Mindhunter zou ervoor kunnen zorgen dat twee mensen die aan tafel praten, zich zenuwachtiger voelen dan de meeste misdaadshows die met een hele moord worden uitgevoerd. Holden Ford en Bill Tench interviewden urenlang moordenaars, waarbij ze de manier waarop ze hun misdaden beschreven uit elkaar haalden. Dat geduld was een groot deel van wat het zo moeilijk maakte om de serie van David Fincher te vervangen nadat Netflix ermee stopte. Unabomber werkt op een vergelijkbare manier en vertraagt lang genoeg om te vragen wie Ted Kaczynski was voordat de FBI eindelijk zijn naam kende.
De film verdeelt de aandacht tussen Kaczynski voordat hij de Unabomber werd en het onderzoek dat hem uiteindelijk op het spoor kwam. Jacob Tremblay speelt Kaczynski tijdens zijn Harvard-jaren, toen hij deelnam aan de psychologische experimenten onder toezicht van Henry Murray, gespeeld door Russell Crowe. Shailene Woodley behandelt de andere kant van het verhaal als FBI-agente Joanne Miller, wiens werk Kaczynski’s geschriften en overtuigingen verandert in een onderdeel van de jacht op de man achter de bomaanslagen.
Die opstelling geeft Unabomber genoeg voor Mindhunter-fans om aan vast te houden. Er zijn FBI-agenten die betekenis proberen te lezen in woorden en gedrag, vragen over hoeveel psychologie echt kan verklaren, en lange periodes waarin de spanning ontstaat doordat ze proberen de persoon te begrijpen die centraal staat in de zaak, in plaats van te wachten op de volgende uitbarsting van actie.
Waar Unabomber op Netflix over gaat
In het Harvard-gedeelte gaat de plot dieper in op de experimenten die Kaczynski als student heeft ondergaan. Murray dwingt hem door steeds vijandiger sessies die bedoeld zijn om zijn overtuigingen aan te vallen en hem te dwingen deze te verdedigen, terwijl Christiana Morgan van Annabelle Wallis zich begint af te vragen hoe ver het onderzoek vordert. Terwijl Kaczynski’s woede jegens de technologie en de industriële samenleving toeneemt, trekt hij zich verder terug en richt hij zijn wrok rechtstreeks op Murray.
Jaren later draait het onderzoek om een meer persoonlijke invalshoek. Nadat het manifest van de Unabomber is vrijgegeven, ontdekken Kaczynski’s broer David en zijn vrouw Linda overeenkomsten tussen de taal en de brieven die Ted had geschreven. Hun vermoedens leveren de FBI concreet bewijsmateriaal op om mee te werken, wat de onderzoekers uiteindelijk naar zijn afgelegen hut in Montana leidt.
Die aanpak voorkomt dat de film een eenvoudige hervertelling wordt van een zaak waarvan de uitkomst al bekend is. In plaats daarvan concentreert het zich op de reis van de tienerstudent aan Harvard naar het individu dat de FBI jarenlang probeerde te identificeren.
Wat Mindhunter-fans ervan zullen waarderen
De belangrijkste kracht die *Unabomber* biedt aan de *Mindhunter*-fanbase is het verontrustende besef dat het begrijpen van een crimineel net zo verontrustend kan zijn als het arresteren ervan. Joanne Miller achtervolgt Kaczynski niet via spannende actiescènes. In plaats daarvan analyseert ze hem, vergelijkt ze zijn taalgebruik en probeert ze te ontcijferen wat zijn ideologie onthult over de persoon die verantwoordelijk is voor de aanslagen. Het onderzoek is even sterk afhankelijk van Kaczynski’s toespraken, geschriften en overtuigingen als van de speculaties van de FBI over zijn fysieke locatie.
De Harvard-sequenties onderzoeken hetzelfde thema vanuit het omgekeerde perspectief. Murray beschouwt Kaczynski als een getalenteerde maar uitdagende student die hij kan begeleiden bij zijn experimentele werk, terwijl de kijkers zich al bewust zijn van de man in wie hij uiteindelijk zal veranderen. *Mindhunter* ontmoet zijn onderwerpen doorgaans na de misdaad en werkt met terugwerkende kracht. Daarentegen brengt *Unabomber* in de jaren voorafgaand aan de bombardementen veel tijd door met Kaczynski, waardoor zijn interacties met Murray een duidelijk soort spanning krijgen.
Dit is waar de film het meest op *Mindhunter* lijkt. De krachtigste momenten zijn de subtiele momenten, waarin Miller het proza van Kaczynski ontleedt of Murray hem over een concept ondervraagt totdat de dialoog ongemakkelijk wordt. Achtervolgingen zijn in deze gevallen niet nodig. De spanning is al aanwezig in de zaal van *Unabomber*.
