Gary Larson's 10 beste strips, gerangschikt

Op zoek naar de beste *Far Side*-strips uit de catalogus van Gary Larson? Zoek niet verder. Deze ranglijst identificeert definitief de meest onberispelijke en perfect uitgevoerde *Far Side*-tekenfilms die Larson maakte tijdens zijn korte maar legendarische ambtstermijn.

Pinda's* hielden het vijf decennia vol. *Garfield*, *Doonesbury* en andere legendarische krantenstrips blijven vandaag de dag verschijnen, nadat ze hun eigen vijftigjarige mijlpaal hebben bereikt of naderen. In schril contrast hiermee was *The Far Side* een in de tijd beperkt fenomeen, dat al na vijftien jaar eindigde toen Gary Larson besloot te stoppen.

Larson demonstreerde in die periode echter zijn unieke creatieve visie en creëerde een niche voor *The Far Side* die geen enkele andere strip ooit zou kunnen imiteren. De serie droeg bij aan de evolutie van de populaire cultuur in de jaren tachtig en negentig, waardoor de status ervan in de Amerikaanse cultuurgeschiedenis werd versterkt. Deze tekenfilms vormen het hoogtepunt van Larsons revolutie op het gebied van gesyndiceerde humor.

Hoewel talloze Far Side-strips historische gebeurtenissen belachelijk maakten, verwierven een select aantal op zichzelf historische betekenis. Deze specifieke strip is zo'n voorbeeld. In het retrospectieve deel The Complete Far Side uitte maker Gary Larson zijn overtuiging dat deze illustratie de "eerste naakte kont" vertegenwoordigde die in de "reguliere kranten" verscheen, met name binnen de stripsecties.

De strip toont een middeleeuwse soldaat genaamd "Borg" die op een brancard wordt weggedragen vanaf de uitkijktoren van het kasteel. Hij heeft vier pijlwonden aan zijn billen opgelopen, een pijnlijk resultaat van het bezwijken voor groepsdruk door zijn achterkant bloot te stellen aan de "Saksische honden" die het fort belegerden.

Deze Far Side-illustratie ontbeert elke dubbelzinnigheid of complexiteit. Het presenteert een complete, volledig gedetailleerde scène waarin de komedie voortkomt uit het anachronistische gedrag van de soldaten en, uiteraard, het beeld van billen die door pijlen worden doorboord. Hoewel dergelijke beelden in 2026 misschien mild lijken, werd het bijna veertig jaar geleden beschouwd als grensverleggende reguliere humor.

Deze strip vertegenwoordigt het hoogtepunt van de op koeien gerichte humor van The Far Side en wordt vaak geprezen als het beste vervolgdeel van de serie – die momenten waarop Gary Larson een uitgangspunt of karaktertype opnieuw bezoekt omdat het komische goud de eerste keer nog niet volledig was gedolven. Hoewel hij eerder met 'kannibalenkoe'-grappen had gespeeld, heeft deze cartoon de vruchten geplukt.

In het panel is de aandacht van de boer ergens anders gevestigd, waardoor een geheime groep koeien zich in de schuur kan verzamelen en de ultieme verboden lekkernij kan proeven: biefstuk. Toegewijde lezers vragen zich misschien af: “Waar komt de biefstuk vandaan?” In werkelijkheid kan het beter onverklaard blijven. Wat duidelijk is, is dat de koe die als officiële smaaktester is geselecteerd, niet tegen het stukje is.

Interessant...interessant...' zegt de koe met een vleesetende blik in haar ogen, voordat ze sarcastisch verklaart: 'we smaken een beetje naar kip.

The Far Side bevatte talloze klassieke grappen over honden. Gary Larson produceerde ook veel memorabele strips over postbodes. Uiteraard bestond er tussen deze twee thema’s een aanzienlijke overlap. ‘Honden versus postbodes’ is een stijlfiguur, en Larson was de meester in het omzetten van bekende stijlfiguren in lachwekkende humor.

Dit is The Far Side dat het cliché perfect weergeeft en één moment perfect bevriest: een troep honden die zich voordoen als menselijke klanten die hun val richten op een groep nietsvermoedende, weerloze postkantoormedewerkers.

Bij nadere inspectie blijkt dat er in werkelijkheid slechts één echte menselijke klant in de rij staat te wachten om een ​​pakketje te verzenden, waardoor hij onbedoeld een passieve toeschouwer wordt van de chaos die lezers zouden verwachten te volgen.

In dit ingenieus zelfreferentiële Far Side-paneel geeft Gary Larson een tutorial over ‘hoe tekenfilms te tekenen’, die minder als een standaardgids fungeert en meer als een seminar over ‘Anatomy of The Far Side’. Via zijn komisch fictieve stapsgewijze methode begint hij met het schetsen van de skeletstructuur van een personage, gaat hij verder met ‘het toevoegen van de belangrijkste organen’, vervolgt met ‘het toevoegen van spieren en vet’, en besluit met het aanbrengen van ‘de huid en kleding.

