Eén van de beste verhalen over de georganiseerde misdaad van Netflix is één serie die gedurende de vijf seizoenen zo consistent is gebleven dat deze evenveel bekendheid verdient als *The Sopranos*. Bijna dertig jaar zijn verstreken sinds *The Sopranos* voor het eerst werd uitgezonden, maar het blijft een van de meest geprezen en impactvolle misdaaddrama's in de televisiegeschiedenis.
Liefhebbers van misdaadfictie bezoeken regelmatig het zes seizoenen durende HBO-monument en citeren voortdurend de memorabele regels van Tony Soprano. Hoewel *The Sopranos* aan prestige en populariteit blijft winnen, blijft een andere Netflix-misdaadthriller, *Top Boy*, grotendeels onder de radar.
Net als *The Sopranos* kende *Top Boy* een lange verhaallijn. Gedurende de vijf seizoenen mislukte de serie zelden, met een indrukwekkende score van 97% op Rotten Tomatoes. Nu de show is afgelopen, is het achteraf gezien duidelijk dat deze een bredere mainstream-toejuiching en erkenning verdiende dan deze uiteindelijk kreeg.
Top Boy concurreert met de Sopranos in kwaliteit
Netflix’s Top Boy mist de glamour die de afbeeldingen van de achteruitgang van de institutionele maffia voedt, zoals te zien is in shows als The Sopranos. Desalniettemin wedijvert het met enkele van de beste genres door de kijker volledig onder te dompelen in een realistisch beeld dat overleving op straatniveau, stedelijk verval, jeugdcultuur en de persoonlijke tragedies die zich ontvouwen in de criminele onderwereld omvat.
In tegenstelling tot The Sopranos schuwt Top Boy het surrealisme en de zwarte humor om de Amerikaanse angsten uit het midden van de eeuw te onderzoeken. Het biedt een eenvoudiger en rauwer beeld van het systemische geweld en de drugshandel die de levens bepalen van degenen die gevangen zitten in de straten van Oost-Londen. De serie concentreert zich op specifieke gemeenschappen in plaats van een diepgaand onderzoek te bieden naar het Amerikaanse kapitalisme en familiaal erfgoed.
De echte kracht ervan komt echter voort uit een authentieke dialoog op straatniveau en een weergave van de moeilijkheid om te ontsnappen en te manoeuvreren door de steeds veranderende machtsdynamiek en onderlinge afhankelijkheid binnen de criminele wereld. Gezien de manier waarop het een unieke niche in het misdaadthrillerlandschap verovert, zou het onrechtvaardig zijn om Top Boy te bestempelen als een directe vervanging van The Sopranos.
Toch is het redelijk om te beweren dat Top Boy dezelfde erkenning en controle verdient als reguliere misdaaddrama's als The Sopranos.
Top Boy en The Sopranos verdiepen zich in gemeenschappelijke thema's in verschillende settings
Hoewel Top Boy en The Sopranos op het eerste gezicht duidelijk verschillend lijken, delen ze talrijke thematische parallellen. Beide series deconstrueren minutieus de imperfecte dynamiek van criminele kameraadschap. The Sopranos hanteert een meer psychologische lens en illustreert hoe trouw snel kan worden opgegeven ten gunste van zelfbehoud als er gevaar dreigt.
Top Boy onderzoekt dit motief via de ingewikkelde relatie tussen de twee hoofdrolspelers, Dushane en Sully, die elkaar als broers beschouwen, maar toch botsen terwijl ze ongebreidelde macht najagen. In tegenstelling tot The Sopranos bekritiseert Top Boy het kapitalisme niet openlijk; niettemin laat het zien hoe gentrificatie en schaarste de economische vooruitgang van jongeren stimuleren.
Zowel The Sopranos van HBO als Top Boy van Netflix volgen de terugkerende cyclus van geweld. The Sopranos brengt dit in beeld door te onthullen hoe Tony’s nakomelingen ook zijn cynisme absorberen nadat ze een giftige familie-erfenis hebben geërfd. Top Boy presenteert ondertussen een grimmiger beeld van de gewelddadige machinerie die de volgende generatie voortdurend aantrekt.
