Miejsce: 10 najpotężniejszych domów w grze o tron

Liczne zwaśnione klany w „Grze o tron” gwarantowały, że wojna domowa o Żelazny Tron będzie walką, w której zwycięzca nie był pewny. Od Lannisterów, przez Starków, aż po Targaryenów, każda większa rodzina w Westeros w różnych okresach posiadała legalną drogę do przejęcia władzy i rządzenia Siedmioma Królestwami. Niemniej jednak niektóre domy *Gry o Tron* miały większy wpływ niż inne, a po bezpośrednim porównaniu staje się oczywiste, że niektórym z nich nigdy nie było pisane trzymać wodze władzy.

Chociaż ród Targaryen rządził Westeros przez stulecia, okres sięgający epoki przedstawionej w prequelu *Dom Smoka*, jego upadek po powstaniu króla Roberta Baratheona stworzył znaczną lukę we władzy. Śmierć króla Roberta w pierwszym sezonie „Gry o tron” natychmiast podniosła indywidualną potęgę każdego rodu do niespotykanego dotąd znaczenia. Zamiast po prostu zabiegać o dobrą wolę Królewskiej Przystani, rodziny szlacheckie nagle znalazły się w bezpośredniej walce o posiadanie Żelaznego Tronu.

W całej historii Westeros ród Starków niezmiennie wyróżniał się jako wiodąca rodzina, zarówno przed wydarzeniami z *Gry o tron*, jak i w ich trakcie. Ich znaczenie wynika częściowo z Winterfell – położonego wśród najbardziej na północ wysuniętych twierdz Siedmiu Królestw, na południe od Muru. Podsumowując serię, Starkowie stali się dominującą potęgą w królestwie, z Branem Złamanym zasiadającym na Żelaznym Tronie, a Sansą Stark koronowaną na Królową Północy.

Starkowie zawsze rozumieli, że ich prawdziwy dom leży na północy, z dala od intryg i okrucieństwa Królewskiej Przystani. Chociaż zostali wciągnięci do Wojny o Siedmiu Królestw dość niechętnie, szybko okazali się potężną siłą. Ich rodzinne motto „Nadchodzi zima” mogło służyć do przechwalania się, a mimo to posługują się nim, aby przypomnieć innym domom, że Westeros kryje się znacznie głębiej pod powierzchnią, niż się wydaje.

Chociaż Starkowie wydają na północy szlachetnych przywódców i cieszą się lojalnością swoich chorążych, nie mieli wystarczającego wsparcia, aby ubiegać się o tron, dopóki Daenerys nie zaatakowała Królewskiej Przystani w finale *Gry o tron*. Po tym ataku Bran okazał się jasnym i życzliwym wyborem na przewodnika maltretowanych zwykłych ludzi w Westeros.

Od pierwszego przedstawienia publiczności i czytelnikom w świecie Westeros, ród Lannisterów był klanem napędzanym niemal wyłącznie przez pragnienie władzy. Jak ilustruje *Dom Smoka*, rodzina ta historycznie utrzymywała bliskość Żelaznego Tronu. Dominowali w Królewskiej Przystani przez większość narracji *Gry o Tron*, a Cersei Lannister uosabiała ich bezwzględne ambicje jako ostatnia członkini rodu, która zajmowała władzę w Siedmiu Królestwach przed wstąpieniem na tron ​​króla Brana Starka.

Choć wielu obserwatorów błędnie zakłada, że motto rodziny Lannisterów brzmi: „Lannister zawsze spłaca swoje długi”, sformułowanie to jest jedynie narzędziem służącym ich prawdziwemu okrzykowi bojowemu: „Usłyszcie mój ryk”. Ich siedziba, Casterly Rock, jest jedną z najsilniej ufortyfikowanych i imponujących twierdz w całym Westeros. Po śmierci Cersei rolę głowy domu objął Tyrion Lannister. W przeciwieństwie do niektórych innych rodzin szlacheckich, jest prawdopodobne, że Lannisterowie nadal będą wywierać znaczące wpływy, nawet gdy na tronie będzie panował Stark.

