Als het oorspronkelijke concept voor *Battlestar Galactica* intact was gebleven, zou de serie een complete mislukking zijn geweest, maar gelukkig hebben de makers dat oorspronkelijke idee terzijde geschoven om naar een andere verhaalhoek te gaan. Bepaalde producties hebben het geluk hun identiteit vanaf de allereerste aflevering vast te stellen. Series met legendarische piloten, zoals het moordmysterie in een kleine stad en de psychologische horror *Twin Peaks*, perfectioneren vaak al vroeg hun kenmerkende mix, waardoor het publiek een duidelijk begrip krijgt van de verwachte toon, het genre, de verhaallijn en de esthetiek.
Omgekeerd moesten talloze veelgeprezen series hun oorspronkelijke uitgangspunten volledig opgeven om hun volledige potentieel te realiseren. De sitcom *New Girl* werd aanzienlijk sterker nadat de spotlight werd verlegd van het hoofdpersonage van Zooey Deschanel, Jess Day, naar haar al even excentrieke huisgenoten. Op dezelfde manier zag de animatiekomedie *American Dad* zijn kritische ontvangst verbeteren naarmate deze afstand nam van het satiriseren van het patriottisme van zijn titulaire vaderfiguur, Stan Smith, en zich in plaats daarvan concentreerde op de rest van zijn disfunctionele gezinsdynamiek.
Er zijn maar weinig genres die dit evolutionaire proces beter illustreren dan het space-opera-subgenre. Veel van de beste afleveringen van *Star Trek: The Next Generation* ontstonden pas nadat de show na het eerste seizoen de focus verlegde, waarbij voorrang werd gegeven aan interpersoonlijke conflicten tussen de crew boven de "planeet-van-de-week"-structuur die door zijn voorganger werd gebruikt. *The Expanse* verbeterde ook de kwaliteit ervan door de narratieve reikwijdte uit te breiden buiten de samenzweringsmysteries van het eerste seizoen, terwijl de gevierde reboot van *Battlestar Galactica* in 2004 zijn fundamentele uitgangspunt volledig moest opgeven om effectief als een doorlopende serie te kunnen functioneren.
Het oorspronkelijke concept voor *Battlestar Galactica* zou veel minder overtuigend zijn geweest
In een gesprek uit 2016 met de Britse filmpublicatie Empire legde seriearchitect Ronald D. Moore uit dat de SyFy-heropleving van Battlestar Galactica in 2004 oorspronkelijk was bedoeld om een wisselende selectie van Colonial Fleet-schepen onder de aandacht te brengen, die zich bij elke nieuwe aflevering in hun gevangenissen, academies en medische faciliteiten verdiepen. Het concept bleek echter financieel onhoudbaar, en het werd al snel duidelijk dat het verhaal een consistente kerncast nodig had om de kijkers emotioneel betrokken te houden.
Hoewel Battlestar Galactica technisch gezien een herinterpretatie is van de serie uit 1978 met dezelfde titel, concentreerde de verhaallijn zich geleidelijk op de gevolgen van het conflict van de mensheid met de Cylons. De altijd aanwezige mogelijkheid dat een menselijk personage in het geheim een Cylon zou kunnen zijn, creëerde een alomtegenwoordig gevoel van achterdocht en ethische grijsheid, waardoor de show zich onderscheidde van eerdere, meer optimistische ruimte-opera's zoals Star Trek.
Hoewel de cultklassieker Firefly van één seizoen vergelijkbare ideeën aanpakte, weerhielden de korte levensduur en de beperkte bemanningsgrootte het ervan de diepe wereldopbouw te bereiken die duidelijk zichtbaar was in de reboot van Moore. Het is dan ook begrijpelijk dat Moore van plan was de focus uit te breiden naar extra Colonial Fleet-schepen om het universum van de serie te verrijken, maar een van de meest bekritiseerde afleveringen van de reboot ondermijnde die ambitie.
Een van de slechtste afleveringen van Battlestar Galactica is het bewijs
In de veertiende aflevering van seizoen twee, getiteld 'Black Market', onderzoekt Apolo, gespeeld door Jamie Bamber, een verborgen zwarte marktoperatie binnen de vloot nadat een onverwachte romance met een prostituee begint. Hoewel het verhaal de setting van de vloot een beetje uitbreidt, slaagt het er op geen enkel niveau in om indruk te maken. Zelfs de meest liefdadige recensenten konden ‘Black Market’ alleen maar bestempelen als gebrekkig en toch intrigerend, terwijl de overgrote meerderheid van critici en fans online het veroordelen als de slechtste aflevering van de reboot tot nu toe.
“Black Market” werd verward, slecht scripted, warrig en saai genoemd en kreeg kritiek omdat het niets toevoegde aan de bredere mythologie van SyFy’s Battlestar Galactica-reboot en omdat het zich een levenloze, ongeïnspireerde inzending voelde, zelfs als het als een op zichzelf staande aflevering werd beschouwd. De aflevering onderstreept hoe het oorspronkelijke uitgangspunt van Battlestar Galactica de serie tot zinken had kunnen brengen als de herstart niet in een vroeg stadium verstandig van koers had veranderd.
