Zeven jaar na de release is het nog nooit zo duidelijk geweest hoeveel Avengers: Endgame het Marvel Cinematic Universe heeft herschreven. Na de vrijwel vlekkeloze bouw van de Infinity Saga schakelde de enorme tentstok van de Russos drie grote Avengers uit: Captain America, Iron Man en Black Widow, blies het Avengers Initiative uit elkaar en liet zo'n onweerstaanbaar stempel achter dat de MCU moeite had om afstand te nemen van het verhaal.
Als om dat feit te onderstrepen, is Endgame terug in de bioscoop, zij het omgedoopt tot Avengers: Endgame Encore, met nieuwe beelden toegevoegd en een bewuste agenda om een meer voor de hand liggende verhaalbrug te bouwen naar Avengers: Doomsday. En je moet de durf bewonderen om terug te gaan naar een klassieker die de afgelopen zeven jaar alleen maar in omvang is gegroeid, ook al lukt dat niet altijd. George Lucas geloofde tenslotte echt dat hij de originele trilogie van Star Wars aan het verbeteren was, en je hoeft alleen maar te kijken naar de opwinding over de theatrale bezuinigingen die in 2027 eindelijk naar de bioscoop terugkeren om zijn verkeerde inschatting te zien.
In 2019 waren de Russen heel duidelijk dat ze Endgame als een definitief eindpunt zagen, waardoor het idee van een postcreditscène overbodig werd. Ze waren niet van plan naar de toekomst te kijken – het was tenslotte de toekomst van iemand anders – en hoewel het einde van Endgame enkele knipoogjes had naar wat daarna kwam in de Multiverse Saga, voelde het goed dat er niet onmiddellijk een snelle run was naar wat het verhaal van Iron Man zou vervangen.
Dat sentiment veranderde toen Avengers: The Kang Dynasty uit elkaar viel en de hoofdhonchos van Marvel Studios zich weer tot de Russen wendden om hen hun droom te geven: het maken van Secret Wars. Het plan van de regieduo's omvatte niet alleen het terugbrengen van Robert Downey Jr.'s Doctor Doom for Avengers: Doomsday - het eerste deel van een crossover die eindigt op Multiverse - maar ook expliciet het maken van Doomsdaya een direct vervolg op Endgame. En wat is een betere manier om dat te bereiken dan door de postcreditscènes toe te voegen die Endgame oorspronkelijk ontbrak? Het enige probleem is dat een van die nieuwe scènes een van de zachtst briljante momenten van Endgame weergeeft.
Avengers: Endgame Encore's Doctor Doom Retcon uitgelegd
Dit is niet de eerste keer dat het einde van Avengers: Endgame – of in ieder geval de manier waarop het wordt gelezen – is veranderd sinds de release. In feite heeft de MCU het einde van Endgame meerdere keren teruggedraaid en uitgebreid, inclusief specifieke wijzigingen in de dood van Iron Man. Het meest opvallend was dat Doctor Strange in the Multiverse of Madness onthulde dat er eigenlijk niet maar één manier was om Thanos te verslaan, dus Iron Man was niet voorbestemd om te sterven. Dan is er nog het feit dat de James Rhodes die om hem rouwde niet eens de echte was, dankzij de schokkende Skrull-wending van Secret Invasion.
Die zijn enigszins te vergeven als verhalende keuzes, maar de laatste scène met de postcredits van Avengers: Endgame Encore verandert fundamenteel een creatieve keuze die perfect was in de theatrale versie. Toen de aftiteling eindigde, kregen we alleen het geluid van Tony die zijn eerste pantser uit Iron Man uit 2008 smeedde, maar in Avengers: Endgame Encore wordt de audioclip opnieuw gebruikt en wordt Doctor Doom van Robert Downey Jr. getoond terwijl hij zijn iconische masker smeedt.
Het is een slimme zet, omdat het het moment opnieuw gebruikt om te suggereren dat Endgame altijd de komst van Doom heeft voorbereid, en we wisten het op dat moment gewoon niet. Met andere woorden, het is opportunistische verhalen, die met terugwerkende kracht een detail stelen om de kennis uit te breiden. Zoals de ruimtejockey op de achtergrond van Alien die de basis wordt van de Prometheus prequel-tijdlijn. Het was nooit de bedoeling, maar waarom zouden we het niet gebruiken? Het probleem met de nieuwe post-cedits-scène is echter dat dit ten koste gaat van het oorspronkelijke moment.
Het eerbetoon aan Tony Stark in Avengers: Endgame heeft een aanzienlijke transformatie ondergaan.
In de eerste versie wilden de gebroeders Russo duidelijk maken dat het verhaal van Tony Stark diende als de fundamentele pijler van het Marvel Cinematic Universe, waarbij zijn overlijden de definitieve conclusie markeerde van een cruciaal hoofdstuk. Dit diende als een genuanceerde knipoog naar zijn blijvende impact en als een zachte waarschuwing om niet te vroeg vooruit te kijken. Op dat moment was de MCU nooit afgeweken van zijn traditie van postcreditscènes, wat de ernst van die keuze benadrukte. Het was niet alleen een volledige verhalende cirkel, maar een moment dat belangrijk genoeg was om in wezen een van de belangrijkste strategieën voor het behouden van publiek van de franchise over het hoofd te zien.
De voornaamste zorg bij het omzetten van dat subtiele eerbetoon in een opzettelijke voorafschaduwing van Doctor Doom is niet alleen dat het in tegenspraak is met de bewering van de Russen uit 2019 dat Endgame een definitieve conclusie was – aangezien we dat punt nu voorbij zijn met het bestaan van Doomsday. In plaats daarvan wordt een respectvol eerbetoon aan de oorspronkelijke centrale figuur van de MCU weggenomen. Deze wijziging onthult veel over de verschuiving in creatieve focus, waardoor het moeilijk wordt om het niet te interpreteren als een nieuwe concessie dat de post-Endgame MCU-roadmap eenvoudigweg niet zoals gepland is gerealiseerd. Het opofferen van de emotionele resonantie van dat moment voor een flitsende teaser is een gedurfde beslissing, en ironisch genoeg maakt het een veel luider statement over het verleden dan over de toekomst of Doom.
Avengers: Endgame Encore is momenteel wereldwijd in bioscopen te zien.
