Dit stuk onderzoekt middelenverslaving.
Meten hoe goed een creatief werk presteert is moeilijk, wat verklaart waarom prijsuitreikingen – van nature worden beperkte onderscheidingen uitgedeeld aan artiesten voor specifieke films of televisieseries – vaak aanleiding geven tot discussie. Omdat deze onderscheidingen de bekendheid en toekomstperspectieven van een kunstenaar kunnen bepalen, is de inzet zelfs nog hoger.
Beslissen of een prijsuitreiking is geslaagd, voelt vaak als een kip-of-het-ei-dilemma, aangezien kunst en de receptie ervan grotendeels subjectief zijn. Toch worden bepaalde uitvoeringen bijna universeel als ontroerend geprezen, bijvoorbeeld Andre Royo’s weergave van Reginald ‘Bubbles’ Cousins in *The Wire*. Zijn vertolking was zo authentiek dat hij naar verluidt een vreemd soort compliment verdiende dat zelfs de meest methodische acteurs zou knikken.
Andre Royo zei dat zijn werk als Bubbles hem een "Street Oscar" opleverde.
Een bepalend kenmerk van Royo's optreden is dat het nooit lijkt alsof hij alleen maar de verslaving uitleeft. Zelfs te midden van de sombere situatie van zijn situatie voelt de kijker een reële mogelijkheid dat hij zijn afhankelijkheid kan overwinnen. Hoewel hij alle kenmerken van een verslaafde vertoont, behoudt het personage altijd een sprankje hoop op herstel. Als gevolg hiervan merkte het publiek dat ze naar Bubbles zochten om zijn leven te veranderen.
Afgezien van de lofbetuigingen van de Emmy's en Golden Globes, verdiende Royo misschien wel de meest diepgaande onderscheiding die een acteur kon krijgen tijdens de opnames op locatie in Baltimore. Gedreven door een diepe toewijding om de heroïneverslaving van Bubbles met absolute authenticiteit weer te geven, bleef Royo lange tijd ondergedompeld in het personage.
Zijn vertolking was zo authentiek dat een plaatselijke bewoner tijdens de opnames in Baltimore Royo een zakje heroïne overhandigde. Terwijl de vreemdeling de medicijnen doorgaf aan de acteur die zo diep in zijn rol opging, zei hij naar verluidt: "Man, jij hebt meer een oplossing nodig dan ik" (volgens What Went Right With). Royo heeft dit moment beschreven als het ontvangen van een "Street Oscar", waarbij hij opmerkte dat zijn weergave van een heroïneverslaafde zo overtuigend was dat iemand hem voor een echte gebruiker aanzag.
Andre Royo en 'The Wire' hadden te kampen met aanzienlijke Emmy-vergissingen
Het woord 'travestie' wordt vaak geslingerd tijdens prijsuitreikingen door fans die zich beledigd voelen omdat hun favoriete acteurs, films en series geen erkenning krijgen. Toch is de frustratie gerechtvaardigd als je bedenkt dat The Wire is uitgesloten van de Emmy’s. Van 2002 tot en met 2008 slaagde de serie er niet in om een Emmy te winnen en ontving slechts twee nominaties tijdens de reeks van vijf seizoenen.
Tegenwoordig wordt de show gevierd als een van de, zo niet de grootste televisiedrama's ooit gemaakt. De basis ervan ligt in het uitgebreide, praktijkgerichte onderzoek van David Simon naar de drugshandel in Baltimore en de gevolgen daarvan voor elke laag van het leven in de stad – van de scheepswerven tot het schoolsysteem – waardoor The Wire een uiterst authentiek meesterwerk is geworden.
Simon, die van 1982 tot 1995 als politieverslaggever voor The Baltimore Sun diende, putte uit meer dan tien jaar aan ervaring uit de eerste hand om de serie vorm te geven. Opmerkelijk is dat The Wire elk seizoen wijdt aan het verkennen van verschillende aspecten van het sociale weefsel van Baltimore. Bijgevolg draait elke aflevering om verschillende karakters. Seizoen 1 concentreert zich op politie-inspanningen te midden van een zichtbaar falende oorlog tegen drugs. Seizoen 2 onderzoekt hoe verdovende middelen de stad binnenkomen via de laadkades. Seizoen 3 richt zich op de lokale politiek, seizoen 4 neemt het onderwijssysteem onder de loep en in het laatste seizoen worden al deze draden met elkaar verweven.
De serie lanceerde de carrières van veel acteurs, maar een artiest die vaak ondergewaardeerd wordt, is Andre Royo, die de aan heroïne verslaafde Bubbles gedurende alle vijf seizoenen vertolkte. The Wire volgt meerdere verhaallijnen, maar telkens wanneer Bubbles verschijnt, boeit hij het publiek onmiddellijk. Met een mix van warmte, tragedie en frustratie, maar toch altijd diep menselijk, leverde Royo een van de beste uitvoeringen ooit op film, en bleef dat niveau van uitmuntendheid gedurende de hele serie behouden.
Bron: Wat ging er goed mee