Ród Martell z siedzibą w Dorne konsekwentnie zalicza się do najbardziej wpływowych linii rodowych w Westeros, a jednocześnie wyróżnia się swoją odrębną tożsamością kulturową. Chociaż ich obecność na ekranie w „Grze o tron” może nieco zmniejszyć ich pozycję, decyzja Lannisterów o przeniesieniu dzieci do Dorne po śmierci Roberta (do czasu, gdy napięcia polityczne zasugerowały potencjalne niebezpieczeństwo) podkreśla ich znaczącą pozycję. Motto firmy Martell: „Nieugięty, niezgięty, niezłamany” dokładnie odzwierciedla odporność domu, udowadniając, że pomimo jego telewizyjnego portretu stanowi on potężną siłę.

Podobnie jak ród Tyrellów, ród Martell nie jest obcy zamożności. Są również znani ze swojej sprawności bojowej i są najbardziej przyszłościowym domem w całej narracji, wygodnie umieszczając kobiety na stanowiskach kierowniczych i obejmując drani bez piętna. W przeciwieństwie do wielu rywali, którzy budowali swoją dominację poprzez podboje, Martellowie gromadzili władzę głównie poprzez strategiczne małżeństwa. Chociaż naród dornijski był ostatnim, który podporządkował się Siedmiu Królestwom, z pewnością nie pozwolił, aby ta historia przeszkodziła mu w manewrowaniu w zawiłych bitwach politycznych toczących się pomiędzy wielkimi rodami.

Ród Arryn to kolejny szlachecki ród, którego znakomite dziedzictwo sięga kilka stuleci wstecz przed Grą o Tron, sięgając nawet ery Domu Smoka. Przez tysiąclecia rządzili Doliną Arrynów, a do czasu rozpoczęcia Gry o Tron pozostali kluczową siłą w polityce Siedmiu Królestw.

Siedziba władzy rodu Arrynów mieści się w nie do zdobycia fortecy znanej jako Orle Orle. Kiedy Baratheonowie i Starkowie potrzebowali Doliny, aby przeciwstawić się Szalonemu Królowi, Jon Arryn i wojownicy Doliny powstali, by bronić się przed okrucieństwem tyrana. Po śmierci Jona Arryna przywództwo osłabło, co pozwoliło Littlefingerowi przejąć kontrolę nad Doliną. Po śmierci Littlefingera Robin Arryn zostaje prawowitym przywódcą budzących postrach Rycerzy Doliny, którzy nadal posiadają znaczący wpływ na dworze króla Brana Starka.

Ród Greyjoyów, znany jako Urodzeni z Żelaza, wyróżnia się jako jedna z najbardziej charakterystycznych rodzin w Grze o Tron. Mieszkają na odległych Żelaznych Wyspach, z dala od kontynentu Westeros i podtrzymują tradycje, które czasami przypominają raczej koczowniczych Dothraków niż dworskich Lannisterów. Na morzu dorównują potędze krewnych Khala Drogo; Flota Greyjoyów należy do największych i najpotężniejszych w całym Westeros.

Ich obecność jest uderzająca w walce morskiej, jednak ich skuteczność maleje na lądzie. Ród Greyjoyów jest przyzwyczajony do prowadzenia wojen i płacenia „żelaznej ceny” za wszystko, co zdobywa. Ich rodzinne motto: „Nie siejemy” oddaje ich podejście do walki i samowystarczalności. Odrzucają wiele konwencji innych domów i w celu zaspokojenia swoich potrzeb polegają głównie na grabieżach i oportunistycznych najazdach.

Pod koniec Gry o Tron ród Baratheonów praktycznie wymarł, jednak przez wieki poprzedzające i przez większą część serii stanowili jedną z najbardziej dominujących rodzin w Westeros. Bunt pod wodzą króla Roberta stanowi ostateczny dowód tej rangi, ponieważ żaden inny ród nie poparłby kandydata pozbawionego tak ogromnej władzy w wojnie przeciwko długo panującym Targaryenom.

Po śmierci Roberta rodzina Baratheonów rozpadła się i pozostał zaledwie cieniem swojej dawnej świetności. Ich domowe hasło: „Nasza jest furia” jest mottem, które naprawdę ucieleśniają. Baratheonowie są porywczy i zuchwali, wiecznie gotowi do rozpoczęcia lub zakończenia walki, a cecha ta odgrywa znaczącą rolę w ostatecznym upadku rodu. Trzej spadkobiercy Baratheona w istocie niszczą siebie i siebie nawzajem po śmierci Roberta, przez co trudno jest pojąć, co mogliby osiągnąć jako zjednoczona siła. Jedynie Gendry pozostaje, aby kontynuować ród Baratheona, chociaż moc, którą dysponuje, jest znikoma.

