Filmy Star Trek z ery Kelvina wyróżniają się jako osobliwość w tej serii – współczesny, choć nieco zbędny, kinowy restart oryginalnej koncepcji Gene'a Roddenberry'ego. Mimo to dostarczyli zapierających dech w piersiach, niezapomnianych i poruszających chwil, prezentując utalentowany zespół, który ostatecznie nie zyskał pełnego uznania. Po raz pierwszy przedsięwzięcia związane z filmami fabularnymi w ramach tej serii działały przy budżetach na ogromną skalę, umożliwiając bardziej spektakularne bitwy, budzące podziw planety i olśniewające sekwencje kosmiczne.
Najlepsze sceny z trylogii oddają główny urok Star Trek, badając popędy i więzi bohaterów, optymizm Gwiezdnej Floty co do tego, co nas czeka, odwagę załogi i ogromną, niewykorzystaną szerokość „ostatecznej granicy”. Od walecznego poświęcenia George'a Kirka po katastrofalny upadek Enterprise, są to wyjątkowe momenty ery Kelvina.
Jeden Kapitan Kirk ginie, inny się odradza.
Gwiezdna Wędrówka (2009)
Pomimo tego, że Chris Hemsworth pojawił się na ekranie tylko przez kilka ulotnych chwil, kreacja George'a Kirka przez Chrisa Hemswortha pozostawia trwały ślad w kontynuacji Kelvina w Star Trek. Po awansie na pełniącego obowiązki dowódcy USS Kelvin po nagłym, doczesnym napadzie Romulanów, George dokonuje ostatecznej ofiary. Pozostaje na pokładzie statku, aby odeprzeć niszczycielski atak wroga, zapewniając swoim oficerom przeżycie i, co najważniejsze, dając swojemu małżonkowi i ich jeszcze nienarodzonemu dziecku niezbędną szansę na ucieczkę.
Ten naładowany emocjonalnie montaż przedstawia na przemian ostatnie oddechy George'a i poród jego dziecka, podczas gdy nowi rodzice decydują się na pseudonim dla swojego noworodka. Chociaż George'owi nigdy nie dano szansy, aby ukołysać swoje dziecko, udaje mu się usłyszeć inauguracyjny lament chłopca tuż przed pożarem Kelvina. Oprócz ustalenia, w jaki sposób rzeczywistość Kelvina odgałęzia się od oryginalnej chronologii Prime Star Trek, sekwencja pięknie rzuca światło na korzenie odwagi, uczciwości i zaangażowania, które ostatecznie zdefiniują dorosłego Jamesa T. Kirka.
Pierwsze spotkanie Spocka i Kirka w Akademii Gwiezdnej Floty
Film Star Trek z 2009 roku
Szczególnie przenikliwą decyzją narracyjną w „Star Trek* (2009) było przedstawienie znanej obsady ze „Star Trek: The Original Series” na samym początku ich podróży do Gwiezdnej Floty. Podczas pierwszego spotkania Spocka (Zachary Quinto) i Kirka (Chris Pine) Spock rozmawia z Kirkiem w sprawie jego rzekomego oszukiwania w teście Kobayashi Maru – zabawne nawiązanie do *Star Trek II: Gniew Khana* – ćwiczenia mającego na celu ocenę, jak kadeci na stanowisku dowodzenia radzą sobie w sytuacji, w której rzekomo nie ma wygranej.
Obaj zostają wezwani przed trybunał Gwiezdnej Floty, gdzie Kirk próbuje usprawiedliwić swoje działania, zapewniając panelowi, że odrzuca koncepcję scenariuszy nie do wygrania. Spock z wyraźnym chłodem nawiązuje do bohaterskiej śmierci ojca Kirka. Wymiana zdań jest pełna napięcia, co stanowi dla pary poważną przeszkodę emocjonalną do pokonania, zanim będą mogli kultywować głęboką, pełną szacunku więź, którą fani uznają za nieuniknione przeznaczenie.
James T. Kirk po raz pierwszy widzi USS Enterprise
Gwiezdna Wędrówka (2009)
Niezmienne uczucie Jamesa T. Kirka zawsze skupiało się na USS Enterprise. W związku z tym każdy moment, w którym po raz pierwszy spotyka swój ukochany statek, wymaga niezapomnianego przedstawienia, a Star Trek (2009) to zapewnia. Technicznie rzecz biorąc, Kirk dwukrotnie doświadcza debiutu statku. Pierwsza ma miejsce, gdy Enterprise jest wciąż w budowie w Iowa, tuż przed zaciągnięciem się do Gwiezdnej Floty u boku kapitana Pike'a (Bruce Greenwood). Druga ma miejsce, gdy potajemnie wchodzi na pokład z doktorem „Bonesem” (Karl Urban) McCoyem, gdy ich wahadłowiec szybuje nad spodkiem Enterprise.
