Vijf bijna perfecte Netflix-series die niet de promotie kregen die ze verdienden

Netflix heeft een aantal van zijn producties van de hoogste kwaliteit in de steek gelaten, en deze vijf series dienen als uitstekende voorbeelden van vrijwel onberispelijke inhoud die vrijwel geen marketingondersteuning kreeg. De grote streamingdienst heeft een reputatie opgebouwd vanwege het maken van distributie- en promotiekeuzes die de gebruikersbasis irriteren. In plaats van hele seizoenen in één keer te laten vallen, heeft het platform het opsplitsen van releases in meerdere delen genormaliseerd. Bovendien dwingen ze lange intervallen af ​​tussen afleveringen van hun best beoordeelde series, een strategie die kwaliteitsprogramma's als *Wednesday* en *All of Us Are Dead* schaadt. Terwijl het bedrijf ooit shows de tijd gaf om een ​​publiek op te bouwen, heeft het nu de neiging om series veel te voortijdig te annuleren.

Bovendien verzuimt Netflix bepaalde titels op de markt te brengen en richt het zijn advertentiebudget op zijn grote eigendommen, zelfs als die franchises dit niet nodig hebben. Ze bleven aanzienlijke bedragen toekennen aan *Stranger Things* tot het einde ervan, ondanks het feit dat de toegewijde fanbase de serie al op eigen kracht op de markt bracht. *Bridgerton* is uitgegroeid tot het belangrijkste romantische drama van het platform en trekt seizoen na seizoen consequent kijkers. Helaas gaan deze enorme promotiecampagnes ten koste van andere shows van hoog kaliber. Deze vijf series werden ondergewaardeerd door Netflix en verdienden echt meer erkenning.

*Julie & the Phantoms* van Netflix kwam naar voren als een onderscheidende muziekserie die het publiek vooral aantrok via organische mond-tot-mondreclame, ondanks minimale promotionele steun. Het verhaal draait om Julie Molina (Madison Reyes), een tiener die haar passie voor muziek verliest na het overlijden van haar moeder. Terwijl ze de studio van haar overleden moeder aan het opruimen is, speelt Julie een cd uit 1995, waarbij ze onbedoeld de geesten oproept van Luke, Alex en Reggie, de voormalige leden van de band. Samen vormen ze een nieuwe groep, die Julie helpt haar muzikale geest te herontdekken.

Een meeslepende muzikale productie vereist een robuuste soundtrack en sterke vocale uitvoeringen, die beide door *Julie & the Phantoms* worden geleverd. De poptracks zijn energiek en levendig, aangevuld met het stevige zangtalent van Reyes. Bovendien beschikt de serie over een diepgaande emotionele basis die vakkundig is opgebouwd, waardoor de impact behouden blijft zonder al te somber te worden.

Hoewel de verhaallijn puur gezond is en een G-rating heeft, wordt voorkomen dat volwassen kijkers zich kinderachtig voelen. De vier hoofdrolspelers dragen uiteenlopende achtergronden en perspectieven bij aan het verhaal. Helaas werd de serie ten onrechte stopgezet, een beslissing die grotendeels werd toegeschreven aan de onvoldoende marketinginspanningen van Netflix. Bijgevolg was een aanzienlijk deel van het potentiële publiek zich niet bewust van het bestaan ​​van de show totdat deze al van het platform was verwijderd.

Teenage Bounty Hunters viel op als een van de meest levendige en boeiende Netflix-series van de jaren 2020. In het verhaal beschadigen de middelbare scholieren Sterling (Maddie Phillips) en Blair Wesley (Anjelica Bette Fellini) per ongeluk de pick-up van hun vader. Om de reparatiekosten te dekken, gaat het duo op premiejacht onder leiding van doorgewinterde speurder Bower Jenkins (Kadeem Hardison).

De chemie tussen de artiesten van de tweeling is elektrisch, waarbij Phillips, Fellini en Hardison elkaar feilloos voeden. Het script is doorspekt met grappige oneliners en het verhaal zorgt voor constante wendingen en verrassingen die de kijkers boeien.

Netflix heeft een dubbele klap uitgedeeld aan de 2020-serie Teenage Bounty Hunters. Ten eerste zadelde het de show op met een onhandige titel die het bereik ervan belemmerde. De promotie was minimaal vóór de lancering, en toen deze verscheen, werd de serie aanvankelijk gepromoot onder de provocerende naam Slutty Teenage Bounty Hunters. Het netwerk wisselde stilletjes de naam ongeveer een week voor het debuut; Die verandering van één woord lijkt misschien triviaal, maar veroorzaakte toch verwarring onder potentiële kijkers. Zelfs de herziene titel schiet tekort, aangezien de show veel meer aantrekkingskracht heeft dan alleen tieners.

Netflix heeft een reputatie opgebouwd voor het bieden van minimale marketingondersteuning voor hoogwaardige series die tijdens de vakantieperiode zijn uitgevallen. *Spinning Out*, een sportromantiekdrama, had aanzienlijk te lijden onder deze strategie omdat de première plaatsvond op nieuwjaarsdag 2020, een datum die doorgaans wordt geassocieerd met een lage kijkersbetrokkenheid. Bijgevolg kreeg de serie zeer weinig promotionele impulsen. De beslissing was vooral verbijsterend omdat het verhaal van de show niet afhankelijk was van vakantiethema's, waardoor de timingkeuze nog verwarrender werd.

