Pierce Brown z Red Rising ujawnia 12 książek science fiction, które trzeba przeczytać

Seria Pierce’a Browna *Red Rising* pełna jest militarnych science-fiction, intryg politycznych, starożytnych reżimów, rebelii i kolosalnych konfrontacji w przestrzeni kosmicznej, więc naturalne jest, że fani zastanawiają się, które książki wywarły wpływ na jego wyobraźnię. Brown otwarcie cytował wiele z wymienionych poniżej dzieł, począwszy od przełomowych tytułów od 1912 r. aż po współczesne wydania.

To, co czyni tę kompilację szczególnie fascynującą, to jej różnorodność. Brown wybiera spośród klasycznych opowieści o mieczach i planetach, po ciężką literaturę science fiction, narracje dystopijne, opery kosmiczne i hybrydy science-fantasy. Niektóre pozycje są przewidywalne dla entuzjastów *Red Rising*, inne natomiast ukazują zaskakująco odmienną stronę literackiego podniebienia Browna. Poniżej znajduje się dwanaście powieści i antologii science-fiction, które uważa za lekturę obowiązkową.

Wydana po raz pierwszy w 1974 roku książka „Wieczna wojna” Joe Haldemana śledzi losy Williama Mandelli, niechętnego bojownika wciągniętego w obejmującą całą galaktykę wojnę przeciwko obcym Tauranom. Efekty relatywistyczne sprawiają, że obowiązek wojskowy staje się przerażająco dosłowny: Mandella wytrzymuje miesiące lub lata, podczas gdy na Ziemi mijają dziesięciolecia lub stulecia. Powieść zdobyła nagrodę Nebula w 1975 r., a w 1976 r. zapewniła sobie nagrody Hugo i Locus.

Mieszanka walki, zaawansowanej technologii i izolowanego upływu czasu sprawia, że ​​jest to oczywisty wybór dla każdego, kogo pociąga bardziej brutalna opera kosmiczna. Brown wyraźnie wymienił „Wieczną wojnę” wśród swoich najlepszych filmów science fiction, umieszczając Joe Haldemana obok kultowych autorów, takich jak Frank Herbert i Dan Simmons.

*Księga Nowego Słońca* Gene'a Wolfe'a to czterotomowa saga wydana w latach 1980-1983: *Cień oprawcy*, *Szpon rozjemcy*, *Miecz liktora* i *Cytadela autarchy*. Kolejny tom, *The Urth of the New Sun*, ukazał się w 1987 roku. Narracja opowiada historię Severiana na Ziemi w dalekiej przyszłości, gdzie słońce słabnie.

Wolfe ukazuje odległą przyszłość w atmosferze starożytności, tajemniczości i niemal mitycznej jakości. Severian, uczeń oprawcy, wyrusza w wędrówkę po Rzeczypospolitej, która staje się coraz bardziej surrealistyczna i zawodna. Seria słynie ze swojej złożoności, która jest cechą, która wielu czytelników uważa za fascynującą. Poparcie Browna stawia tę wielowarstwową powieść obok jego własnych ekspansywnych wizji przyszłych społeczeństw.

„Cień i Pazur” technicznie rzecz biorąc nie jest odrębną historią od „Księgi Nowego Słońca”. Wydanie Orb z 1994 r. gromadzi pierwsze dwa tomy, Cień oprawcy i Szpon rozjemcy, w jednym 413-stronicowym zbiorze. Dzięki temu jest to szczególnie wygodny sposób na zapoznanie się z pierwszą połową większej sagi Wolfe’a.

To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ lista Browna skutecznie podwaja Wolfe’a. Pierwsza połowa przedstawia Severiana, jego wygnanie i dziwny świat Urth, ustanawiając jednocześnie wyszukane połączenie science fiction, fantasy i obrazów historycznych. Dla czytelnika, dla którego głębsza historia i budowanie świata Red Rising jest atrakcyjna, jest to jedna z najbardziej intrygujących rekomendacji na liście.

