Een weinig bekende tijdreisserie lijkt een beetje op Back to the FuturemetSchitt's Creek, en het verdiende meer dan zijn twee seizoenen van zes afleveringen. De lijst met tv-programma's over tijdreizen staat vol met een aantal werkelijk fantastische sciencefiction-inzendingen, met de verwaandheid die werd gebruikt om alles op te bouwen, van duistere drama's tot lichte komedies.
Er zijn tijdreisprogramma's zoals Dark, waarin de gruwelijke implicaties van tijdreizen duidelijk en duidelijk zijn. Er zijn 12 Monkeys, waar de regels duidelijk worden geschetst en de logica zo goed mogelijk is. En er is Outlander, waar de complicaties van tijdreizen grotendeels worden genegeerd voor het echte plot.
Eén serie die het tijdreisconcept voor komische doeleinden gebruikt, heeft nooit het verdiende loon gekregen. Timewasters is een sciencefiction-tijdreissatire die in 2017 in première ging op ITV2 en in 2019 na twee seizoenen eindigde. Daniel Lawrence Taylor creëerde, schreef en speelt de hoofdrol in de serie.
De show volgt een mislukt jazzkwartet uit Zuid-Londen, bestaande uit Nick (Taylor), de bandleider; Jason (Kadiff Kirwan), saxofoon; Lauren (Adelayo Adedayo), drums; en Horace (Samson Kayo), trombone en zang. Aan het begin van de serie stapt de groep in een tijdmachine en reist terug naar 1926.
Ze springen uiteindelijk naar de jaren vijftig en ervaren de jazzcultuur van beide tijdperken. Terwijl ze door de tijd reizen, houden ze rekening met raciale percepties en discriminatie die in elk tijdperk dat ze bezoeken doordringen. Het is een serie met een scherp gevoel voor humor, een oor voor ritme en inzicht in hoe muziek en raciale identiteit altijd met elkaar verbonden zijn geweest.
Timewasters heeft de komedie van Schitt's Creek met het uitgangspunt Back To The Future
Timewasters wordt sterk beïnvloed door de Back to the Future-films, zoals elke tijdreisshow of film die daarna komt. Toen Taylor voor het eerst aan Timewasters dacht, was hij oorspronkelijk van plan het "Black to the Future" te noemen, wat werd veranderd in Timewasters toen Universal Studios dreigde een rechtszaak aan te spannen (via INews).
In seizoen twee wordt voor de tweede keer naar de film verwezen, wanneer verschillende personages zeggen dat ze de film nog nooit hebben gezien. Het centrale idee van een moderne band die teruggaat in de tijd om het oudere publiek kennis te laten maken met een nieuwe muziekstijl in Timewasters speelt ook een cruciale rol in de Back to the Future-finale, wanneer Marty McFly Chuck Berry speelt.
Timewasters haalt die stijlfiguren uit de films en combineert ze met een Brits gevoel voor humor dat qua toon misschien wel het dichtst in de buurt komt van Schitt's Creek. Het is maf, dwaas en behoorlijk hartverwarmend. Het kwartet komt in het verleden een aantal problemen tegen terwijl ze met elkaar overweg willen, maar de serie maakt altijd tijd voor een lach.
Timewasters kregen niet de aandacht die ze verdienden
Tijdverspillers leken nooit de aandacht te krijgen die ze verdienden. De serie maakte de ronde in het Britse prijzencircuit, maar is zo ongezien gebleven dat hij niet eens de score van een criticus heeft op Rotten Tomatoes. Dat gebeurt bijna nooit in het moderne tv-tijdperk. De briljante, grappige serie zou door meer mensen bekeken moeten worden.
Het is een lachwekkende sitcom met een hoogstaand concept dat niche-jazz-ideeën onderzoekt, maar ook behendig omgaat met het sociale commentaar van de show, waarvan er veel is. Timewasters neemt systemisch racisme over en deinst niet terug voor de lelijkste delen ervan, waarbij hij er altijd zeker van is terug te keren naar de ongebruikelijke humor die de show nuchter houdt.
