Uniwersa superbohaterów, które przyćmiewają Marvela i DC

Od pokoleń Marvel i DC wyznaczają wizualne i narracyjne standardy opowiadania historii o superbohaterach, choć z pewnością nie mają wyłącznych praw do tego gatunku. Do najbardziej innowacyjnych uniwersów w tym medium należą te stworzone na podstawie niezależnych komiksów, mangi, telewizji i tokusatsu, które często przekręcają dobrze znane koncepcje na ścieżki bardziej ekscentryczne, złowieszcze lub złożone emocjonalnie.

To, co wyróżnia te światy, to unikalne podejście do nadludzkich postaci. Zamiast po prostu replikować archetypy ustanowione przez Supermana, Batmana, Spider-Mana i Avengersów, badają, w jaki sposób zwykli obywatele, instytucje państwowe, gospodarstwa domowe, osoby publiczne i całe społeczności działają w środowiskach zamieszkałych przez jednostki posiadające niezwykłe zdolności.

Astro City Kurta Busieka stanowi przekonujące studium przypadku pokazujące, że sceneria superbohatera może wydawać się rozległa bez polegania na nieustannych crossoverach. Rozpoczęta w 1995 roku narracja koncentruje się na fikcyjnej amerykańskiej metropolii i śledzi życie bohaterów, antagonistów, zwykłych mieszkańców, dziennikarzy, organów ścigania i przestępców, zamiast skupiać się na jednym, ustalonym głównym bohaterze.

Ten punkt widzenia nadaje Astro City zaskakująco spójny charakter. Opowieści takie jak „The Nearness of You” i „The Tarnished Angel” pokazują, jak wydarzenia związane z superbohaterami wpływają na życie zwykłych ludzi, którzy nie są odpowiednio ubrani. Format antologii umożliwia także przesuwanie narracji pomiędzy niezwykle zróżnicowanymi gatunkami, zachowując jednocześnie jednolitość, dzięki czemu nawet peryferyjne postacie stają się emocjonalnym rdzeniem opowieści.

Komiks kwitnie, ponieważ chwyta historię superbohaterów bez utknięcie w jej konwencjach. Postacie takie jak Samarytanin, Wyznawca i Skrzydlate Zwycięstwo nawiązują do znanych archetypów komiksowych, a mimo to wyróżniają się jako oryginalne dzieła. W związku z tym Astro City jawi się jako hołd dla dziedzictwa superbohaterów, a nie naśladownictwo flagowych ikon Marvela lub DC.

Invincible Roberta Kirkmana ukazało się na wydawnictwie Image Comics w styczniu 2003 r. i zakończyło się po 144 wydaniach w lutym 2018 r. Ta kompletna edycja zapewnia wszechświatowi coś, czego często brakuje Marvelowi i DC: wyraźny początek, rozwinięty środek i ostateczne zakończenie dla głównego bohatera, MarkaGraysona.

W narracji Marka konsekwencje działań superbohaterów nigdy nie są łatwe do cofnięcia. Imperium Viltrumite, zdrada Omni-Mana, trwające starcia z Thraggiem i rosnące obowiązki Marka nieustannie zmieniają strukturę wszechświata. Więzi ewoluują, postacie się starzeją, a triumfy często rodzą nowe komplikacje, nadając historii trajektorię wykraczającą poza zwykłą porażkę kolejnych antagonistów.

Ten wszechświat specjalizuje się w zestawieniu ogromnych kosmicznych zagrożeń z przyziemnymi problemami wewnętrznymi. Mark nadal radzi sobie ze szkołą, zainteresowaniami romantycznymi, wychowywaniem dzieci i przyjaźniami, a jednocześnie dźwiga ciężary, które ostatecznie wpływają na całe cywilizacje. To połączenie osobistego dramatu i emocjonującej akcji nadaje „Invincible” klimat sagi o superbohaterach z prawdziwym impetem, a nie cykl stagnacji resetowania status quo.

*My Hero Academia* Kōhei Horikoshiego buduje społeczeństwo superbohaterów w oparciu o zwodniczo proste założenie: co się stanie, gdy nadludzkie moce staną się powszechne? Ponieważ większość populacji posiada Dary, rozwinęła się cała infrastruktura, w tym wyspecjalizowane instytucje edukacyjne, agencje zawodowych bohaterów, nikczemne frakcje, organy regulacyjne, przemysł celebrytów i pełna gospodarka oparta na supermocarstwach.

Historia Izuku Midoriya to tylko jeden aspekt uroku serii. Postacie takie jak Katsuki Bakugo, Shoto Todoroki, Ochaco Uraraka, Endeavour i Tomura Shigaraki ilustrują różnorodne skutki kultury zbudowanej wokół bohaterstwa. Manga ukazała się w odcinkach od 2014 do 2024 roku, kończąc się po 430 rozdziałach zebranych w 42 zebrane tomy.

Serialowe budowanie świata nabiera głębi, gdy kwestionuje przekonanie, że władza automatycznie równa się bohaterstwu. Portrety takich postaci jak Endeavour i League of Villains pokazują, jak trauma rodzinna, oczekiwania społeczne i niedociągnięcia instytucjonalne kształtują jednostki. Zamiast przedstawiać bohaterów jako z natury cnotliwych, My Hero Academia konsekwentnie kwestionuje to, czego społeczeństwo powinno od nich wymagać.

One-Punch Man wywraca do góry nogami klasyczną fantazję o mocy superbohatera. Zanim narracja się naprawdę rozpoczyna, Saitama osiągnął już szczytową siłę fizyczną, pokonując niemal każdego przeciwnika jednym ciosem. Oryginalny komiks internetowy zadebiutował w 2009 roku, a adaptacja mangowa Yusuke Muraty rozpoczęła się w 2012 roku.