Dit dient als een geestig antwoord op een vraag die Larson vaak kreeg, maar die hij zelden met serieuze bedoelingen wilde beantwoorden. In plaats van een duidelijke verklaring te geven, transformeerde hij de strip in een manifest waarin hij uitlegde waarom cartoonfiguren kleine hersentjes zouden moeten hebben, ‘wat ervoor zorgt dat [ze] altijd in gekke situaties terecht zullen komen’, samen met een commentaar op ‘waarom Amerikaanse cartoons over het algemeen niet zo gezond zijn als buitenlandse.

Het stuk combineert satire, farce en wilde humor in één pakket. Hoewel de geboden rechtvaardigingen ironisch zijn, benadrukken ze een fundamentele waarheid: vanaf de eerste schets tot aan de uiteindelijke illustratie was The Far Side duidelijk anders dan andere tekenfilms.

Deze afbeelding vormt een vroeg hoofdbestanddeel van de serie. Het jaar 1980 was cruciaal voor Gary Larson en diende als een periode van stilistische definitie en beproeving voor *The Far Side*. Hoewel Larson al een aantal jaren tekenfilms maakte - met name zijn voorloper, *Nature's Way* - markeerde 1980 de overgang naar een fulltime toewijding aan het werk. De evolutie van de humor van de strip verliep snel tijdens het eerste jaar, zoals blijkt uit inzendingen als 'Danger Quicksand'.

In wezen identificeerde Larson zijn kenmerkende talent voor het inbedden van tragikomische ironie in één paneel. Weinig vermeldingen in het *Far Side*-archief worden zo gekoesterd als deze specifieke illustratie, die een "Ace Sign Co." afbeeldt. pet rustend op het oppervlak van een drijfzandput, met een penseel ernaast gedeeltelijk ondergedompeld.

De ongelukkige kunstenaar had het bord "Danger Quicksand" met slechts één personage gemist voordat hij zijn eigen ondergang in de val liep. Hoewel het uitgangspunt eenvoudig en misschien meteen duidelijk is, is het juist deze eenvoud die het tot een blijvend *Far Side*-meesterwerk maakt.

Dit is weer een FarSide-tekenfilm die een onderschrift overslaat, maar toch niet helemaal stil is. Op de vloer naast de voeten van een bewusteloze vrouw – haar torso is slechts gedeeltelijk zichtbaar – ligt een boek met de titel ‘Recept voor een ramp’. Het wrak om haar heen maakt duidelijk dat ze het recept echt heeft nageleefd.

Gary Larson excelleerde in het omzetten van bekende idiomen in absurd grappige grappen. Hij bezat ook een talent om dingen veel te letterlijk te interpreteren, wat enorme komische resultaten opleverde. Deze FarSide-tekenfilm haalt beide trucs uit.

Recept voor een ramp' is een veelgebruikt idioom dat Gary Larson heeft omgezet in een letterlijk boek, dat sindsdien een regelrechte catastrofe is geworden. De keuken van de Far Side-kok is volledig verwoest, het plafond is ingestort en de inhoud van een kamer op de bovenverdieping valt op de verdieping eronder.

In 1988 verliet Gary Larson The Far Side voor een langere pauze die duurde tot begin 1990. Bij zijn terugkeer leek Larson energieker en schijnbaar ambitieuzer dan ooit tevoren. Bijgevolg was de Far Side-humor van de jaren negentig doorgaans ingewikkelder en soms ingewikkelder vergeleken met de grappen uit de jaren tachtig.

Met name de bijschriften in The Far Side werden langer. Larson begon zwaarder op zijn ‘vertellerstem’ te leunen en voegde extra context toe waardoor de scènes meeslepender aanvoelen. Op één paneel zie je bijvoorbeeld een vrouw genaamd ‘Alice’ die door een ‘donker en onheilspellend’ bos dwaalt, met ‘sinistere ogen… die haar bij elke stap in de gaten houden.

En dat is nog niet eens het meest verbijsterende element. Wat is? Ze sleept een stofzuiger door het bos en houdt vol dat ze ‘wist dat de natuur een stofzuiger verafschuwde’. Larsons talent om dingen al te letterlijk te nemen komt opnieuw tot uiting in deze tijdloze Far Side-woordspeling.

Fans van *The Far Side* zijn al lang gewend aan de aanwezigheid van God in het werk van Gary Larson, dankzij de affiniteit van de kunstenaar met zachte godslastering. Larsons humor resoneerde consequent met degenen die voelden dat het universum tegen hen samenzweerde, een gevoel dat letterlijk waar was in de realiteit van de strip. In de wereld van Larson bestonden karakters voornamelijk om lijden te verduren of louter als vermaak voor hun schepper te dienen.