Niettemin is *Spinning Out* een uitzonderlijke productie die een veel grotere zichtbaarheid garandeerde. De serie draait om Kat Baker (Kaya Scodelario), een schaatser wiens Olympische ambities worden verstoord door een ernstige blessure. Haar carrière krijgt een tweede adem wanneer ze wordt gekoppeld aan Justin Davis (Evan Roderick), een rijke, rebelse parenschaatser. Er ontstaat een sterke romantische spanning tussen het duo terwijl ze samenwerken aan hun skaten. Tegelijkertijd moet Kat omgaan met haar bipolaire stoornis, voor haar zus zorgen en omgaan met een mishandelende moeder, terwijl Justin worstelt met de intense verwachtingen die zijn familie hem oplegt.

De weergave van de bipolaire stoornis vermijdt sensatiezucht of oversimplificatie, maar biedt in plaats daarvan een openhartige kijk op de schommelingen van de aandoening zonder de ervaring te verhullen. Critici prezen de schaatssequenties ook vanwege hun ingewikkelde choreografie en de opname van professionele schaatsers om als acteerdubbels te dienen. Bovendien zorgt de onmiskenbare chemie tussen Scodelario en Roderick ervoor dat het publiek diep wordt betrokken.

*Alias ​​Grace*, gebaseerd op de roman van Margaret Atwood, wordt algemeen beschouwd als een van de beste miniseries van Netflix. De serie dramatiseert het waargebeurde misdaadverslag uit 1843 van Grace Marks, gespeeld door Sarah Gadon, die een jonge Ierse immigrant en huishoudster in Upper Canada volgt die wordt beschuldigd van moord wegens de moord op haar werkgever.

De aanzienlijke tijdelijke kloof tussen 1843 en heden geeft *Alias ​​Grace* een lichter tonaal gewicht vergeleken met hedendaagse verhalen over waargebeurde misdaden. Het scenario is sterk gebaseerd op dialogen en plotpunten uit het bronmateriaal van Atwood. Met Grace als de ultieme onbetrouwbare verteller blijft het verhaal zeer meeslepend. Bovendien is de productie visueel verbluffend en biedt het een prachtig gefilmde en esthetisch aantrekkelijke kijkervaring.

Helaas kreeg de serie vanwege verschillende factoren beperkte promotionele steun. Als een gezamenlijke productie tussen de Canadian Broadcasting Corporation (CBC) en Netflix verzorgde de CBC de binnenlandse Canadese promotie, terwijl Netflix ervan afzag om reclame te maken voor de titel. Bovendien gaf Netflix prioriteit aan marketingbudgetten voor vlaggenschipseries die meerdere seizoenen duren boven miniseries, waardoor *Alias ​​Grace* een lagere prioriteit kreeg voor hun advertentie-uitgaven. Als aanvulling hierop ging Hulu’s *The Handmaid’s Tale* slechts twee maanden eerder in première met een uitgebreide marketingcampagne, waardoor het voor *Alias ​​Grace* bijna onmogelijk werd om te strijden om de aandacht van het publiek.

*Warrior Nun*, gebaseerd op de stripboeken van Simon Barry, is een onderscheidende en boeiende fantasyserie die wordt gestreamd op Netflix. Het verhaal volgt Ava Silva, gespeeld door Alba Baptista, een 19-jarige die ontwaakt in een mortuarium met een hernieuwd doel in het eeuwige conflict tussen goed en kwaad. Ze ontdekt dat ze behoort tot de Orde van het Kruisvormige Zwaard, een oude factie van de Katholieke Kerk die zich inzet voor de strijd tegen demonen op aarde.

Warrior Nun* biedt tal van aantrekkelijke elementen, waarbij de Vaticaanse mythologie op meeslepende wijze wordt gecombineerd met vechtsporten. De hand-tot-hand gevechtchoreografie is uitzonderlijk, terwijl de kostuums opvallen door hun opvallende visuele esthetiek. Bovendien onderzoekt de serie diepgaande thema's als geloof en gekozen familie. Hoewel de show tijdens het eerste seizoen enige ophef kreeg, kreeg het nooit het niveau van aandacht dat het echt verdiende. Tegen de tijd dat seizoen 2 arriveerde, werd de serie uitgebracht met minimale tot geen promotionele ondersteuning.

Media-experts van The Fandomentals hebben dit onderwerp diepgaand geanalyseerd en merkten op dat *Warrior Nun* vrijwel onzichtbaar was voor de gemiddelde kijker, tenzij ze er specifiek naar zochten. Het platform bood slechts één teaser, één trailer en een samenvatting van het eerste seizoen, en bood geen betaalde advertenties, Opentvingsmateriaal of persmappen. Ondanks dit aanzienlijke marketingtekort bleef de serie bestaan. Netflix heeft het echter uiteindelijk geannuleerd. Als de studio had geïnvesteerd in adequate reclame en een robuuste perscampagne, zou de show waarschijnlijk nog vele seizoenen hebben gebloeid.