Lyanna doskonale oddaje ducha, gdy deklaruje: „Nie jesteśmy dużym domem, ale jesteśmy domem dumnym”. Chociaż ród Mormontów nie należał do najbardziej wpływowych rodzin w momencie rozpoczęcia *Gry o tron*, szczycił się wieloletnim dziedzictwem i godną reputacją. Ich twierdza na Wyspie Niedźwiedziej trzyma ich z daleka od zamieszania w Królewskiej Przystani, chyba że w sprawę włączy się Stark.

Mormontowie przysięgają wierność wyłącznie Królowi Północy i dołożą wszelkich starań, aby bronić rodu Starków, bez wahania przyłączając się do walki w ich imieniu. Ich rodzinne motto „Tutaj stoimy” wraz z niedźwiedziem jako ich emblematem podkreśla zaciekłość i niezachwianą lojalność klanu pomimo wielu trudności, które przeżyli.

Ze wszystkich domów w „Grze o tron” niewiele widziało większy upadek władzy niż ród Tyrellów, który rozpoczął serię jako jedna z najpotężniejszych rodzin w Westeros, ale wyginął przed zakończeniem 8. sezonu. Motto Domu Tyrellów „Rośniemy w siłę” przypomina mieszkańcom Westeros, że ich siła nie leży w ich sprawności politycznej czy militarnej, ale w bogactwie zasobów, którymi dysponują. Tyrellowie są strażnikami południa, uważnie obserwującymi urodzajne ziemie pozostawione pod ich opieką.

Na zewnątrz są hojni i są jednym z niewielu domów, które są aktywnie lubiane przez zwykłych mieszkańców Westeros. Ród Tyrellów ukrywa swoją moc pod dobrodusznym wyglądem zewnętrznym, chroniąc i opiekując się ziemią oraz ludem Westeros, jednocześnie subtelnie i potajemnie gromadząc władzę i pracując nad jej wzmocnieniem. Ród Tyrellów był prowadzony przez silną matriarchę z Olenny Tyrell, a przed upadkiem dysponował potężną armią.

Ród Boltonów to prawdopodobnie jeden z najbardziej przerażających klanów w „Grze o Tron”, szczególnie dla przeciwników na polu bitwy. Ich hańba wynikająca z sadyzmu i okrucieństwa stała się wyraźnie widoczna wraz z pojawieniem się Ramsaya Boltona w trzecim sezonie. Dom działa pod formalnym mottem „nasze ostrza są ostre” oraz mrożącym krew w żyłach nieoficjalnym credo: „nagi mężczyzna ma niewiele tajemnic, mężczyzna obdarty ze skóry żadnych”. Choć posiadają potężną obecność wojskową, Boltonowie są naprawdę mistrzami w prowadzeniu wojny psychologicznej.

Boltonowie toczą wojnę nie tylko armią i stalą, ale także siłą plotek i strachu. Jako jeden z niewielu domów, który wydaje się genetycznie pozbawiony empatii, posługują się przemocą i strachem z przerażającą precyzją. Ich gotowość do przekraczania wszelkich granic moralnych czyni ich jedną z najbardziej niebezpiecznych i nieprzewidywalnych sił w Westeros. Jednak Gra o Tron przedstawia ród Boltonów w okresie jego upadku, ponieważ upadek Ramsaya Boltona oznacza trwałe wyginięcie rodu.

Przez tysiąclecia ród Targaryenów był najpotężniejszym rodem w Westeros. Ich panowanie było absolutne, zakwestionowane jedynie przez bunt króla Roberta, który ostatecznie pozbawił ich z Żelaznego Tronu. Wynik ten zależał od faktu, że smoki – od dawna klucz do utrzymania niepodważalnej mocy Targaryenów – nie były już obecne. Daenerys, niegdyś gotowa odzyskać Żelazny Tron i potwierdzić swoje pierworództwo, została zabita na zakończenie Gry o Tron, przypieczętowując koniec linii Targaryenów (oprócz Jona Snowa).

Po finale Gry o tron ​​ród Targaryenów faktycznie zniknął, schodząc z najwybitniejszego rodu Westeros do prawdopodobnie najsłabszego. Ponieważ Królewska Przystań zawsze była ich centrum władzy, w zasadzie nie ma dawnej domeny Targaryenów ani nie ma żyjących krewnych, którzy mogliby wskrzesić imię Targaryenów na arenie politycznej Siedmiu Królestw.