Ze maken ze niet meer zoals vroeger' is een uitdrukking die vaak wordt toegepast op iconische tv-programma's als BreakingBad. De vijf seizoenen van de serie, die van 2008 tot 2013 werden uitgezonden op AMC, brachten de transformatie van een gewone man in een slechterik in kaart, in navolging van WalterWhite (Bryan Cranston) terwijl hij evolueerde van een terminaal zieke, zachtaardige scheikundeleraar op de middelbare school tot NewMexico's meest beruchte drugsbaron.
Net als The Sopranos die eraan voorafgingen, kende BreakingBad een behoorlijk aantal schokkende sterfgevallen en geweld, maar dat alleen was nog geen verklaring voor het aangrijpende karakter ervan. In de show stond het karakter op de eerste plaats, en dat is precies de reden waarom veel kijkers geboeid bleven door de heldendaden van de antiheld-hoofdrolspeler, ook al waren de acties van Walt onbetwistbaar onherstelbaar.
Het is niet verrassend dat talloze programma’s probeerden het volgende BreakingBad na te bootsen, geïnspireerd door WalterWhite’s blijvende stempel op de populaire cultuur. Toch mislukten veel van die pogingen omdat ze probeerden het uitgangspunt van BreakingBad te kopiëren in plaats van zich te verdiepen in de serie als geheel en wat deze echt naar een hoger niveau bracht. De blijvende erfenis van BreakingBad heeft veel te danken aan het uitzonderlijke laatste seizoen.
BreakingBad eindigde met zijn beste seizoen – een fenomeen dat moderne streamingshows moeilijk kunnen evenaren
In een tijdperk dat wordt gedomineerd door streamingplatforms waar annuleringen hoogtij vieren, blijft het feit dat *Breaking Bad* zijn verhaallijn heeft afgesloten een wonder. De serie ging in première in de jaren 2000 en 2010, precies in het hart van de veelgeprezen Gouden Eeuw van de televisie, een periode die sindsdien voorbij is.
Hedendaagse televisie geeft steeds meer prioriteit aan algoritmische data boven artistieke integriteit, wat vaak leidt tot creatieve concepten die onvolledig blijven. Ongeacht de lovende kritieken van een programma, als de kijkcijfers niet hoger zijn dan die van de vele concurrerende titels, dreigt het programma te worden beëindigd.
Overweeg *Mindhunter*. De Netflix-misdaadserie van David Fincher werd alom geprezen als een meesterwerk, maar het gebrek aan populariteit op het platform leidde tot de annulering ervan voordat de reputatie volledig kon worden verstevigd, een status waarvan velen denken dat deze op gelijke voet zou zijn geplaatst met *Breaking Bad*.
Kijkcijfers blijven een cruciale factor. *Breaking Bad* zelf werd bijna geannuleerd vanwege dalende kijkcijfers; Ironisch genoeg was het de beslissing van Sony Pictures Television om de eerste drie seizoenen in licentie te geven aan Netflix, waar de show een groot publiek vond, die AMC ervan overtuigde de serie levend te houden. Onder de huidige industriële normen zou het verhaal van Walter White waarschijnlijk niet zo lang stand hebben gehouden, laat staan het veelgeprezen laatste seizoen hebben bereikt. Hoewel niet elke productie het kaliber van *Breaking Bad* zal bereiken, verdienen ze de kans om hun waarde te bewijzen.
Zelfs het vaak bestempelde ‘slechtste’ seizoen van Breaking Bad weet nog steeds indruk te maken.
Veel series worden gelanceerd met een aangrijpend uitgangspunt, maar verdwijnen pas als het verhaal het idee niet kan ondersteunen. Breaking Bad draait dat script om: het uitgangspunt – een gewone leraar met terminale kanker die zich tot de productie van meth wendt om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen – is eigenlijk het minst overtuigende element van de hele show.
De echte intriges beginnen zodra duidelijk wordt dat Walters drive helemaal niet altruïstisch is, maar egoïstisch in een bijna kwaadaardige mate. Als Walts enige doel een comfortabele spaarpot voor zijn vrouw en kinderen was geweest, zou hij de drugswereld lang voordat deze escaleerde in de steek hebben gelaten en Gus Fring en het Salamanca-kartel de strijd zonder zijn tussenkomst hebben laten uitvechten. In plaats daarvan ontdekt Walt zijn ware honger: een blijvende erfenis, en hij is bereid iedereen – inclusief zijn eigen familie – te vertrappen om die te verkrijgen.
Dat wil niet zeggen dat seizoen 1 op geen enkele manier ondermaats is. Talloze veelgeprezen series struikelen over hun debuutseizoenen, maar Breaking Bad hoort daar niet bij. Het eerste seizoen schittert omdat het ons kennis laat maken met Walt voordat hij verandert in Heisenberg. In wezen dient het als een verleidelijk voorgerecht voor het hoofdgerecht dat volgt – misschien wel het beste hoofdgerecht dat ooit op televisie is geserveerd.
