Netflix’s *Black Mirror* is de titel bij uitstek in het huidige anthologie-sciencefiction televisielandschap. Sinds de lancering in 2011 hebben talloze navolgers geprobeerd de vonk ervan vast te leggen, maar geen enkele heeft vergelijkbare huishoudelijke erkenning gekregen of een soortgelijke golf van culturele buzz teweeggebracht. Naarmate er meer sciencefictionreeksen op het kleine scherm verschijnen, blijft *Black Mirror* dienen als maatstaf waartegen ze onvermijdelijk worden beoordeeld.
Die realiteit kan een nadeel zijn, omdat talloze sci-fi-series van hoge kwaliteit zijn overschaduwd door *Black Mirror*, ondanks dat ze even overtuigende ervaringen opleverden. Een van de meest verwaarloosde is *Philip K. Dick’s Electric Dreams* van Amazon Prime. De Prime Video-reeks met tien afleveringen, die in 2017 debuteerde, combineerde gedurfde, ongebruikelijke ideeën met een verontrustende hedendaagse relevantie die gemakkelijk naast *Black Mirror* zou kunnen passen, maar raakte vrijwel onmiddellijk na de finale in de vergetelheid.
Oorspronkelijk geproduceerd door Sony Pictures in samenwerking met het Britse Channel4 voordat het werd overgenomen door Amazon Prime, brengt *Electric Dreams* het werk van de legendarische auteur PhilipK.Dick op het scherm. Mirroring *Black Mirror*, elke aflevering vertelt een op zichzelf staand verhaal, waarbij zeer gevarieerde scenario's worden onderzocht, terwijl Dicks preoccupatie met technologie, eigen identiteit en paranoia behouden blijft. Voor fans van *Black Mirror* die hunkeren naar een vergelijkbare sfeer die nog steeds een geheel eigen smaak heeft – in plaats van het gevoel te hebben “we hebben *Black Mirror* al in huis” – biedt *Electric Dreams* het perfecte alternatief.
Electric Dreams geeft de verhalen van Philip K. Dick een Black Mirror-behandeling
Liefhebbers van *Black Mirror* zullen waarschijnlijk veel te waarderen vinden in *Electric Dreams*, waarbij verschillende sleutelfactoren deze aantrekkingskracht aansturen en teruggaan tot de literaire oorsprong ervan. De serie uit 2017 bewerkt het werk van de gevierde 20e-eeuwse sciencefictionschrijver Philip K. Dick en zet ze om in tien afzonderlijke, op zichzelf staande afleveringen die een stilistisch DNA delen met *Black Mirror*. Cinematografisch is de invloed van de Channel 4-hit duidelijk zichtbaar in *Electric Dreams*. Het combineert levendige speculatieve ideeën met verontrustende verhalen over hoe snelle technologische vooruitgang het dagelijks leven zou kunnen hervormen, allemaal gepresenteerd binnen een gepolijst, high-end televisiekader.
Hoewel *Electric Dreams* de wijdverbreide erkenning van *Black Mirror* ontbeert, bevredigt het een soortgelijk creatief verlangen. Deze parallel is vooral toepasselijk gezien het feit dat het proza van Philip K. Dick het dystopische sci-fi-genre dat *Black Mirror* later naar de mainstream bracht, aanzienlijk vormgaf. In zekere zin vertegenwoordigt het feit dat *Black Mirror* – dat zeker door Dick is beïnvloed – een anthologiereeks heeft geïnspireerd op basis van Dicks eigen geschriften, een bevredigend moment waarop de cirkel rond is voor beide nalatenschappen. Niettemin reiken de parallellen veel verder dan louter visuele esthetiek of narratieve structuur.
Philip K. Dick, de creatieve kracht achter *The Man in the High Castle* en *Do Androids Dream of Electric Sheep* (de laatste dient als inspiratie voor *Blade Runner*), geldt als een hoeksteen van de sciencefictionliteratuur, maar toch schreef hij tijdens het hoogtepunt van de Koude Oorlog. In die tijd doordrongen de wijdverbreide zorgen rond nucleaire vernietiging, de 'Red Scare', het McCarthyisme en de opkomst van agressief consumentisme de samenleving en werden ze terugkerende thematische pijlers in zijn romans en korte verhalen. *Electric Dreams* herinterpreteert deze verhalen voor een hedendaags kijkerspubliek, waarbij de focus wordt verlegd naar moderne problemen zoals gegevensprivacy, constante surveillance, sociale media-dynamiek, kunstmatige intelligentie en de steeds onduidelijker wordende grens tussen technologie en persoonlijke identiteit.
In wezen betekent deze benadering dat *Electric Dreams*, in plaats van slechts een kopie van *Black Mirror* te dienen, er een diepgaande spirituele band mee heeft. Door te weigeren de verhalen van Philip K. Dick scène voor scène te vertalen, vernieuwt de anthologiereeks het materiaal vanuit een modern thematisch perspectief. Voor een publiek dat gefascineerd is door de techno-paranoia die inherent is aan *Black Mirror*, biedt *Electric Dreams* een andere boeiende manier om de complexe en evoluerende relatie van de mensheid met technologische vooruitgang te onderzoeken.
Het ensemble achter Electric Dreams was werkelijk verbazingwekkend
Hoewel Electric Dreams nooit zo populair was als Black Mirror, maakt dat het zeker geen slechte show. De afleveringen zitten boordevol onderscheidende sci-fi-ideeën, en het werkt verrassend goed als een literaire bewerking, waarbij het schrijven van Philip K. Dick voor televisie opnieuw wordt uitgevonden zonder de verontrustende eigenschappen te verliezen die zijn fictie zo invloedrijk maken.
Het is ook duidelijk dat Electric Dreams meer dan één seizoen verdiende als de buitengewone cast in aanmerking wordt genomen. Steve Buscemi, Anna Paquin, Bryan Cranston, Benedict Wong, Vera Farmiga, Juno Temple, Timothy Spall, Terrence Howard, Liam Cunningham en Richard Madden behoren tot de grote namen die in de tien afleveringen verschijnen. Dat is een verbazingwekkende selectie voor een experimenteel tv-programma met bloemlezingen, zelfs een programma dat het werk van een auteur zo bekend als Philip K. Dick bewerkt.
Als je bedenkt hoeveel herkenbaar talent bereid was mee te doen, is het opmerkelijk dat Electric Dreams nooit genoeg momentum genereerde voor een tweede seizoen. Ook aan materiaal was er zeker geen gebrek. Het enorme oeuvre van Philip K. Dick omvat 44 romans en meer dan 120 korte verhalen, waardoor er een overvloed aan verhalen overblijft die opnieuw bedacht hadden kunnen worden voor seizoen 2 van Electric Dreams.
Electric Dreams is misschien opgevat als een beperkte bloemlezing, maar de omvang van de literaire nalatenschap van Philip K. Dick en de sterrenkracht die aan de bewerking was verbonden, maakten het moeilijk om het potentieel ervan te negeren. Het eerste seizoen liet zien dat zijn verhalen nog steeds konden functioneren als gedurfde hedendaagse sci-fi, ook al waren de thema's van het bronmateriaal enigszins uit de pas gelopen met het moderne publiek, en bracht de cast aanzienlijke sterrenkracht naar de show. Het feit dat zoveel spraakmakende actoren zich tot het project aangetrokken voelden, maakt de teleurstelling over het gebrek aan een vervolg alleen maar groter.
