początkowego szumu; Jednak występ Sweeneya jest naprawdę znakomity. Jest wystarczająco solidny, aby zamaskować kruchość części historii, która zawiera niezwykłe zwroty akcji, takie jak przetrwanie przemocy domowej. Do tej roli zaangażowała się w przygotowania, radykalnie zmieniła swój wygląd i z nieoczekiwanym akcentem poradziła sobie z wymagającą emocjonalnie rolą. Z biegiem czasu film będzie prawdopodobnie wspominany z większym sentymentem.

Nostalgiczny list miłosny Quentina Tarantino do Los Angeles z 1969 roku był jednym z najlepszych filmów reżysera i nadal jest najlepszym filmem, w jaki Sydney Sweeney brał udział, niezależnie od jakiejkolwiek oceny. Należała także do absurdalnie utalentowanej obsady, co sugeruje, że dyrektor castingu miał jakieś zdolności paranormalne: zanim powiększono film, postacie z rodziny Mansonów – w tym Dianne „Snake” Lake ze Sweeney’a – czytały się jak lista Następnych wielkich rzeczy: Austin Butler, Margaret Qualley, Dakota Fanning, Mikey Madison, James Landry Hébert, Maya Hawke i Victoria Pedretti.

„Snake” był jednym z czołowych członków kultu rodziny Mansonów, którego Cliff Booth Brada Pitta spotyka po raz pierwszy podczas wizyty na ranczu Spahn w niesamowicie pełnej napięcia sekwencji. Sweeney występuje w nim tylko przez krótki czas i nie dotarł do ostatecznej konfrontacji w domu Ricka Daltona, ale film jest oszałamiającym osiągnięciem, które stanowi kolejny dowód na to, że obietnica Tarantino, że całkowicie odejdzie na emeryturę po nakręceniu swojego dziesiątego filmu, okaże się parodią.