Dit specifieke *Far Side*-paneel vat die dynamiek perfect samen en beeldt de Almachtige af die op een 'Smite'-knop op zijn desktopmonitor klikt om een piano op het hoofd van een nietsvermoedende gewone man te laten vallen die gewoon probeert door een andere gewone dag te navigeren.

Met een touw aan het instrument besluit God willekeurig dat het koord zal breken, waardoor het gewicht de man beneden zal verpletteren. Deze grillige *Far Side*-grap herbergt diepgaande en potentieel verontrustende, filosofische onderstromen over bestaan en sterfelijkheid die lezers vrij kunnen overzien of gebruiken als aanleiding voor diepere reflectie.

Het definieert een perfecte Far Side-grap. Hoewel de illustratie statisch is, bevat deze verschillende ‘bewegende delen’. De clou levert een hysterisch ‘slechtst mogelijke timing’-moment op, vooral voor de legerofficier die op het punt staat per ongeluk te worden geëxecuteerd naast een veroordeelde gevangene.

De reden is dat het huis naast het fort in brand staat en de oudere bewoner uit haar raam leunt om “BRAND” te roepen, terwijl de officier de geblinddoekte gevangene een lampje overhandigt voor zijn laatste rook.

De gevangene geeft geen krimp (voor zover wij weten), maar toch worden de ogen van de officier groot van angst als hij zich onmiddellijk realiseert dat zijn vuurpeloton op het punt staat instinctief te handelen en de trekker over te halen. Het is een onmiskenbaar Far Side-meesterwerk en benadrukt alle elementen die de humor van Gary Larson iconisch maakten.

Hier is nog een kijkje in de werking van een ironische catastrofe. Deze *Far Side*-tekenfilm speelt zich opnieuw af op meerdere niveaus die kenmerkend zijn voor een klassieke grap van Gary Larson. Het is in de eerste plaats referentieel en vindt plaats in de eigenlijke La Brea-teerputten, een locatie die door de jaren heen als basis heeft gediend voor talloze *Far Side*-punches.

Het stuk berust ook op een taalkundige dubbelzinnigheid. De teerputten staan bekend om het behoud van de daarin gevangen exemplaren. Daarom is het passend dat een lading van "Mrs. Gibson's Preserves" sluit zich aan bij het oude planten- en dierenleven in de pits, nadat de bestelwagen van de rijbaan afwijkt, door een vangrail crasht en in het asfalt stort.

Deze Far Sidecomic combineert absurde, donkere humor met slimme onzin. Gary Larson bracht dat spectrum behendig in evenwicht in zijn beste Far Sidecartoons, en dit specifieke stuk zal herinnerd worden als het ultieme voorbeeld.

Eervolle vermeldingen:

Het samenstellen van een shortlist van de meest onberispelijke Far Sides die Gary Larson ooit heeft geproduceerd, is een enorme onderneming. Het is tenslotte een onvolmaakte wetenschap, die de creatieve reis achter The Far Sideitself weerspiegelt. De hierboven weergegeven cartoons tonen de beste Far Side-cartoons die op meerdere lagen tegelijk uitblinken. Toch zijn er ook panelen die een enkel type Far Sidepunchline illustreren, of opvallen als de grappigste versie van een specifiek terugkerend personage, setting of thema.

Het zou dus een vergissing zijn om ‘Dog Driving, Man Vibing’, een vroeg woordeloos Far Side-meesterwerk, over het hoofd te zien. Op dezelfde manier verdient het panel met wetenschappers die ontdekken dat het wiskundige model van het universum gelijk is aan nul vermelding, evenals het panel waarin een clown wordt afgebeeld die naar de elektrische stoel wordt begeleid.

1 / 5

Far Side, 7 augustus 1980, een hond rijdt terwijl een man zijn hoofd uit het raam steekt.

Daarnaast heb je het rund met de minste substantie in *The Far Side*, evenals de meest dodelijke zelfgemaakte val die in de serie wordt afgebeeld. Het werkelijk indrukwekkende aspect van het werk van Gary Larson is simpelweg het volume van zijn strips die gemakkelijk in aanmerking zouden komen voor deze ranglijst.

Gezien de strakke productiedeadlines van Larson was het voor elk *Far Side*-paneel onmogelijk om aan perfectie te voldoen. Dit gold zowel volgens zijn eigen strenge normen als achteraf bekeken door de lens van zijn hele carrière. Niettemin bereikte een duizelingwekkend deel van zijn werk zo'n uitmuntendheid dat het de status van Gary Larson en *The Far Side* als de grootste – misschien wel de allergrootste – gesyndiceerde krantenstrip uit de geschiedenis bevestigde.