„A Kantyk dla Leibowitza” Waltera M. Millera Jr., pierwotnie ukazujący się w odcinkach w „The Magazine of Fantasy and Science Fiction” w latach 1955–1957, został wydany jako kompletna powieść w 1959 r. Akcja rozgrywa się w świecie po wojnie nuklearnej, a narracja śledzi losy grupy mnichów oddanych ochronie pozostałości wiedzy naukowej w pustynnym klasztorze.

Chociaż struktura narracyjna jest stosunkowo zwarta, zakres powieści jest ogromny i obejmuje tysiące lat historii cywilizacji. Zdobyła także nagrodę Hugo w 1961 roku dla najlepszej powieści. Wybór Browna wskazuje na ciekawość nie tylko konfliktu futurystycznego, ale następstwa autodestrukcji społecznej i późniejszych wysiłków na rzecz odbudowy porządku.

Wydany w 1987 roku album *Consider Phlebas* był debiutem Iaina M. Banksa w gatunku science-fiction i stanowi tom inauguracyjny serii *Culture*. Fabuła rozgrywa się podczas Wojny Kultur Idiran i koncentruje się na Borze Horzy Gobuchul, przeciwniku Kultury, gdy różne frakcje polują na zbiegłą sztuczną inteligencję zwaną Umysłem.

Powieść ta wyróżnia się tym, że Banks inicjuje swój wszechświat Kultury z punktu widzenia jednostki będącej antagonistą pozornie utopijnego społeczeństwa. Ta perspektywa pozwala pracy przyjrzeć się wojnie, ideologii i moralności z odrębnego punktu widzenia. The Culture ostatecznie rozwinęło się w dziesięciotomową sagę science fiction, co uczyniło ten tytuł istotną propozycją lektury dla entuzjastów rozległych, międzygwiezdnych scenerii.

Wydany w 2017 roku film Kamerona Hurleya „The Stars Are Legion” na nowo przedstawia koncepcję statku pokoleniowego jako czegoś głęboko biologicznego i pozaziemskiego. Narracja koncentruje się na kobietach zamieszkujących ogromną flotę żywych światów, podczas gdy rywalizujące frakcje walczą o dominację i przetrwanie. Sceneria celowo zaciera granice między statkiem kosmicznym, planetą i żywym organizmem.

Ta specyficzna cecha odróżnia ją od konwencjonalnej opery kosmicznej. Zamiast zapełniać standardowe wojskowe ramy science fiction świeżymi postaciami, Hurley konstruuje ekosystem nieodłącznie związany z samą scenerią. Wybór Browna stanowi jeden z odważniejszych wyborów na liście, szczególnie odpowiedni dla czytelników poszukujących science fiction, która wydaje się naprawdę obca, a nie po prostu futurystyczna.

Debiut AnnLeckie z 2013 roku, Ancillary Justice, opowiada historię Breqa – jedynego ocalałego fragmentu sztucznej inteligencji obejmującej cały statek kosmiczny, który niegdyś władał tysiącami ciał. Uruchamia trylogię Imperial Radch, której kontynuacją są Ancillary Sword (2014) i Ancillary Mercy (2015).

Sama szafka z trofeami w powieści sprawia, że ​​trudno ją zignorować. Ancillary Justice zdobyło między innymi nagrody Hugo, Nebula, ArthurC.Clarke, BSFA i Locus. Według Stowarzyszenia Pisarzy Science Fiction i Fantasy jest to jedyne dzieło, które zapewniło jednocześnie nagrody Hugo, Nebula i ArthurC.Clarke. Dla czytelników Browna szczególnie porywające jest połączenie imperium, sztucznej inteligencji i kwestii tożsamości.

Hyperion Dana Simmonsa trafił na półki sklepowe w 1989 roku, wydając czterotomowy Hyperion Cantos. Zamiast tradycyjnego, samotnego bohatera, narracja podąża za siedmiu pielgrzymów zmierzających w stronę Hyperiona i jego enigmatycznych Grobowców Czasu, z których każdy dzieli się własną historią.

