Hoewel *The Twilight Zone* terecht de eer heeft voor het transformeren van het formaat van de televisieanthologie, verdient de donkerdere, Lovecraftiaanse opvolger evenveel erkenning als zijn sciencefiction-voorloper. De memorabele wending in *The Good Place* dient als bewijs dat de erfenis van *The Twilight Zone* grenzeloos is. Het maakte duidelijk de weg vrij voor latere series als *Black Mirror*, *Philip K. Dick’s Electric Dreams* en *Tales from the Crypt*, terwijl het ook een cruciale rol speelde bij het naar het algemene televisiepubliek brengen van sciencefictionconcepten.
Zonder het succes van de originele serie zouden de beste afleveringen van *Lost* waarschijnlijk nooit in de ether zijn verschenen. Lang voordat J.J. Abrams verlegde de grenzen van netwerktelevisie met zijn tijdbuigende sci-fi-mysterie. *The Twilight Zone* was een van de eerste grote programma's die gebruik maakte van onbetrouwbare vertellers, gefragmenteerde tijdlijnen en andere verteltechnieken die bedoeld waren om de kijker te verrassen. Zelfs het complexe sciencefictionverhaal van *Westworld* heeft duidelijk iets creatiefs te danken aan deze legendarische bloemlezing.
Niettemin wordt de kenmerkende mix van sciencefiction, fantasy, horror, mysterie en karaktergedreven drama van maker Rod Serling algemeen erkend als de grootste anthologiereeks ooit geproduceerd, wat betekent dat de impact van *The Twilight Zone* op de televisiegeschiedenis goed gedocumenteerd is. Het is de vervolgserie, *Night Gallery*, die zelden vergelijkbare kritische lof of aandacht krijgt, een verschil dat de verandering in genre zou kunnen weerspiegelen. Binnen kritische kringen wordt horror historisch gezien gezien als het minder respectabele broertje van meer gewaardeerde genres als sciencefiction, een vooroordeel dat helpt verklaren waarom *Night Gallery* nog steeds onderschat wordt.
Night Gallery was de donkere, Lovecraftiaanse tegenhanger van de Twilight Zone
Hoewel Serling *Night Gallery* beschouwde als een logische voortzetting van de creatieve geest achter *The Twilight Zone*, legde de nieuwe serie een scherpere nadruk op bovennatuurlijke en paranormale terreur, terwijl de voorloper ervan zwaarder leunde op sciencefictionverhalen. Deze grens was niet absoluut; Net als het fenomeen *The X-Files* uit de late jaren negentig begaf *The Twilight Zone* zich af en toe ook op puur horrorgebied.
Dat gezegd hebbende, voelde *Night Gallery* zich volledig op zijn gemak bij het verkennen van de rijken van vampieren, geesten, monsters en Lovecraftiaanse overleveringen, tot het punt waarop verschillende boeken van H.P. De originele werken van Lovecraft, waaronder ‘Cool Air’ en ‘Pickman’s Model’. Desondanks slaagde de serie er niet in om hetzelfde niveau van mainstream-toejuiching te krijgen als Serlings eerdere cultfavoriet, ook al zijn de opvallende afleveringen en plotwendingen in *Night Gallery* misschien wel op één lijn met de mooiste momenten van *The Twilight Zone*.
Als *Night Gallery* niet had bestaan, zouden noch *Tales from the Crypt*, noch *Tales from the Darkside* zijn uitgekomen, en zou het publiek verstoken zijn gebleven van de gedurfde anthologiereeksen *Masters of Horror* en *Fear Itself*. Die horrorcollecties uit de vroege jaren 2000 maakten op hun beurt de weg vrij voor *Guillermo Del Toro’s Cabinet of Curiosities*, *American Horror Stories*, *Inside No. 9* en Shudders *Creepshow*, waarbij Del Toro zelf *Night Gallery* aanhaalde als een belangrijke inspiratiebron voor zijn eigen werk.
Night Gallery mist de huidige bekendheid van de Twilight Zone, maar verdient meer erkenning
Het succes van Mike Flanagans *The Haunting*-franchise, Shudders *Slasher* en het ironische *American Horror Story* toont aan dat het publiek niet gewend is aan horrorbundels die één enkel verhaal over een heel seizoen uitstrekken in plaats van elke aflevering opnieuw in te stellen. Toch blijft de invloed van Night Gallery op de televisiegeschiedenis onmiskenbaar.
De gastsegmenten van de serie inspireerden *The Simpsons* seizoen 5, aflevering 5 “Treehouse of HorrorV”, waarin Bart de rol van Serling’s droge omroeper op zich neemt, en leidde zelfs tot de slimme *Tiny Toon Adventures* parodie “Night Ghoulery”. Gedurende de drie seizoenen tellende serie van 43 afleveringen leverde Night Gallery gedurfde wendingen die duidelijk een stempel drukten op makers als Flanagan, DelToro, StephenKing en vele anderen.
Hoewel het qua invloed de invloed van *The Twilight Zone* evenaarde en in die tijd terechte lof kreeg, kreeg Serlings opvolger *Night Gallery* nooit de verdiende lof omdat zijn honger naar Lovecraftiaanse horror een beetje te intens bleek voor de reguliere kijkers van die tijd.