Jednak humor to tylko zewnętrzna warstwa. Stowarzyszenie Bohaterów ustanawia rankingi, licencje, poziomy i przeszkody administracyjne, które często mają większe znaczenie niż sama siła fizyczna. Postacie takie jak Genos, Tatsumaki, Mumen Rider i King wykazują bardzo odmienne podejście do celebrytów i obowiązków, tworząc scenerię, w której odbiór publiczny jest często tak samo ważny jak sprawność bojowa.

Seria wykazuje również doskonałe zrozumienie eskalacji narracji. Konflikty z udziałem Borosa, Stowarzyszenia Potworów, Garou i innych rosnących niebezpieczeństw stale poszerzają zakres świata, zachowując jednocześnie jego komediowe korzenie. Apatia Saitamy pozostaje głównym założeniem, jednak drugoplanowa obsada zapewnia wystarczającą głębię dramatyczną i emocjonalną, aby wszechświat był fascynujący poza głównym żartem.

Franczyzy Power Rangers i Super Sentai wyróżniają się tym, że działają jako wielopokoleniowy silnik superbohatera. Super Sentai zapoczątkowano przez Himitsu Sentai Gorengera w 1975 r., natomiast Mighty Morphin Power Rangers wypuściło amerykańską wersję w 1993 r. Od momentu powstania rotacyjne drużyny Rangerów, nowe kostiumy, ewoluujący antagoniści i gigantyczne roboty zbudowały mitologię obejmującą kilka dziesięcioleci.

Siłą serii jest jej różnorodny zakres tematyczny. Jedna drużyna może skupiać się na prehistorycznych gadach, podczas gdy inne skupiają się na eksploracji międzygwiezdnej, czarach lub zaawansowanych innowacjach science-fiction. Co więcej, struktura Power Rangers/Super Sentai traktuje współpracę jako istotny element, a nie wybór, umożliwiając indywidualne umiejętności połączenie się w zjednoczoną siłę bojową.

Kolejnym istotnym atutem jest trwały okres franczyzy. Zamiast polegać na jednym stałym składzie, który utrzyma cały wszechświat narracji, wprowadzenie nowych zespołów stale ożywia tę koncepcję. Crossovery takie jak Forever Red, Power Rangers Beast Morphers i Power Rangers Cosmic Fury pokazują, jak dawni bohaterowie mogą pojawić się ponownie, nie przyćmiewając obecnego składu, dzięki czemu historia pozostaje przystępna dla fanów w różnych grupach wiekowych.

„Chłopcy” Gartha Ennisa i Daricka Robertsona podejmują dobrze znany spektakl sławy superbohaterów i doprowadzają go do najbardziej ponurej i niepokojącej skrajności. Oryginalna seria komiksów liczyła 72 numery i zakończyła się w 2012 roku i stanowiła kronikę działań Billy'ego Butchera, Hughiego Campbella i ich grupy, którzy rzucali wyzwanie wzmocnionym jednostkom chronionym przez władzę korporacyjną i rządową.

Atrakcyjność tego świata leży w przedstawieniu ogromnej mocy pozbawionej jakiegokolwiek nadzoru. Siódemka to nie tylko antagoniści udający bohaterów; funkcjonują w ramach złożonego systemu, który obejmuje Vought, reklamę korporacyjną, programy rządowe, kontrolę mediów i kształtowanie opinii publicznej. Chociaż komiks celowo wykorzystuje ekstremalne taktyki, pod jego graficzną brutalnością kryje się ostre badanie tego, jak niezwykłe zdolności można przekształcić w dochodowe przedsięwzięcie.

Serial telewizyjny rozszerzył tę podstawową koncepcję, tworząc własną ścieżkę narracyjną i wprowadzając odrębne postacie. Homelander, Starlight, Queen Maeve, A-Train i Butcher ewoluowały w kultowe osobowości, a Vought nadal stanowił centralny punkt korporacyjnej krytyki serialu. Rzadko kiedy narracja o superbohaterach tak szczegółowo angażuje się w badanie konsekwencji bohaterstwa traktowanego jako starannie dobrana marka, jak robi to The Boys.

Gerard Way i Gabriel Bá The Umbrella Academy przedstawiają krainę superbohaterów, która wydaje się w dużej mierze niepowiązana z tradycyjnymi strukturami komiksowymi. Pierwsza edycja rozpoczęła się od Apocalypse Suite w 2007 roku, a następnie Dallas i Hotel Oblivion. Główną obsadę stanowi adoptowane rodzeństwo wychowane przez specyficznego Sir Reginalda Hargreevesa.

Klan Hargreevesów sprawia, że wszechświat jest naprawdę niezapomniany. Spaceboy, Kraken, Rumor, Séance, NumberFive i Vanya/Viktor skupiają się znacznie bardziej na zmaganiu się z traumą, urazami, kryzysami tożsamości i dysfunkcjami rodziny niż na dopasowaniu formy do konwencjonalnej drużyny superbohaterów. Ich niecodzienne eskapady odróżniają grupę od typowego zespołu komiksowego.

Mechanika podróży w czasie i apokaliptyczne tła nadają The Umbrella Academy odświeżająco nieprzewidywalny charakter. Talent NumberFive do przeskakiwania przez epoki, ciągłe starcia rodziny z kataklizmami i dziwaczne organizacje, które wokół nich krążą, wypychają opowieść poza standardowe konfrontacje bohaterów. Rezultatem jest świat, w którym ratowanie ludzkości ma znaczenie, ale wzajemne radzenie sobie z wadami może być równie wymagające.