Hoewel Charlie Brown altijd de meest iconische figuur zal zijn die verbonden is met Snoopy, was hij niet de eerste persoon die de beroemde beagle naar huis riep. De twee hebben tientallen jaren samen doorgebracht in Peanuts-strips, films en tv-specials, waarbij Snoopy bovenop dat beroemde rode hondenhok sliep en het toch al moeilijke leven van Charlie Brown regelmatig nog chaotischer maakte.
Charlie Brown was echter niet de eerste eigenaar van de beagle. Lang voordat Snoopy Charlie Brown gek maakte, was hij van een jong meisje genaamd Lila. De twee waren close, maar Lila moest Snoopy uiteindelijk terugbrengen naar de Daisy Hill Puppy Farm nadat haar appartementencomplex een regel zonder huisdieren had ingevoerd. Zo kwam Snoopy uiteindelijk bij de familie van Charlie Brown terecht, maar daar eindigde het verhaal niet.
Terwijl franchisemaker Charles M. Schulz verschillende versies van Snoopy's vroege leven verkende in de strips en televisiespecials, blijft de meest hartverscheurende versie de theatrale film uit 1972. De film, die 54 jaar geleden werd uitgebracht, maakt duidelijk dat Snoopy Lila nooit is vergeten, zelfs niet na al die jaren uit elkaar.
Wanneer Snoopy herenigd wordt met zijn oorspronkelijke eigenaar, komt zijn loyaliteit aan Lila hard aan. Hij besluit eigenlijk Charlie Brown te verlaten, pakt zijn spullen en neemt afscheid van iedereen. Vierenvijftig jaar later, als we weten hoe belangrijk Snoopy en Charlie Brown op de een of andere manier voor elkaar zijn geworden, doet het allemaal nog meer pijn.
Snoopy, Come Home onthult de hartverscheurende waarheid over de eerste eigenaar van de Beagle
Snoopy, Come Home, uitgebracht in 1972, verspilt bijna geen tijd door Charlie Brown emotionele martelingen te laten ondergaan. Snoopy ontvangt een mysterieuze brief van een meisje genaamd Lila, en voordat Charlie Brown zelfs maar kan achterhalen wat er aan de hand is, pakt de beagle zijn koffer en gaat op pad met Woodstock. Natuurlijk is Charlie Brown volledig in de war. Dus Linus gaat tot de bodem toe en laat de brute waarheid vallen: Lila was de oorspronkelijke eigenaar van Snoopy. Zoals Linus het zegt, kocht Charlie Brown feitelijk een ‘gebruikte hond’.
De reden voor de reis maakt de zaken nog hartverscheurender. Lila ligt in het ziekenhuis en wil Snoopy weer zien, dus de beagle gaat op zoek naar haar, ondanks dat ze onderweg een belachelijk aantal borden met 'Geen honden toegestaan' tegenkomt. Als hij eindelijk het ziekenhuis binnensluipt en Lila weer ziet, is het duidelijk dat ze de ander niet zijn vergeten. Snoopy was nog maar een puppy toen ze gescheiden werden, maar zodra hij haar ziet, komt die oude band meteen terug.
De reünie is echt lief, waarbij Lila na al die jaren duidelijk nog steeds van Snoopy houdt. Ze vertelt hem zelfs dat zijn bezoek haar heeft geholpen te herstellen. Maar dan stelt de eerste eigenaar van de beagle de vraag die de hele film in emotionele schade verandert: ze wil dat Snoopy weer bij haar komt wonen.
Snoopy zit gevangen tussen het meisje dat hem eerst bezat en Charlie Brown, de jongen die hem daarna een huis gaf. Uiteindelijk besluit hij terug te gaan met Lila, wat betekent dat hij nog een laatste keer naar Charlie Brown moet terugkeren om zijn spullen in te pakken.
Snoopy, Come Home gebruikt één perfecte zichtgag om de grootste vriendschap in animatie te redden
Op het afscheidsfeest gaat Snoopy, Come Home recht naar het hart. Snoopy begint zijn bezittingen uit te delen, Charlie Brown is volledig verpletterd en zelfs Lucy begint te huilen. Lucy zien huilen is eigenlijk het Peanut-equivalent van het afgaan van het noodalarm. Het voelt echt alsof Snoopy voorgoed verdwenen is.
Dan trekt Schulz een van de grappigst mogelijke wendingen in de geschiedenis van Peanuts. Snoopy bereikt eindelijk Lila's flatgebouw, maar vindt een gigantisch bord met 'Geen honden toegestaan'. Na al dat verdriet is Snoopy oprecht opgelucht als hij ontdekt dat hij daar niet kan blijven, wat hem de perfecte reden geeft om zich om te draaien en meteen terug te rennen naar Charlie Brown. Het is belachelijk, bitterzoet en op de een of andere manier precies het soort einde dat Peanuts zou opleveren.
Deze conclusie is precies wat *Snoopy, Come Home* zo diep doet resoneren. Ondanks dat de film zich concentreert op een hond die zijn baas verlaat, bereikt hij een opmerkelijk evenwicht tussen authentiek emotioneel gewicht en absurde humor. Hoewel de terugkeer van Snoopy naar Charlie Brown grotendeels toevallig was, zorgt de daaruit voortvloeiende chaos er uiteindelijk voor dat hun band des te waardevoller aanvoelt.
