De Batsuit is veel meer dan alleen de kleding die Bruce Wayne draagt om de onderwereld van Gotham te plagen; het dient als maatstaf voor hoe een creatief team de mythologie van de Dark Knight interpreteert en fungeert als centraal punt voor het sentiment van fans. Typisch vertegenwoordigt het pak de tweede belangrijke mijlpaal in de verhaallijn van elke Batman-film: eerst veroorzaakt de casting van de acteur een voorspelbare golf van hype, gevolgd door de onthulling van het kostuum zelf. Beide elementen wegen even zwaar in het succes van de franchise.
In de afgelopen decennia heeft de Batsuit een aanzienlijke transformatie ondergaan, te beginnen met de benchmark van Tim Burton uit 1989 (hoewel het pak van Adam West bestond, wordt het grotendeels gezien als een overblijfsel uit het verleden). Wat begon als gepolijst, gegoten rubber met een stijf nekstuk, zag minimale veranderingen in het eerste vervolg, totdat Joel Schumacher het ontwerp in de richting van fetisj-esthetiek duwde en uiteindelijk zijn kalmte volledig verloor met *Batman & Robin*. Christopher Nolan hield de overdaad in bedwang door voorrang te geven aan tactisch nut boven theatrale flair, terwijl de vertolking van Ben Affleck in *The Flash* varieerde van indrukwekkend tot rampzalig. De versie van Robert Pattinson volgt de functionele logica van Nolan, zij het met iets meer stilistische flair.
In wezen heeft live-action cinema elk spectrum van Batsuit-kwaliteit getoond, van uitstekend tot verschrikkelijk. In combinatie met het brede scala aan geanimeerde ontwerpen beschikt Bruce Wayne over een uitgebreide garderobe. Het is grotendeels juist dat elk tijdperk een Caped Crusader-look krijgt die is afgestemd op de specifieke filmische smaak. Historisch gezien is er echter een beperkte belangstelling voor onderscheidende ontwerpen geweest, met als opvallende uitzondering Schumachers slecht ontvangen pak met zilveren accenten in zijn tweede film, wat de situatie niet verbeterde. Waarschijnlijk als gevolg van dat verzet hebben filmmakers over het algemeen de meer radicale en onconventionele herontwerpen uit de geschiedenis van DC Comics vermeden.
Deze trend is eindelijk veranderd met het debuut van DC’s nieuwste Batman-film, de onlangs uitgebrachte *Batman: Knightfall - Part 1*. Deze langverwachte verfilming bevat een van de meest onderscheidende en dodelijke Batsuits, een ontwerp waarvan zelfs de meest fervente DC-fans waarschijnlijk dachten dat het beperkt zou blijven tot strippagina's uit de jaren negentig: het zogenaamde Azbat-pak van Jean-Paul Valley. Het is al lang geleden dat we moeten erkennen dat het mechanische, vlijmscherpe pantser van Azrael aanzienlijk cooler is dan de reputatie doet vermoeden.
Batman: Knightfall's nieuwe Batsuit ontketent eindelijk DC's meest dodelijke pantser
Tijdens de Knightfall-saga krijgt Batman misschien wel zijn meest verwoestende tegenslag te verduren wanneer Bane zijn ruggengraat verplettert. Nu Bruce Wayne arbeidsongeschikt is, wendt hij zich tot Jean-Paul Valley om de rol van Gothams voogd te vervullen. Een door de geest gecontroleerde moordenaar, ontworpen voor moord, lijkt tenslotte een betrouwbare vervanger. Nadat hij door Bane is verslagen, gooit Valley het klassieke Batsuit weg ten gunste van een zware, gepantserde versie die speciaal is ontworpen om Bane tegen te gaan, in navolging van de op schurken gerichte uitrusting uit Iron Man, een concept dat grotendeels over het hoofd is gezien.
Wayne's uitgeklede, op stealth gerichte outfit wordt ingeruild voor wat in wezen een gemechaniseerd exosuit is. De verbeteringen lijken misschien buitensporig, maar ze maken het speelveld gelijk voor de geïmproviseerde held. Het pak is voorzien van grijperwerpers die op de handschoenen zijn gemonteerd (veel toegankelijker dan de originele versie met riembevestiging), een Bat-Shuriken-projector die door vijanden heen kan scheuren, en, terwijl Knightfall zich voortsleept en Valley verder afdaalt, een aan de pols bevestigde vlammenwerper. Samen verraden deze toevoegingen op grimmige wijze het traditionele no-kill-principe van Batman.
In Knightfall introduceerde DC dit pantser om het toenemende gevaar waarmee Gotham wordt geconfronteerd te weerspiegelen. Het dient niet alleen als een visueel signaal van Batmans afdwalen van de ethische kern van Bruce Wayne, maar ook als een glimp van waar de Dark Knight naartoe zou kunnen evolueren zonder Wayne's morele anker.
Azrael's Batsuit wordt algemeen beschouwd als het meest onbegrepen kostuum in de geschiedenis van Batman.
Het gepantserde Batsuit van Azrael was qua ontwerp een voorbeeld van de esthetische overdaad uit de jaren negentig. Als gevolg daarvan wordt het lange tijd bestempeld als overdreven ontworpen, belachelijk gemaakt vanwege de schijnbaar eindeloze buidels en zakken, en bekritiseerd als een opzichtige Iron Man-kloon die eenvoudigweg niet strookte met het idee van Batman als een schimmige detective. Die kritiek gaat echter voorbij aan de reden waarom het kostuum is gemaakt.
Het optreden van Azrael was een bewuste knipoog naar het metacommentaar van Knightfall: net zoals het personage zelf DC’s weerlegging vertegenwoordigde van de opkomst van hypergewelddadige antihelden, was zijn kostuum een mechanisch statement. Valley’s afdaling in waanzin en gewelddadige obsessie werd voorafschaduwd door het feit dat zijn pak een monsterlijke weerspiegeling was van wat er al in hem leefde. Weet je, net zoals de Batsuit voor Bruce was...? En als je niet kunt toegeven dat het door de kruisvaarders beïnvloede pantser slecht was, weet ik niet wat ik moet zeggen.
En onthoud, Azrael was opgezet om te mislukken: een valsspeler voor Knightfall's wederopstanding van de echte Batman na zijn nederlaag tegen Bane. Ze konden zijn vervanger niet zo cool maken dat niemand verlangde naar de Original Coke van Bruce Wayne. Tientallen jaren later ben ik het er niet mee eens dat ze echt succesvol waren – tenminste in hoe Azrael eruitzag. Misschien is het blinde nostalgie, maar naast Marvel’s Cable en Onslaught blijft Azrael een perfecte tijdcapsule van de jaren negentig in strips, en hij verdient een soort terugwinning.