Za film Hyperion Simmons zdobył w 1990 roku nagrodę Hugo dla najlepszej powieści, a także nagrodę Locus dla najlepszej powieści science fiction. Jego konstrukcja sprawia, że ​​utwór przypomina wiele gatunków – fikcję wojskową, horror, opowiadanie literackie i epicką przygodę – a wszystko to splecione w jedną operę kosmiczną. Miłość Browna do tej niecodziennej książki science fiction wyraźnie sygnalizuje wielkie ambicje jego własnej sagi.

Na długo przed pojawieniem się współczesnej opery kosmicznej Edgar Rice Burroughs zabrał widzów na Marsa. Księżniczka Marsa ukazywała się jako serial w magazynie All-Story od lutego do lipca 1912 r., a później ukazała się w twardej oprawie w 1917 r. Opowiadanie zadebiutowało jako John Carter i zapoczątkowało serię Barsoom.

Książka odegrała kluczową rolę w powstaniu gatunku romansów planetarnych, łącząc pozaziemskie scenerie z pojedynkami, miłością i przygodami na pełnym morzu. Zabawna ciekawostka łączy to z twórczością Browna: fani zauważyli, że nazwa okrętu flagowego Mustanga w „Red Rising” została zaczerpnięta od Dejah Thoris, marsjańskiej księżniczki z powieści Burroughsa.

Ursula K. Le Guin wydała Lewą rękę ciemności w 1969 roku, odsłaniając świat Gethen, planetę, której mieszkańcy mogą zmieniać płeć. Ludzki wysłannik Genly Ai przybywa, aby przekonać Gethen do przyłączenia się do szerszej społeczności międzygwiezdnej, ale zdaje sobie sprawę, że zrozumienie niuansów kulturowych planety jest równie istotne jak każdy program dyplomatyczny.

Dzieło to zdobyło nagrodę Nebula w 1969 r. i nagrodę Hugo w 1970 r. Zamiast polegać na działaniach wojennych i błyskotliwej technologii, LeGuin zatrudnia obcą cywilizację do badania tematów polityki, tożsamości, lojalności i powiązań międzyludzkich. To podkreśla sugestię Browna, że ​​wybitna fantastyka naukowa może osiągnąć wielkość bez nieustannej walki.

Wydany w 1993 roku „Przypowieść o siewcy” Octavii E. Butler śledzi podróż Lauren Olaminy, młodej kobiety próbującej przetrwać w Kalifornii zniszczonej przez załamanie środowiskowe i społeczne. W 1998 roku Butler rozszerzył ten wszechświat za pomocą Przypowieści o talentach, przenosząc perspektywę na córkę Lauren, ilustrując jednocześnie głęboko podzielone Stany Zjednoczone.

Zdobywając nagrodę Nebula dla najlepszej powieści, druga część ugruntowała duologię przypowieści jako znaczącą siłę współczesnej literatury spekulatywnej. Wybór Browna jest szczególnie odpowiedni dla czytelników zafascynowanych mechaniką niepowodzeń systemowych, powstaniem charyzmatycznych frakcji i reakcjami zwykłych obywateli na rozpad struktur społecznych.

Diuna Franka Herberta zadebiutowała w 1965 roku, po tym jak fragmenty ukazały się po raz pierwszy w formie seriali. Akcja rozgrywa się na jałowym świecie Arrakis i śledzi Paula Atreidesa, gdy jego rodzina zostaje uwikłana w imperialne intrygi, wojny, konflikty religijne i bitwę o przyprawę – substancję, która umożliwia cywilizację międzygwiezdną.

Dzieło to zapewniło w 1966 roku nagrody Hugo i Nebula i dało początek jednemu z najbardziej wpływowych fikcyjnych uniwersów science-fiction. Brown wielokrotnie wymieniał Dune w swoich rekomendacjach książkowych, a umieszczenie jej obok tytułów The Forever War, Hyperion i Wolfe’a sprawia, że ​​nawiązanie do Czerwonego Powstania jest szczególnie widoczne: kolosalne cywilizacje, bezwzględna walka o władzę i postacie zmuszone do stania się symbolami znacznie większymi od nich samych.