Terwijl *The Big Bang Theory* de televisieschermen domineerde, waren veel tijdgenoten aantoonbaar superieur in kwaliteit. Deze controversiële komedie, gemaakt door Chuck Lorre, wordt zowel gevierd als bekritiseerd als een kenmerk van sitcoms uit de jaren 2010, met elementen als de 'Bazinga!' slogan en het luide themalied worden onvermijdelijke onderdelen van de popcultuur. Een groot deel van de humor van de serie berust echter op gebrekkige premissen die hedendaagse kijkers vaak vervreemden, waaronder racistische opmerkingen over Raj's (Kunal Nayyar) accent, homofobe subtekst en vrouwonvriendelijke kritiek op de meeste vrouwelijke personages in de hoofdcast.
Critici suggereren misschien dat het over het algemeen onverstandig is om sitcoms uit de jaren 2010 opnieuw te bekijken, maar toch zijn veel series mooi verouderd, in tegenstelling tot *The Big Bang Theory*. Vanuit een vertelperspectief slaagden de meeste rivalen erin hun komische stem en unieke identiteit tijdens hun runs te behouden. In schril contrast daarmee verslechterde *The Big Bang Theory* in de loop van de tijd en verviel in repetitieve grappen, stagnerende karakterbogen en een verlies van verbinding met de nerdcultuur die het beweerde te vertegenwoordigen. Gelukkig zijn er nog veel meer relevante alternatieven beschikbaar.
Superstore
Hoewel de serie relatief kort was, wordt *Superstore* nu al beschouwd als een van de beste komedies op de werkplek van die tijd. De NBC-serie draait om een charmante groep medewerkers van Cloud 9, een grote winkel in St. Louis, Missouri. Gedurende de zes seizoenen geeft *Superstore* elk personage aanzienlijke diepgang en voortdurende groei, wat een levendige en boeiende kijkervaring garandeert.
Zelfs de meest walgelijke figuren die je in eerste instantie graag veracht, verdienen geleidelijk aan onze empathie, en de serie spreidt vakkundig de belangrijkste verhaallijnen uit, inclusief de legendarische langzame romantiek. Misschien wel het meest opvallende kenmerk van de show is de flexibiliteit; telkens wanneer een plotdraad uit koers raakt en de bredere boog bedreigt, stuurt Superstore behendig een andere richting en landt ongetwijfeld op zijn voeten.
Parken en recreatie
Parks and Recreation heeft waarschijnlijk geen ophef nodig, aangezien de sitcom van Greg Daniels en Michael Schur een referentiemodel is. De serie volgt de dagelijkse capriolen van werknemers binnen het gelijknamige Parks and Recreation Department van Pawnee, Indiana. Hoewel sommige personages typische overheidspersoneel zijn, bestaat de kerncast uit heerlijk excentrieke persoonlijkheden.
Ron Swanson van Nick Offerman is paradoxaal genoeg voorstander van minimaal bestuur, Leslie Knope (AmyPoehler) straalt grenzeloos optimisme en ambitie uit, en elk ander lid van het Parks and Recreation-ensemble brengt een duidelijke reeks drijfveren, eigenaardigheden en principes met zich mee. De nalatenschap van Parks and Recreation schittert ongetwijfeld als een vrijwel onberispelijke serie, die met elke aflevering verbetert – een mijlpaal waar de meeste shows alleen maar naar kunnen streven.
Modern Family
Trouw aan zijn naam onderzoekt Modern Family de dynamische convergentie van drie huishoudensstructuren die begin jaren 2010 progressieve idealen vertegenwoordigden: een gemengd huishouden, een koppel van hetzelfde geslacht en een traditionele nucleaire eenheid die aan de oppervlakte stabiel lijkt, maar aan de onderkant diep disfunctioneel is. Hoewel de serie niet zonder gebreken is, geldt het als een van de meest impactvolle Amerikaanse sitcoms in de televisiegeschiedenis.