Ten drugi moment wyróżnia się, ukazując ponadczasowy urok projektu Enterprise – chociaż ta wersja zawiera subtelne różnice w stosunku do oryginału – w połączeniu z niesamowitą partyturą Michaela Giacchino. To hołd dla Star Trek i jego kultowego statku, który stał się większy i wspanialszy niż kiedykolwiek. Osłupiałe „wow” Kirka oddaje to przeżycie.
Oś czasu Prime Spock spotyka się z Kelvinem, Kirkiem
Gwiezdna Wędrówka (2009)
Oglądanie Spocka w wykonaniu Leonarda Nimoya to prawdziwa przyjemność. Jego pojawienie się u boku Kirka z osi czasu Kelvina okazało się równie przyjemne, stanowiąc doskonały pomost dla przekazania dziedzictwa z oryginalnej załogi na nową. Scena staje się szczególnie poruszająca, gdy Kirk pyta, w jaki sposób Pierwszy Spock, nazywany także Ambasadorem Spockiem, jest świadomy swojej tożsamości, co skłoniło Spocka do wyrecytowania słynnego wersetu z *Star Trek II: Gniew Khana*: „Byłem i zawsze będę twoim przyjacielem.
Sekwencja ta oznacza także kluczową zmianę w dynamice pomiędzy Kirkiem Pine a Spockiem Quinto w „Star Trek*”. Dzięki połączeniu umysłu z Najwyższym Spockiem Kirk ukazuje zniszczenie Romulusa, Nerona (Eric Bana), los Wulkana i czarną dziurę. To doświadczenie ukazuje Kirkowi głęboką głębię emocji, których Spock jest w stanie doświadczyć.
USS Enterprise traci prędkość warp i otwiera ogień do Narady
Gwiezdna Wędrówka (2009)
Kulminacyjna konfrontacja z Nero i jego mściwą romulańską załogą w filmie *Star Trek* z 2009 roku stanowi doskonałą ilustrację tego, jak zwiększone zasoby finansowe mogą poprawić wizualny spektakl takiej serii. Ta odważna akcja ratunkowa dla Kapitana Pike'a i Ziemi obejmuje bezpośredni atak na imponujący statek Romulan, Narada. Podczas tej sekwencji o wysokiej stawce pan Spock pilotuje zaawansowany statek Ambasadora Spocka, podczas gdy Enterprise opuszcza warp dokładnie w tym momencie, aby uniemożliwić mu podjęcie śmiertelnego samobójczego lotu.
Choć cały odcinek toczy się w szybkim tempie i jest gęsty od akcji, pojawienie się Enterprise stanowi triumfalny punkt kulminacyjny, charakteryzujący się nienagannym wyczuciem czasu i znakomitą choreografią. Muzyka Michaela Giacchino do *Star Trek* podnosi scenę, dostarczając fanom kosmicznej sekwencji bitewnej, jakiej nie można było zobaczyć wcześniej na ekranie, niezależnie od skali.
Zimne otwarcie *Star Trek In Darkness
Star Trek W ciemność* (2013)
Kontynuacja osadzona na osi czasu Kelvina, „Star Trek Into Darkness”, jest pełna problemów. Służy jako niepotrzebna przeróbka *Star TrekII: Gniew Khana* i pomimo talentu Benedicta Cumberbatcha, jego obsadzenie w roli legendarnego antagonisty Khana Nooniena Singha wydaje się nie na miejscu. Fabuła jest zagmatwana, a film jawi się jako krok wstecz w stronę restartu, który powinien był posunąć do przodu. Mimo to widzowie nie mieli pojęcia, co ich czeka w pierwszych minutach, a te momenty dostarczały prawdziwej rozrywki.
Czy kolejność jest absurdalna? Absolutnie. Całość przypomina przygodę w stylu Indiany Jonesa zderzającą się ze StarTrekiem: Kirk i Bones pędzą, by przetrwać, Spock zanurza się w szalejącym wulkanie uzbrojony w futurystyczną kostkę lodu, aby uratować świat, a Enterprise czai się na dnie oceanu, próbując ukryć się przed tubylcami planety. Ostatecznie Kirk lekceważy wszystkie zasady Pierwszej Dyrektywy, aby ocalić Spocka, a widok Enterprise wynurzającego się z morza po prostu zapiera dech w piersiach.
Statek kosmiczny Enterprise zostaje rozdarty
Star Trek Poza granicami (2016)
Najnowszy wysokobudżetowy film Star Trek zawiera kolejny uderzający element scenografii – ponury, tragiczny i pełen adrenaliny moment, w którym Krall (Idris Elba) i jego zabójczo skuteczny rój statków rozbijają Enterprise w Star Trek Beyond. Jedyne, co Kirk i jego załoga zamierzają zrobić, to uratować osierocony statek, a rezultatem jest rozpad ich własnego statku. Enterprise zostaje zniszczony, pozostaje tylko spodek i ląduje awaryjnie na nieznanym świecie, podczas gdy Kirk obserwuje sytuację ze swojej kapsuły o trafnej nazwie Kelvin.
