Gotham waagde een grote gok door het Batman-verhaal vanuit een geheel uniek perspectief opnieuw te vertellen, een keuze die niet altijd resultaten opleverde als het ging om het portretteren van de galerij van de schurken. Hoewel ik volledig voorstander ben van experimenten en innovatie bij het opnieuw bedenken van superheldenverhalen om nieuwe invalshoeken te ontdekken, valt niet te ontkennen dat deze aanpak een groot aantal uitdagingen met zich meebrengt.
Specifiek met betrekking tot Gotham, een serie die de sombere, gruizige onderbuik van Gotham City belicht – het domein van Batman en een uitgestrekt, complex web van schurken beheerd door syndicaten, invloedrijke corrupte families en verschillende clandestiene groepen – is de poging om een prequel-verhaal te creëren zowel prijzenswaardig als gedurfd, een prestatie die maar weinig series durven te ondernemen.
Uiteraard maken kijkers kennis met een jonge Bruce Wayne, vóór zijn rigoureuze training en evolutie naar de Gotham Guardian. Het grootste deel van het verhaal concentreert zich echter op agent James Gordon, in zijn vroege carrière voordat hij door de gelederen steeg, terwijl hij strijdt om de orde te handhaven in een stad die wordt geplaagd door diepgaande corruptie. Helaas resulteerde deze focus erin dat de oorsprongsverhalen van veel legendarische Batman-tegenstanders zo sterk werden gewijzigd dat ze bijna onherkenbaar werden binnen de context van de show.
Bane (Eduardo Dorance)
Om de zaken op gang te brengen, is een van de meest teleurstellende veranderingen de behandeling van Bane. Hoewel de serie een naam behoudt die nauw aansluit bij het origineel en een vage knipoog geeft naar de incarnatie van het stripboek, vertegenwoordigt Eduardo Dorance in Gotham een aanzienlijke stap terug ten opzichte van het berekende genie dat in het bronmateriaal wordt geportretteerd.
In de strips vormt Bane een reëel gevaar voor Batman, omdat hij verwikkeld is in een hevige, terugkerende rivaliteit. Gotham verwijdert Batman echter uit de vergelijking en stelt Bane opnieuw voor als een voormalige militaire kameraad van Jim Gordon die op een dwaalspoor is geraakt.
In plaats van de door gif aangedreven kolos die chaos zaait, reduceert de show Eduardo tot hooguit een sidekick-rol, uitgerust met een metalen frontplaat en die weinig gelijkenis vertoont met het meedogenloze monster dat tot het uiterste zou gaan om zijn vijanden uit te schakelen.
Poison Ivy (klimoppeper)
Een ander probleem dat voortkomt uit de tijdlijn van de serie is dat sommige personages jong zijn, passend bij de tienermeester Wayne, en dat andere aanzienlijk ouder zijn, waardoor ze een betere kandidaat zijn om het op te nemen tegen Jim Gordon. Maar natuurlijk zou leeftijd niet kunnen voorkomen dat het verhaal doorgaat zoals de schrijverskamer dat nodig achtte.
Dit speelt zich op een eerlijk gezegd bizarre en ongemakkelijke manier af, vooral bij Ivy Pepper, die duidelijk Gotham's versie van Poison Ivy moet zijn. Aanvankelijk begint ze als een jong meisje met een connectie met Selina Kyle. Vervolgens krijgt ze door een chemisch ongeluk niet alleen ongelooflijke krachten om met planten te communiceren, maar wordt ze ook een volledig volwassen vrouw.
Als we de griezelige en verwarrende aard van deze bewerking nog eens benadrukken, wordt het personage vervolgens voornamelijk gebruikt als een bovennatuurlijke sirene die haar nietsvermoedende slachtoffers probeert weg te lokken, maar onthoud: dit is letterlijk een kind in het lichaam van een vrouw.
Het elimineert elk gevoel van de briljante botanicus op een missie om de natuur te redden, en vervangt het door een zeer ongemakkelijk verhaal dat nooit op tv had mogen komen.
De Joker (De Valeska-tweeling)
De Joker wordt algemeen beschouwd als een van de grootste antagonisten in de stripgeschiedenis en reikt veel verder dan de grenzen van Batman of Gotham City. Het is dan ook logisch dat het personage zwaar werd bewaakt, waardoor de serie hem niet rechtstreeks voor televisie kon aanpassen. Niettemin is het duidelijk welke iconische figuur de Valeska-tweeling moest weerspiegelen.
Cameron Monaghan heeft een opmerkelijke prestatie geleverd, een feit dat niet te ontkennen valt. Het zou opwindend zijn geweest om te zien hoe deze begaafde acteur op een authentiekere manier met de rol omging, vrij van de beperkende beperkingen die hem werden opgelegd. Helaas ondermijnde de complexe verhaalkeuze om de Valeska-tweeling af te schilderen als twee vervloekte jongeren met weinig zeggenschap over hun eigen lot de essentie van het personage fundamenteel.