Net als Parks and Recreation verbeterde Modern Family aanzienlijk naarmate de run vorderde. Tegen het laatste seizoen beheerste de show de kunst van het vloeiend overgaan tussen de gevarieerde cast, terwijl humor en dramatische momenten perfect in balans waren. De ABC-serie is niet louter entertainment, maar fungeert ook als een historisch document, dat de maatschappelijke sterke en zwakke punten van de jaren 2010 weerspiegelt.
Veep
Veep behoort ongetwijfeld tot de scherpste programma's ooit uitgezonden. Hoewel de status ervan als sitcom tot eindeloos debat leidt, zijn critici het er universeel over eens dat maker Armando Iannucci in 2012 een revolutie teweegbracht in de televisie. Veep geldt als een definitieve showcase van politieke satire en inspireert zelfs meer dan zeven jaar na de laatste aflevering tot parodieën.
De blijvende bekendheid van Veep is voor een groot deel te danken aan Julia Louis-Dreyfus’ opvallende vertolking van Selina Meyer, de vice-president die met een hecht team door de turbulentie van Washington loodst. Met een onvervangbare komische stem en onmiskenbare persoonlijkheid is Veep een meesterwerk dat je gezien moet hebben.
Zwartachtig
Terwijl familie-sitcoms vaak heen en weer slingeren tussen succes en mislukking, kwam Black-ish naar voren als een nieuwe kracht in het genre. De show draait om het huishouden van Johnson – vader Dre (Anthony Anderson), moeder Bow (Tracee Ellis Ross) en hun kinderen Zoey (Yara Shahidi), Andre Jr. (Marcus Scribner), Diane (Marsai Martin) en Jack (Miles Brown) – die ernaar streven hun zwarte erfgoed te behouden terwijl ze in een grotendeels witte buitenwijk wonen.
Hoewel representatie essentieel blijft, vierde Black-ish niet alleen de zwarte cultuur; het onderzocht hoe ras kruist met klasse, geslacht en leeftijd, en biedt een frisse kijk op wat het betekent om zwart te zijn – of, preciezer, zwartachtig. Uiteraard beperkt de humor zich niet tot één demografische groep; iedereen kan – en moet – uitkijken naar gelach, tranen en veel sociaal-politieke reflectie.
De goede plek
Het valt niet te ontkennen dat The Good Place het televisielandschap opnieuw heeft vormgegeven. De filosofische fantasie van Michael Schur onderscheidt zich van alle eerdere sitcoms en heeft een golf van opvolgers teweeggebracht. De serie maakt een ongekende sprong door in het begin het hele ensemble te elimineren. De kern van de show draait om de onzekerheid van het hiernamaals, waarbij wordt beweerd dat alle zielen na de dood op de goede of de slechte plek terechtkomen.
Hoewel het uitgangspunt eenvoudig lijkt, ontaardt de show al snel in een charmante chaos wanneer een enkele zoekgeraakte bewoner van de Goede Plek onbedoeld de idyllische gemeenschap – en uiteindelijk de realiteit zelf – ontwricht. Met een aantal van de meest meeslepende wendingen van de afgelopen tijd, een cast boordevol opvallende artiesten en een onverwacht ontroerend verhaal dat de kijkers treft als een op hol geslagen kar, is The Good Place essentieel voor elke zelfbenoemde sitcom-liefhebber.
Schitts Kreek
Terwijl series als The Good Place de grenzen verlegden en de personages door de kosmos brachten, draait Schitt’s Creek om opsluiting. Nadat de eens zo rijke familie Rose abrupt van hun fortuin wordt beroofd door een verduisteringsschandaal, worden Johnny (Eugene Levy), Moira (Catherine O'Hara), David (Daniel Levy) en Alexis (Annie Murphy) gedwongen hun toevlucht te nemen tot hun laatste optie: een klein stadje in het zuiden van Canada genaamd Schitt's Creek.