Bitwy kosmiczne od dawna są podstawą Star Trek, ale niewielu osiąga kinowy efekt tej bitwy. Bezlitosny rój, najeźdźcy naruszający kadłub, przechylone kąty kamery, wyrywanie fragmentów statku, desperacka próba Kirka uwolnienia spodka i ostateczne, miażdżące uderzenie – wszystko to składa się na tę sekwencję, która stanowi wizytówkę, umacniając Star Trek Beyond jako prawdopodobnie najsilniejszy z trzech filmów z ery Kelvina.
Niechętna podróż Spocka i doktora McCoya
Star Trek Poza granicami (2016)
Po zniszczeniu Enterprise w *Star Trek Beyond* pozostali przy życiu członkowie załogi są rozproszeni po całej planecie. Sulu (John Cho) i Uhura (Zoe Saldaña) są przetrzymywani wraz z innymi więźniami, podczas gdy Kirk zawiera sojusz z Chekovem (Anton Yelchin). Scotty (Simon Pegg) spotyka ocalałą Jaylah (Sofia Boutella), a doktor McCoy musi opiekować się ciężko rannym Spockiem. Połączenie Spocka z Bonesem okazało się znakomitą decyzją, ponieważ ich ciągłe przekomarzanie się dodaje naturalnej lekkości zamieszaniu wokół filmu, odzwierciedlając kultową dynamikę ustanowioną w „Star Trek: The Original Series*”.
Z biegiem czasu Spock i Bones pogłębiają wzajemne zrozumienie, a Spock wyznał nawet Bonesowi, że rozważa opuszczenie Gwiezdnej Floty, aby podążać za dziedzictwem ambasadora Spocka na New Vulcan. Ich interakcje stanowią wyjątkowy element filmu, zachowując idealną równowagę pomiędzy wrażliwością emocjonalną a komediowym wyczuciem czasu. Słowa McCoya: „Mój Boże, zaczynasz majaczyć” i „Przynajmniej nie umrę sam”, wygłoszone tuż przed tym, jak Spock zostaje przeniesiony, to żarty wymierzone w czasie, a Quinto i Urban zagrali bezbłędnie.
Beastie Boys ratują sytuację
Star Trek Poza granicami (2016)
Cel? Uratuj Yorktown. Taktyka? Podkręć „Sabotaż” Beastie Boys, aby zrzucić rój Krallów pełen statków przypominających pszczoły. Wypłata? Czysty kinowy blask. Ten moment w „Star Trek Beyond” nie udałby się w telewizji, ale na dużym ekranie – w połączeniu z grzmiącym, natychmiast rozpoznawalnym dźwiękiem „Sabotaż”, gdy świeżo odnowiony USS Franklin mknie przez przestrzeń i chaos – staje się legendarny.
Synchronizacja między ścieżką a obrazem jest doskonała, zwłaszcza gdy Yorktown zaczyna nadawać na tej samej częstotliwości, a cały rój zapala się przeciwko jego tarczy. Jest uroczo przesadny, odrobinę kampowy i właśnie dlatego sprawdza się w przypadku *Star Trek*. Stanowi także sprytny hołd złożony wczesnym latom Kirka, pokazany w oryginalnym filmie Kelvina *Star Trek*.
Rekonstrukcja USS Enterprise
Star Trek Poza granicami (2016)
Ostatecznie historia dochodzi do satysfakcjonującego zakończenia, pozwalając głównej załodze Kirka’s Enterprise wraz z Jaylah przeżyć beztroską chwilę radości, zanim powrócą do swoich gwiezdnych eksploracji. Ta urocza sekwencja wskazuje na obiecującą przyszłość serii, gdy załoga obserwuje rekonstrukcję USS Enterprise. Segment zawiera oszałamiający film poklatkowy, który płynnie przechodzi w inauguracyjną podróż statku.
Sekwencja kończy się legendarną misją serii, zapoczątkowaną deklaracją Kirka o „Przestrzeni, ostatecznej granicy”, zanim Spock, Scotty, Bones, Sulu, Chekov i Uhura dokończą to zdanie. Niestety, *Star Trek 4* nigdy nie powstał, ponieważ różni reżyserzy i scenarzyści odeszli z projektu z powodu nieporozumień twórczych. Pozostaje to straconą szansą, biorąc pod uwagę, że zespół osi czasu Kelvina *Star Trek* z pewnością zasługiwał na ostatnią próbę.