De productie had óf een scherper onderscheid moeten maken om ervoor te zorgen dat het personage niet gelijkgesteld kon worden met de Joker, óf volledige toestemming moeten krijgen om hem canoniek af te beelden, waardoor de ingewikkelde verhaallijn werd omzeild. Als dat het geval was geweest, waren de kijkers misschien eindelijk getuige geweest van een oorsprongsverhaal voor Gothams enigmatische Clown King, maar helaas werd die mogelijkheid nooit gerealiseerd.
Harley Quinn (Ecco)
Een personage dat minder beschermd was dan de iconische Joker was natuurlijk zijn trouwe assistent en bondgenoot, Harley Quinn. Om ervoor te zorgen dat de Joker-kloof nog steeds in stand werd gehouden, in plaats van het personage Harleen Quinzel te noemen en volledig in hun connectie te duiken, koos de show ervoor om een personage te hebben dat sterk lijkt op het kernconcept van Harley en haar Ecco te noemen.
Ecco is interessant in de show, maar nogmaals, vanwege de verwarrende verschillen en pogingen om elk verband te maskeren, voelde het als een matte afzetterij die voortdurend werd vergeleken met een vollediger gerealiseerd personage dan met iets dat onafhankelijk opviel.
Met haar loyaliteit vanaf het begin gevestigd, en een volledige afwezigheid van haar geschiedenis als ervaren psychiater die is overtuigd door de charme en waanzin van de Joker, slaagt deze versie er niet in om het origineel waar te maken en verliest ze bijna elk detail dat haar de moeite waard maakte om mee om te gaan.
Ra's al Ghul
Een bijzonder complex aspect van Gothams mythologie betreft de timing en motivatie achter het vertrek van Bruce Wayne uit de stad om te trainen als Batman. Bij het begin van de serie is Bruce al een wees, nadat hij zijn ouders heeft verloren, en verblijft hij onder de voogdij van Alfred Pennyworth, zijn toegewijde butler en oude familievriend.
In tegenstelling tot het traditionele verhaal waarin hij naar afgelegen bergen vlucht om te studeren bij experts als Ra's al Ghul en verandert in Gothams burgerwacht, brengt Bruce een groot deel van zijn tijd door in melancholie. Hij besteedt enkele uren aan training bij Alfred en gebruikt zijn rijkdom om toegang te krijgen tot de schimmige onderbuik van de stad.
Wanneer Ra's al Ghul arriveert, mist het personage dus een verhalende spanning. Hij is niet langer het geduchte en sluwe hoofd van een gedisciplineerde terroristische groepering, maar verandert in plaats daarvan in een eigenaardige, mystieke antagonist. Hij wordt vergezeld door incompetente leden van een geheim genootschap die grotendeels niet in staat zijn hun kwaadaardige plannen uit te voeren.
The Mad Hatter, wiens ware identiteit Jervis Tetch is
Een van de meest flagrant slechte herinterpretaties van een klassieke Batman-schurk, Jervis Tetch, reduceert een slim maar beschadigd genie dat zijn wetenschappelijke en technologische expertise gebruikt om verandering teweeg te brengen in een gestoorde hypnotiseur met een verontrustende fixatie op zijn zus; deze vreemde afwijking van de strips resulteert in iets veel minderwaardigs.
In de stripboeken is Jervis Tetch geobsedeerd door de wereld van Alice in Wonderland, niet door zijn zus. Deze wijziging vervormt het verhaal, waardoor het veel grotesker en veel minder genuanceerd of meeslepend aanvoelt. Het voegt niets toe aan het personage, maar verwijdert in plaats daarvan de elementen die hem uniek maakten en veranderde hem in een mislukte magische daad.
Mr. Freeze (Victor Fries)
Met name de weergave als Victor Fries in live-action was op zijn zachtst gezegd teleurstellend. Hoewel de meest waarheidsgetrouwe versie van Mr. Freeze afkomstig is van Batman: The Animated Series, had Gotham zoveel meer mogelijkheden om het personage te ontwikkelen en uit te breiden, op dezelfde manier als ze deden voor opvallende figuren als de Penguin en de Riddler.
Helaas neemt meneer Freeze de vorm aan van een handhaver van laag niveau met een aantal interessante uitrusting, in plaats van een tragisch genie dat op een missie is om zijn vrouw te redden. In feite vermoordde de show zijn vrouw al vroeg in de boog, waardoor zijn motivatie werd weggenomen en hij in een verliezer ondergeschikte veranderde die er niet in slaagt zelfs maar een stukje van het buitengewone verhaal vast te leggen dat bij hem hoort in de strips.
Gotham had veel potentieel en in sommige gevallen slaagden ze erin intrigerende verhalen en personages af te leveren. Het is gewoon jammer dat zoveel legendarische delen van het verhaal het slachtoffer zijn geworden van onnodige veranderingen die ertoe hebben geleid dat ze alle bepalende eigenschappen verloren en uiteindelijk de serie van Gotham verzwakten.
