Chociaż Charlie Brown zawsze będzie najbardziej kultową postacią związaną ze Snoopym, nie był pierwszą osobą, którą słynny beagle nazwał domem. Spędzili razem dziesięciolecia pracując nad komiksami Peanuts, filmami i programami telewizyjnymi, a Snoopy spał na szczycie słynnej czerwonej budy i regularnie sprawiał, że i tak już trudne życie Charliego Browna stało się jeszcze bardziej chaotyczne.
Jednak Charlie Brown nie był tak naprawdę pierwszym właścicielem beagle. Na długo przed tym, jak Snoopy doprowadzał Charliego Browna do szaleństwa, należał do młodej dziewczyny o imieniu Lila. Byli blisko, ale Lila w końcu musiała zwrócić Snoopy'ego na farmę szczeniąt Daisy Hill po tym, jak w jej budynku mieszkalnym wprowadzono zakaz zwierząt. W ten sposób Snoopy ostatecznie trafił do rodziny Charliego Browna, ale na tym historia się nie zakończyła.
Podczas gdy twórca serii, Charles M. Schulz, badał różne wersje wczesnego życia Snoopy'ego w komiksach i programach telewizyjnych, najbardziej rozdzierającym serce pozostaje film kinowy z 1972 roku. Wypuszczony 54 lata temu film jasno pokazuje, że Snoopy nigdy nie zapomniał o Lili, nawet po tylu latach rozłąki.
Kiedy Snoopy ponownie spotyka się ze swoim pierwotnym właścicielem, jego lojalność wobec Lili uderza mocno. Właściwie decyduje się opuścić Charliego Browna, pakuje swoje rzeczy i żegna się ze wszystkimi. Pięćdziesiąt cztery lata później świadomość, jak ważni dla siebie stali się Snoopy i Charlie Brown, sprawia, że cała sprawa boli jeszcze bardziej.
Snoopy, Come Home ujawnia bolesną prawdę o pierwszym właścicielu Beagle'a
Wydany w 1972 roku „Snoopy, Come Home” praktycznie nie marnuje czasu, poddając Charliego Browna emocjonalnym torturom. Snoopy otrzymuje tajemniczy list od dziewczyny o imieniu Lila i zanim Charlie Brown zdąży zorientować się, co się dzieje, beagle pakuje walizkę i wyrusza w trasę z Woodstock. Oczywiście Charlie Brown jest całkowicie zdezorientowany. Linus dociera więc do sedna sprawy i odrzuca brutalną prawdę: Lila była pierwotną właścicielką Snoopy'ego. Jak to ujął Linus, Charlie Brown w zasadzie kupił „używanego psa”.
Powód podróży sprawia, że sytuacja staje się jeszcze bardziej bolesna. Lila jest w szpitalu i chce ponownie zobaczyć się ze Snoopym, więc beagle wyrusza na jej poszukiwanie, mimo że po drodze napotyka absurdalną liczbę znaków „Zakaz wprowadzania psów”. Kiedy w końcu zakrada się do szpitala i ponownie spotyka Lilę, widać, że żadne z nich nie zapomniało drugiego. Snoopy był tylko szczeniakiem, kiedy zostali rozdzieleni, ale w chwili, gdy ją widzi, stara więź natychmiast powraca.
Spotkanie jest naprawdę słodkie, a Lila najwyraźniej nadal kocha Snoopy'ego po tych wszystkich latach. Mówi mu nawet, że jego wizyta pomogła jej wyzdrowieć. Ale wtedy pierwsza właścicielka beagle zadaje pytanie, które zamienia cały film w emocjonalne szkody: chce, żeby Snoopy znów z nią zamieszkał.
Snoopy jest uwięziony pomiędzy dziewczyną, która była jego pierwszą właścicielką, a Charliem Brownem, dzieciakiem, który później dał mu dom. W końcu decyduje się na powrót z Lilą, co oznacza powrót do Charliego Browna po raz ostatni, aby spakować swoje rzeczy.
Snoopy, Come Home używa jednego doskonałego knebla, aby ocalić największą przyjaźń w animacji
Impreza pożegnalna to moment, w którym Snoopy, Come Home trafia prosto w serce. Snoopy zaczyna rozdawać swoje rzeczy, Charlie Brown jest całkowicie zdruzgotany, a nawet Lucy zaczyna płakać. Obserwowanie płaczącej Lucy jest w zasadzie odpowiednikiem włączenia alarmu ratunkowego. Naprawdę mam wrażenie, że Snoopy zniknął na dobre.
Następnie Schulz dokonuje jednego z najzabawniejszych zwrotów akcji w historii Peanuts. Snoopy w końcu dociera do apartamentowca Lili i znajduje gigantyczny znak „Zakaz wprowadzania psów”. Po całym tym smutku Snoopy odczuwa prawdziwą ulgę, gdy odkrywa, że nie może tam zostać, co daje mu doskonały powód, aby zawrócić i pobiec prosto do Charliego Browna. To śmieszne, słodko-gorzkie i w jakiś sposób dokładnie takie zakończenie, jakie mogłoby mieć Peanuts.
Właśnie ten wniosek sprawia, że „Snoopy, Come Home” tak głęboko rezonuje. Pomimo tego, że film skupia się na psie opuszczającym swego pana, film osiąga niezwykłą równowagę pomiędzy autentyczną wagą emocjonalną i absurdalnym humorem. Chociaż powrót Snoopy'ego do Charliego Browna był w dużej mierze przypadkowy, chaos, jaki nastąpił, ostatecznie sprawił, że ich więź stała się jeszcze cenniejsza.
