*The Far Side* van Gary Larson geldt als een meesterwerk van creatief genie. Iets anders suggereren is een vergissing. Hoewel niet elke lezer resoneert met Larsons specifieke komische frequentie, is het een slechte keuze om de intelligentie achter zijn werk terzijde te schuiven.
De kern van de genialiteit van *The Far Side* lag in zijn unieke vermogen om de kloof tussen elitaire humor en laaghartige dwaasheid te overbruggen. Op zijn hoogtepunt was de strip tegelijkertijd intellectueel en absurd. Door verfijnde concepten te combineren met simpele, gekke grappen, creëerde Larson een stijl die iconisch werd.
De volgende *Far Side*-tekenfilms zijn pure voorbeelden van Larsons genialiteit en vertegenwoordigen de hoogste standaard van zijn kenmerkende komische stem.
Een kijkje achter de schermen bij de plundering van Troje, in de stijl van de andere kant
Oorspronkelijk uitgebracht op 20 april 1985
Dit is een moment dat de kijkers in *The Odyssey* van ChristopherNolan waarschijnlijk niet op het scherm zullen zien. In plaats daarvan heeft de FarSide-cartoon een sfeer die meer lijkt op *MontyPython* of *HistoryoftheWorld,PartOne*. Het is een raar uitgangspunt, maar het komt voort uit een wetenschappelijke nieuwsgierigheid naar de oudheid. In dit geval lijkt GaryLarson te mijmeren over wat de Grieken moeten hebben meegemaakt terwijl ze verborgen waren in het Trojaanse paard.
De onaantrekkelijke realiteit is dat ze het paard waarschijnlijk als toilet gebruikten. In de visie van de FarSide houden de krijgers het echter koppig vast totdat ze veilig binnen de muren van Ilium zijn, en rennen dan stilletjes naar de dichtstbijzijnde latrine om zichzelf leeg te maken voordat ze de stad beginnen te plunderen.
Het is niet helemaal een FarSide-paneel zonder woorden vanwege het ‘Men’-label op de badkamerdeur, maar het dient nog steeds als een onberispelijke illustratie van Larsons talent voor visuele verhalen en zijn voorliefde voor het aanpassen van de geschiedenis puur voor komische effecten.
De andere kant confronteert de meest iconische existentiële vraag van de popcultuur
Oorspronkelijke releasedatum: 15 juli 1985
Dit is misschien wel de bekendste filosofische puzzel: als een boom in het bos valt terwijl er niemand aanwezig is, produceert hij dan een geluid? Fundamenteel gaat het om de vraag in hoeverre perceptie de werkelijkheid bepaalt. Als er geen zintuiglijk orgaan, zoals een menselijk oor, bestaat om de trilling op te vangen, en geen menselijk brein om het te interpreteren, bestaat het geluid dan werkelijk?
Welnu, u hoeft zich geen zorgen meer te maken over die raadsels, zoals Gary Larson illustreert met deze Far Side-strip. Hier verschuift de vraag van de vraag of de gebeurtenis plaatsvindt naar wanneer deze plaatsvindt. Vallende bomen maken inderdaad niet alleen geluid; in het geval van dit specifieke exemplaar blijven ze eindeloos kletsen en weigeren stil te zijn, ongeacht of er publiek aanwezig is.
Ik kan niet geloven dat dit is gebeurd!" roept de gevallen Far Sidetree uit. "Ik ben nu brandhout! Jammer!" Het is een klaaglijke, herkenbare uitbarsting, maar de boom zet door. "Zeg, dit doet me denken aan een verhaal...", begint het, maar wordt abrupt gestopt – dit keer door de grenzen van de tekstballon – waardoor de lezers opgelucht achterblijven dat ze niet echt naar de boom hoefden te luisteren.
The Far Side hekelt Gary Larsons passie voor taal
Voor het eerst gepubliceerd: 28 mei 1986
Een van de grootste obsessies van Gary Larson was ook een van de krachtigste wapens in zijn komische arsenaal: taal. Hij genoot van woordspelingen, woordspelingen en de ‘lowbrow’ capriolen van taalkundige humor, terwijl hij tegelijkertijd genoot van de ‘highbrow’, wetenschappelijke facetten van het vakgebied: etymologie, morfologie, syntaxis en aanverwante studies. In dit opzicht deelt Larson een opmerkelijke verwantschap met andere Amerikaanse literaire figuren, zoals Thomas Pynchon, auteur van *Gravity’s Rainbow*.
In deze klassieke FarSide-illustratie combineert Larson highbrow en lowbrow humor, zoals deeltjes die botsen in de Large Hadron Collider, waardoor lezers een kijkje krijgen in een 'beginnende eend'-les. De grap is dat de leraar en alle leerlingen kippen zijn, die allemaal een ‘vreemde’ taal leren.
Op het bord schetst de instructeur het woord ‘kwakzalver’, dat vele betekenissen heeft die voor niet-aviaire luisteraars verwarrend zijn. Op het bord staat ook een zin waarin één gebruik van ‘kwakzalver’ zo vriendelijk is gemarkeerd als synoniem met ‘klokken’. Dit is een briljante FarSide-grap, hoewel het voor sommigen misschien een beetje te slim is.
