Wyobraź sobie połączenie zepsutego, niewiarygodnego narratora w stylu Fleabag z DNA Ty – thrillera prześladowczego – to w zasadzie to, co Netflix dostarczył w swoim siedmioodcinkowym miniserialu thrillera psychologicznego, który przejął czaty grupowe po debiucie w 2024 roku. Zarówno Ty, jak i Fleabag pobudzili wyobraźnię widzów, choć z zupełnie innych powodów. Dopracowany, melodramatyczny, pięciosezonowy serial Netflixa „Przeanalizowałeś toksyczną męskość i jej uwikłanie we współczesny romans” przez pryzmat seryjnego mordercy Joe Goldberga (Penn Badgley), głęboko mizoginicznego prześladowcy, którego romantyczne obsesje zawsze przeradzają się w śmiertelną obsesję.
Dla kontrastu, Fleabag wyprodukowany przez Prime Video to dwusezonowa komedia typu cringe, napisana przez Phoebe Waller-Bridge i z udziałem Phoebe Waller-Bridge, na podstawie jej solowego przedstawienia pod tym samym tytułem. Podczas gdy wszystko, od Girls po Trainwreck z 2010 roku, przedstawiało chaotyczne życie osobiste tysiącletnich kobiet, Fleabag wytyczył własny tor poprzez burzącą czwartą ścianę narrację, która zapewniła głównej bohaterce niemal boleśnie intymną więź z widzem.
Niezależnie od tego, czy ich korzenie sięgają solowych występów na festiwalu Fringe w Edynburgu, ich świetnych recenzji krytycznych czy imponującej liczby nagród Primetime Emmy Awards, Fleabag i Baby Reindeer z serwisu Netflix mają uderzającą liczbę podobieństw. Oparty na prawdziwych doświadczeniach Richarda Gadda, Baby Reindeer podąża za Donnym Dunnem (Gadd), młodym komikiem, który – podobnie jak główny bohater Fleabag – nazywa Londyn domem i wciąż pracuje nad swoją tożsamością jako istoty romantycznej i seksualnej.
Trajektoria Donny'ego zmienia się nieodwracalnie w chwili, gdy wręcza bezpłatną filiżankę herbaty kobiecie o imieniu Martha (Jessica Gunning) w pubie, w którym jest zatrudniony. Po prostu był hojny wobec smutnego, ale ujmującego nieznajomego, jednak po tej krótkiej wymianie zdań Martę pochłania wszechogarniająca fiksacja na punkcie Donny'ego i rozpoczyna bezlitosną kampanię prześladowania i nękania. Jeszcze bardziej przerażający niż wyrachowane i dopracowane pościgi Joe Goldberga może okazać się surowy, bezlitosny chaos Marty – spotęgowany przez niepokojącą prawdę, że Donny tak naprawdę pragnie uwagi, jaką mu poświęca.
Chociaż narracja Donny’ego w „Baby Reindeer*” posługuje się wyznaniowym tonem przypominającym „You*” i „Fleabag*”, produkcja Netflix stanowi odrębną całość. Serial zdobył uznanie i pozostaje ważnym przeżyciem podczas oglądania.
Baby Reindeer to najlepszy serial thrillera psychologicznego Netflixa
W przeciwieństwie do *You*, który skutecznie wykorzystuje konwencję thrillera o stalkerach, *Baby Reindeer* stawia na rozwój postaci. Pomija typowe formuły gatunkowe, aby zagłębić się w psychologiczny krajobraz Donny'ego, ilustrując, jak trauma z przeszłości kształtuje jego obecne działania. Serial wyraźnie pozycjonuje Donny'ego jako ofiarę niezasługującą na nękanie Marty, jednocześnie ujawniając, jak jego autodestrukcyjne tendencje pogarszają jego trudną sytuację.
Narracja kultywuje także głęboką empatię dla Marty, choć nigdy nie toleruje jej rażącego zachowania. W przeciwieństwie do Joe Goldberga, który uważa się za osobę uprawnioną do uczuć Donny'ego, Marta jest przedstawiana jako głęboko samotna osoba, która błędnie interpretuje drobny akt dobroci jako znaczącą uwerturę romantyczną. Donny, którego nierozwiązana trauma spowodowała poważną izolację, głęboko rezonuje z samotnością Marty, nieumyślnie wiążąc się z nią.
Jest tu wiele do przetrawienia, ale to, co czyni Baby Reindeer tak niezwykłym, to jego zdolność do przekazania takiej głębi w zaledwie siedmiu półgodzinnych odcinkach. Podróż jest zarówno chaotyczna, jak i głęboko niepokojąca, aż do niezwykle poruszającego finału Małego Renifera. Chociaż najnowszy projekt Gadda, Half Man HBO, wywołał znacznie bardziej podzielone reakcje widzów, nie ma wątpliwości co do niezwykłego osiągnięcia, jakie osiągnął dzięki Baby Reindeer.
