Choć w serwisie streamingowym dostępnych jest wiele świetnych seriali science-fiction, tylko jeden z nich może pochwalić się połączeniem epickiej skali Dungeons & Dragons z operą kosmiczną z serii Star Wars. Trudno jest wyróżnić się w latach 20. jakiemukolwiek serialowi science-fiction. Chociaż kultowe programy science fiction pojawiały się już od nieskończenie wpływowej antologii stacji CBS The Twilight Zone, gatunek ten przeżył ogromne odrodzenie od czasu pojawienia się transmisji strumieniowej jako medium.
Niezależnie od tego, czy jest to ambitny dramat science-fiction „Inwazja” Apple TV, opera kosmiczna Foundation w tym samym serwisie streamingowym, czy dystopijny dramat „Paradise” Hulu, każdy widz znajdzie coś dla siebie. Nawet fani beztroskich, sprośnych seriali komediowych mają ochotę na najnowszy spinoff Teorii wielkiego podrywu, Stuart Fails to Save the Universe w HBO Max, komedię z postaciami podróżującymi po wielu światach, która łączy w sobie zaawansowane koncepcyjne elementy fabuły science-fiction z głupotą i pointami z oceną R. To powiedziawszy, nie każdy serial science-fiction trwa tak długo, jak powinien.
Wraz ze wzrostem produkcji w tym gatunku wzrasta konkurencja, a telewizja science-fiction nie zawsze dobrze nadaje się do wygrywania, gdy przychodzi czas na podjęcie decyzji, które programy zostaną wznowione. Ponieważ seriale science-fiction często opierają się na skomplikowanym budowaniu świata, ich rozpoczęcie często może być powolne, a poruszanie się po ich założeniach może być dla widzów trudne. Tak właśnie stało się z cyberpunkowym serialem Prime Video The Peripheral i może to wyjaśniać, dlaczego niedoceniany serial Netflixa The Dark Crystal: Age of Resistance trwał tylko jeden sezon.
Ciemny kryształ: Wiek oporu łączy science-fiction Gwiezdnych wojen z epicką rozmachem D&D
Uważany za jeden z najczęściej pomijanych seriali science fiction na platformach streamingowych, „Ciemny kryształ: Wiek oporu” był prequelem kultowego ulubionego „Ciemnego kryształu” z 1982 roku, pierwotnie stworzonego przez mistrza Muppetów Jima Hensona. Akcja rozgrywającego się na planecie Thra serialu przedstawiała Anyę Taylor-Joy, Nathalie Emmanuel i Taron Egerton wcielających się w postacie Gelflinga, Breę, Deeta i Riana. Te elfie istoty są podzielone na walczące frakcje pod rządami Skeksis, a ich skupienie na wewnętrznych konfliktach plemiennych zaślepia je na złowrogie plany ich władców.
Dowiedziawszy się, że Skeksi zamierzają wywołać globalną katastrofę zwaną Ciemnością, która zniszczy większość Thry, niedoświadczeni i niewinni Gelflingowie muszą zjednoczyć swój podzielony lud, aby przeciwstawić się pozornie życzliwym tyranom. Taka konfiguracja tworzy narrację tak zawiłą, jak poprzedni sukces science-fiction Netflix „Dark*”, a mimo to oferuje wciągającą głębię „Dungeons & Dragons” i fascynującą narrację o słabszych stronach znaną z „Gwiezdnych wojen”.
Podobnie jak „Gwiezdne wojny”, „Ciemny kryształ: Wiek oporu” przedstawia grupę nieprzygotowanych, ale odważnych młodych bohaterów walczących z pozornie niezwyciężonymi siłami imperialnymi. Podobnie jak w przypadku *Dungeons & Dragons*, fikcyjny świat serialu wydaje się rozległy, namacalny i głęboko zamieszkany, dopasowując się do bujnych szczegółów i zawiłej historii wszechświata, którą można znaleźć w dziełach Tolkiena czy George'a R.R. Martina. Niestety, to bogactwo nie wystarczyło, aby zapewnić drugi sezon prequelu „Ciemny kryształ”.
Ciemny kryształ: Wiek oporu zasługiwał na więcej niż jeden sezon
Rozczarowująca projekcja kasowa filmu „Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves” z 2023 r. wyraźnie pokazuje, że szeroka publiczność często ma trudności z wchodzeniem w złożone scenerie fantasy i science fiction, nawet jeśli oferowany jest pozornie prosty punkt wyjścia. Chociaż „Ciemny kryształ” zyskał status kultowego, był niezdarnie reklamowany: jego przemoc i mrok były zbyt intensywne dla małych dzieci, a mimo to zachował etykietę filmu familijnego.
The Dark Crystal: Age of Resistance* popchnął ciemność jeszcze dalej niż jego poprzednik, dorównując tonacją *Andor* czy *Rogue One* w porównaniu z oryginałem *A New Hope*. W rezultacie bardziej mainstreamowe seriale fantasy Netflix, takie jak *Wednesday*, dzięki prostszej narracji i lżejszej historii miały lepszą pozycję, aby przyciągnąć szerszą widownię. Niestety ta przewaga oznaczała, że serial Netflixa „Ciemny kryształ: Czas buntu” nigdy nie doczekał się drugiego sezonu, na który zasłużył.