The FarSide herinnert lezers eraan dat schijn bedrieglijk kan zijn, zelfs op microscopisch niveau.
Voor het eerst gepubliceerd: 15 september 1986
Deze FarSide-cartoon ziet er misschien simpel uit, maar is verrassend slim. Op het eerste gezicht lijkt de grap – ‘het leven op een microscoopglaasje’ – plat, maar bij nadere inspectie blijkt het een van Gary Larsons meest intellectueel scherpe grappen te zijn.
De strip bestaat uit twee panelen. In de bovenste zweeft een groepje FarSide-amoeben rond, zich met hun eigen zaken bemoeiend, totdat iemand een binnenkomend dekglaasje opmerkt en de anderen waarschuwt. Op het onderste paneel zijn de amoeben te zien die plat onder het glas liggen, hun vormen zijn kromgetrokken, terwijl hun glazen, koffiemok, salontafel en tv in de verte wegdrijven.
Net als de FarSide-boomcartoon hierboven, geeft deze illustratie de eeuwenoude filosofische discussie weer over hoe perceptie zich verhoudt tot de werkelijkheid. Het roept ook het “Observereffect” op; Hoewel de term meestal in verband wordt gebracht met de kwantummechanica, kan deze in wetenschappelijke en sociologische disciplines worden toegepast. Het concept is dat alleen al het observeren van een fenomeen de aard ervan verandert – vergelijkbaar met hoe de vormen en het gedrag van bacteriën veranderen wanneer ze onder een microscoop worden onderzocht.
De eerste kunstbloem wordt een klassieke Far Side Frankenstein-riff
Voor het eerst gepubliceerd op 21 oktober 1987
Deze Far Side-illustratie combineert de gevarieerde passies van Gary Larson. In dit geval botst de popcultuur met de wetenschappelijke geschiedenis, waarbij de nadruk ligt op het verhaal over de oorsprong van Frankenstein – een terugkerende favoriet van Larson – en het moment waarop ‘botanici de eerste kunstbloem creëren.
In de mix van Larson wordt de kunstbloem aan een tafel vastgeklemd, de tanden op elkaar geklemd en een litteken op het voorhoofd dat de iconische universele weergave van het monster van Frankenstein weerspiegelt. Voorbij het raam van het laboratorium flikkert de bliksem door de nachtelijke hemel, terwijl een van de verzamelde botanici een injectiespuit klaarmaakt.
Het zorgt voor een echte Far Side-lach, waarbij een slim geconstrueerd uitgangspunt wordt omgezet in een clou die zowel vertrouwd als toegankelijk blijft en lezers uitnodigt om mee te doen aan de grap.
The Far Side duikt diep in de verborgen wereld van het zeeleven
Voor het eerst gepubliceerd: 2 september 1988
Deze Far Side-tekenfilm is wederom een toonbeeld van het beste van Gary Larsons milieuvernuft. Met het label 'koraalrifgraffiti' ligt de echte humor in de overvloed aan voorbeelden die Larson levert, waardoor hij zijn inzicht in de mariene wetenschap kan tonen en tegelijkertijd kan pronken met zijn bekendheid met gruizige, geïmproviseerde muurkunst.
Op het rif staan grove aantekeningen als ‘Eddie is een planktonbrein’, ‘Flipper heeft ectoparasieten’, ‘stekelhuidigen planten zich ongeslachtelijk voort’, allemaal weergegeven op dezelfde manier als je zou kunnen aantreffen in een groezelig toilet. Extra tags zijn onder meer 'vin you', 'get filet' en 'Lloyd Bridges haz longs', waaraan een responder toevoegt: 'uw moeder ook.
Deze strip dient als komische transpositie van menselijk gedrag naar een zoölogische context. Hoewel Gary Larson gedurende zijn hele carrière honderden soortgelijke grappen maakte, behoort deze specifieke inzending tot zijn beste.
Een intellectuele toespeling op de andere kant, maar toch een zeldzame kans op woordspeling die werd gemist
Eerste publicatiedatum: 13 januari 1994
Het geheel van deze toespeling handhaaft een intellectuele toon totdat dit plotseling niet meer het geval is. In dit Far Side-paneel maakt Gary Larson gebruik van de authentieke kronieken van de kunst en cultuur van de 20e eeuw, waarbij hij ‘de linkeroever van Parijs’ afbeeldt als een knooppunt voor ‘expats’ in ‘de jaren twintig’, waar zulke individuen samenkwamen in cafés en boekwinkels om ‘de betekenis van slagroomtaarten en grote schoenen te bespreken.
Wacht even, wat was die laatste referentie? Nee, Larson heeft het niet over de ‘verloren generatie’ van literaire en artistieke figuren die begin 20e eeuw pionierden met de ‘bohemien’ levensstijl. Zijn focus ligt eerder op de iets aangrenzende ‘boclowns’.
Het komt overeen met de absurde humor van een *Far Side*-paneel, en hoewel we niet van plan zijn Larsons oeuvre te bekritiseren, is het redelijk om op te merken dat 'Bozohemians' de juiste snaar raken. Het geldt als een zeldzame gemiste kans van Far Side, het soort panel waar Gary Larson waarschijnlijk nog een kans op zou willen hebben.