Terwijl het verwende kwartet omgaat met de eigenzinnige inwoners van de stad, passen ze zich geleidelijk aan aan hun nieuwe realiteit. Hoewel de show zich grotendeels in één setting afspeelt, doet dit niets af aan de komedie. Van Moira's steeds veranderende pruik van de week tot Davids hartstochtelijke romance: Schitt's Creek is een tijdloos verhaal over liefde, verlies en opwindende zelfontdekking.
Brooklyn Nine-Nine
Vanaf de allereerste aflevering heeft *Brooklyn Nine-Nine* zichzelf gevestigd als een komedie op de werkplek die de generatiegrenzen overstijgt. In tegenstelling tot de opzettelijk alledaagse omgevingen uit series als *Superstore*, *Parks and Recreation* en *The Office*, situeert de show zijn verhaal in de bruisende bullpen van het 99th Precinct van de New York City Police Department.
Gedurende acht seizoenen deconstrueert *Brooklyn Nine-Nine* de intense actiescènes en arrogante houdingen die typisch zijn voor traditionele politie- en detectiveprocedures, en vervangt deze door een absurd vertederend ensemble van geaarde karakters. Elk individu in het 99th Precinct wordt afgeschilderd als een compleet persoon, een dynamiek die hun status als samenhangende eenheid valideert en ervoor zorgt dat het thema van de show, de gekozen familie, echt authentiek aanvoelt. Bovendien aarzelde de serie nooit om controversiële onderwerpen aan te pakken, waarbij de tekortkomingen binnen het strafrechtsysteem rechtstreeks werden aangepakt.
Nieuw meisje
Zelfs tijdens de zwakkere periodes presteert *New Girl* aanzienlijk beter dan *The Big Bang Theory* in het hangout-comedy-genre. De Fox-serie draait om Jessica "Jess" Day (Zooey Deschanel), een energieke lerares met een voorliefde voor stippen, die met drie vreemden verhuist om aan haar ontrouwe partner te ontsnappen. Hoewel haar nieuwe huisgenoten aanvankelijk sceptisch zijn, wordt Jess al snel een essentieel onderdeel van het hok en injecteert ze essentiële eigenzinnigheid in de dagelijkse routines van haar kamergenoten Nick (Jake Johnson), Schmidt (Max Greenfield) en Winston (Lamorne Morris).
New Girl dient niet alleen als sjabloon voor de twee visuele stijl van de jaren 2010, maar beschikt ook over een van de sterkste vriendenensembles op het scherm. Het publiek ziet hoe Jess en de op zolder wonende mannen elkaar geleidelijk verbeteren, en elk hoofdpersonage gaat uiteindelijk samen met zijn eigen liefdesbelang. De chemie tussen de cast was onmiskenbaar en fans blijven vasthouden aan de mogelijkheid van een New Girl-revival of reüniespecial.
Community
Kort gezegd belichaamt Community alles waar de Big Bang Theory naar streefde – en nog veel meer. Terwijl The Big Bang Theory zijn karakters reduceerde tot stereotypen die geen aansluiting vonden bij zelfbenoemde nerds, fungeert Community als een oprecht eerbetoon aan de nerdcultuur. Een eenvoudige side-by-side van Sheldon Cooper (Jim Parsons) en Abed Nadir (Danny Pudi) benadrukt het schril contrast tussen de twee shows en hun behandeling van personages die buiten de mainstream staan.
De gemeenschap is doorspekt met talloze meta-grappen over de eigen cast, maar de satire bespot of kleineert de hoofdrolspelers nooit vanwege hun onconventionele eigenaardigheden. In plaats daarvan is de serie gebouwd op het idee om je eigenaardigheden te omarmen in plaats van jezelf te vormen om het bredere publiek tevreden te stellen. Oude volgers van Dan Harmons show wachten nog steeds op de vervulling van de belofte van ‘zes seizoenen en een film’, en de opwinding rond die hoop overschaduwt de intriges van elk van de 279 afleveringen van The Big Bang Theory.
